ابیحو

پدر من اوست، یا «پدر او»

«او پدر است». پسر دوم هارون (خروج ۶:۲۳، اعداد ۳:۲؛ اعداد ۲۶:۶۰، ۱ تواریخ ۶:۳؛ ۱ تواریخ ۲۴:۱)؛ موسی را تا بالای سینا همراهی کرد (خروج ۲۴:۱؛ خروج ۲۴:۹)؛ به مقام کاهنی پذیرفته شد (خروج ۲۸:۱)؛ همراه با برادرش ناداب به دلیل تقدیم آتش غریب کشته شد (لاویان ۱۰:۱-۲، اعداد ۳:۴؛ اعداد ۲۶:۶۱، ۱ تواریخ ۲۴:۲).

ابیحو و ناداب، پسران هارون، با هفتاد نفر از بزرگان اسرائیل، دعوت شدند تا با موسی بالا بروند، جایی که خدا را دیدند و خوردند و نوشیدند، خروج ۲۴:۱، ۹-۱۱. آنها برای خدمت به خداوند به عنوان کاهن تقدیس شدند، با این حال در اولین باری که کهانت را برای اسرائیل انجام دادند، آتش غریب تقدیم کردند، که خداوند دستور نداده بود، و با آتش از جانب خدا کشته شدند. لاویان ۱۰:۱-۲. بلافاصله قبل از این می‌خوانیم که «آتشی از حضور خداوند بیرون آمد و قربانی سوختنی و چربی را بر مذبح سوزاند.» آن آتش هرگز نباید خاموش می‌شد، و بدون شک آتشی که ابیحو باید استفاده می‌کرد، آتشی بود که بر مذبح برنجی بود، همانطور که در لاویان ۱۶:۱۲ مقرر شده است. در جای دیگر می‌خوانیم که همه چیز باید «همانطور که خداوند به موسی دستور داد» انجام می‌شد؛ اما در مورد کاری که ناداب و ابیحو انجام دادند، صراحتاً می‌گوید که دستور داده نشده بود؛ بنابراین گناه بود و خدا بی‌حرمت شد. مرگ آنها به دنبال آن آمد، و هارون و پسران دیگرش نباید خیمه را ترک می‌کردند و برای مردگان عزاداری نمی‌کردند. اعداد ۲۶:۶۰-۶۱؛ ۱ تواریخ ۲۴:۱-۲. مورد ناداب و ابیحو باید به ما بیاموزد که هر نوع پرستشی برای خدا قابل قبول نیست: «آنان که او را می‌پرستند باید او را در روح و راستی بپرستند،» یوحنا ۴:۲۴: پرستش صرفاً ظاهری کافی نیست و باید مطابق با آنچه خدا آشکار کرده است باشد. اگر از قربانی مسیح جدا شود، تنها انرژی طبیعت است و برای خدا ناپسند است.