۱ «ای آسمان ها سخنان مرا بشنوید؛ ای زمین به حرف من گوش بده. ۲ تعلیم من مثل باران می بارد، کلام من مانند شبنم، همچون قطرات نرم باران بر سبزه و بسان بارش بر گیاهان تازه فرو می ریزد. ۳ زیرا من نام خداوند را می ستایم. عظمت او را تمجید کنید. ۴ او صخره است و اعمالش کامل. همۀ راه های او انصاف است. خدای باوفا و مبرا از ظلم. او عادل و راست است. ۵ اما این مردم ناخلف، دیگر فرزندان او نیستند، زیرا همگی باعث ننگ او شده کجرو و سرکش اند. ۶ ای قوم احمق و نادان! آیا به این طریق تلافی خوبی های او را می کنید؟ آیا او پدر و آفریدگار شما نیست؟ آیا او نبود که شما را خلق کرد و قومی از شما ساخت؟ ۷ ایام گذشته را بیاد آورید. به سالهای قدیم بیندیشید و از پدران تان بپرسید تا به شما اطلاع بدهند. از ریش سفیدان سوال کنید تا به شما بگویند. ۸ خدای متعال سهم هر قوم را داد و برای هر کدام آن ها جائی برای زندگی بخشید و سرحدات آن ها را بر حسب تعداد بنی اسرائیل تعیین کرد. ۹ اما یعقوب را برای خود برگزید تا قوم خاص او باشند. ۱۰ او قوم اسرائیل را در بیابان و در صحرای خشک و سوزان سرگردان یافت. او مثل مردمک چشم خود از آن ها محافظت و مراقبت کرد و آن ها را پناه داد. ۱۱ مانند عقابی است که به چوچه های خود هنر پرواز را یاد می دهد و بالهای خود را باز می کند تا آن ها را بر شهپرهای خود بردارد و بجای امنی ببرد. ۱۲ خداوند خودش آن ها را هدایت کرد و خدای دیگری با او نبود. ۱۳ او آن ها را بر فراز کوهها جای داد. با محصولات زمین آن ها را تغذیه کرد. از بین صخره به آن ها عسل داد و از بین سنگ خارا روغن. ۱۴ مسکۀ گاو و شیر گوسفند را با چربی بره و قوچ به آن ها بخشید. گاوهای باشانی و رمۀ بز به آن ها عطا کرد. بهترین گندم و عالیترین شراب انگور را به آن ها داد. ۱۵ اما قوم اسرائیل سیر شدند و تمرد کردند. آن ها چاق گشتند و تنومند شدند و خدائی را که خالق آن ها است ترک نمودند. صخرۀ نجات خود را حقیر شمردند. ۱۶ با بت پرستی خود غضب خداوند را برانگیختند و با اعمال زشت خود او را بخشم آوردند. ۱۷ برای بتهائی که خدای واقعی نبودند، برای خدایان نوی که اجداد شان هرگز نمی شناختند و خدایانی که قوم اسرائیل آن ها را نپرستیده بودند، قربانی کردند. ۱۸ به صخره ای که تو را تولید نمود، اعتنا ننمودی و خدای آفرینندۀ خود را فراموش کردی. ۱۹ وقتی خداوند این کارها را دید خشمگین شد و پسران و دختران خود را ترک کرد. ۲۰ خداوند فرمود: «من آن ها را ترک می کنم تا ببینم که عاقبت آن ها چه می شود، زیرا آن ها مردم سرکش و خیانتکار هستند. ۲۱ آن ها با پرستش خدایان دیگر که اصلاً خدا نیستند، غیرت مرا برانگیختند و مرا به خشم آوردند. پس من هم به اقوام بی نام و نشان محبت نشان می دهم تا خشم و حسادت آن ها را برانگیزم. ۲۲ آتش خشم من برافروخته شده تا اعماق زمین فرو می رود، زمین و همه چیزهائی را که در آن هستند و کوهها را از بیخ می سوزاند. ۲۳ آن ها را به مصیبت های بیشمار مبتلا می کنم و هدف تیرهای خود قرار می دهم. ۲۴ از گرسنگی بجان می آیند، در تب می سوزند و با مرض مهلک هلاک می شوند. آن ها را در چنگ حیوانات درنده گرفتار می سازم و مارهای سمی را می فرستم تا آن ها را بگزند. ۲۵ در بیرون با دَم شمشیر کشته می شوند و در بین خانه به وحشت می افتند. پسران، دختران جوان، کودکان و پیران یکسان از بین می روند. ۲۶ می خواستم آن ها را پراگنده کنم تا خاطره ای از آن ها در ضمیر کسی باقی نماند. ۲۷ اما ترسیدم که دشمنان از روی کینه و سوءتفاهم بگویند: ما با زور بازوی خود پیروز شدیم نه با قدرت خداوند.» ۲۸ اسرائیل یک قوم نادان و نافهم است. ۲۹ اگر آن ها عقل می داشتند می دانستند که چرا شکست خورده اند. ۳۰ چرا هزار نفر شان از دست یک نفر و ده هزار نفر شان از دست دو نفر شکست خوردند؟ بخاطریکه خدای توانای شان آن ها را ترک کرده بود. خداوند آن ها را به دست دشمن تسلیم نمود. ۳۱ حتی دشمنان شان می دانند که خدایان خود شان مثل خدای اسرائیل قوی نیستند. ۳۲ دشمنان شان مانند مردم سدوم و عموره فاسد اند. به تاک هائی می مانند که انگور تلخ و زهرناک بار می آورند ۳۳ و مثل شرابی است که از زهر مهلک مار و اژدها به دست آمده باشد. ۳۴ خداوند می داند که دشمنان چه کرده اند. او به موقع آن ها را به جزای اعمال شان می رساند. ۳۵ خداوند از آن ها انتقام می گیرد و آن ها را جزا می دهد. بزودی آن ها سقوط می کنند، زیرا روز هلاکت شان نزدیک است. ۳۶ اما وقتی خداوند ببیند که قوم برگزیدۀ او بیچاره شده و از غلام و آزاد کسی نمانده است، آن ها را نجات می بخشد و بر بندگان خود رحم می کند. ۳۷ خداوند به آن ها می گوید: «کجا هستند آن خدایانی که به آن ها پناه می بردید؟ ۳۸ با چربی قربانی های خود آن ها را تغذیه می کردید و شراب برای نوشیدن به آن ها می دادید. حالا بگذارید که بیایند و به شما کمک کنند و پناه بدهند. ۳۹ بدانید که من، تنها من خدا هستم و بغیر از من خدای دیگری وجود ندارد. من می میرانم و زنده می سازم. مجروح می کنم و شفا می بخشم. کسی نمی تواند از دست من رهائی یابد. ۴۰ دست خود را بسوی آسمان بلند می کنم و می گویم: من که تا ابد زنده هستم، ۴۱ شمشیر براق خود را تیز کرده از دشمنان بازخواست می کنم و انتقام می گیرم. کسانی را که از من نفرت می کنند جزا می دهم. ۴۲ تیرهای من غرق در خون دشمنان می شوند و شمشیر من بدن بدخواهان را می دَرَد. هیچ کسی را امان نمی دهم. حتی زخمی شدگان و اسیران با دَم شمشیر من کشته می شوند و سرهای رهبران شان آغشته بخون می گردند.» ۴۳ ای ملل جهان، در خوشی قوم برگزیدۀ او شریک شوید و همۀ تان او را پرستش کنید. زیرا او قاتلین بندگان خود را می کشد و از دشمنان خود انتقام می گیرد. کسانی را که از او نفرت دارند، جزا می دهد و زمین و قوم برگزیدۀ خود را از گناه پاک می سازد.»
44-45 بعد از آنکه موسی و یوشع، پسر نون تمام این سرود را کلمه به کلمه برای قوم اسرائیل خواندند، 46 موسی به آن ها گفت: «به سخنانی که به شما گفتم بدقت توجه نمائید و به فرزندان تان دستور بدهید که از همه احکام خداوند اطاعت کنند. 47 زیرا این احکام با ارزش و حیات شما است. از آن ها پیروی کنید تا در سرزمینی که در آن طرف دریای اُردن است و به زودی آن را متصرف می شوید، سالهای زیادی در آن زندگی کنید.»
48 در همان روز خداوند به موسی فرمود: 49 «به کوهستان عباریم واقع در سرزمین موآب در آن طرف اریحا برو و به سر کوه نِبو بالا شو. از آنجا تمام سرزمین کنعان را که به قوم اسرائیل می دهم ببین. 50 بعد تو بر سر همان کوه می میری و با پدرانت می پیوندی، مثلیکه برادرت، هارون که بر کوه هور فوت کرد و با اجداد خود پیوست. 51 زیرا هردوی تان در حضور قوم اسرائیل، کنار چشمۀ مریبۀ قادِش واقع در بیابان سین حرمت مرا نگاه نداشتید. 52 آن سرزمینی را که به قوم اسرائیل می دهم از دور می بینی، اما هرگز در آنجا پا نمی گذاری.»
۱ ای برادران و خواهران! از آنچه بر اجداد ما در زمان موسی واقع شد، بی خبر نباشید. آنها به قدرت خدا از بحر عبور کردند. ۲ همه با پیروی از موسی در ابر و بحر تعمید یافتند. ۳ همه از یک نان روحانی خوردند ۴ و از یک آب روحانی نوشیدند، زیرا از صخره ای روحانی که به دنبال ایشان می آمد، می نوشیدند و آن صخره خود مسیح بود. ۵ اما خدا از اکثر آنها خوشنود نبود، پس جسدهای آنها در بیابان پراگنده شد.
۶ همۀ این چیزها برای ما مثالی شد تا دقت کنیم که به خواهشهای شیطانی که آنها گرفتار شدند، ما نباید گرفتار گردیم. ۷ پس مانند بعضی از آنها بُت پرست نباشید، چنان که نوشته شده است: «مردم گوسالۀ طلایی را پرستش کرده، نشستند تا بخورند و بنوشند و برخاستند تا عیاشی کنند.» ۸ مرتکب بد اخلاقی جنسی نشویم، چنان که بعضی از آنها مرتکب شدند و در یک روز بیست و سه هزار نفر از آنها مُردند. ۹ خداوند را امتحان نکنیم، چنان که بعضی از ایشان امتحان کردند و به وسیلۀ مارها هلاک گردیدند. ۱۰ از خدا شکایت نکنیم، چنان که بعضی از آنها کردند و به دست فرشتۀ مرگ نابود شدند.
۱۱ همۀ این چیزها بر سر آنها آمد و به شکل نمونه برای ما نوشته شد تا برای تربیت ما درس عبرتی باشد، زیرا ما در زمانهای آخر زندگی می کنیم. ۱۲ بنابر این هر کس که گمان می کند استوار است، متوجه باشد که نیفتد. ۱۳ وسوسه هایی که شما با آن روبرو می شوید، همان وسوسه هایی است که برای تمام مردم پیش می آید اما خدا به وعده های خود وفا می کند و نمی گذارد شما بیش از حد توانایی تان وسوسه شوید. همراه با هر وسوسه یی، خدا راه گریز از آن را هم فراهم می کند تا تاب تحمل آن را داشته باشید.
۱۴ پس ای دوستان عزیز، از بُت پرستی دوری کنید. ۱۵ من با شما به عنوان افراد معقول صحبت می کنم. دربارۀ آنچه می گویم خود تان قضاوت کنید. ۱۶ آیا پیالۀ پُر برکت را که در شام خداوند بر می داریم و خدا را برای آن سپاس می گوییم، سهم گرفتن در خون عیسای مسیح نیست؟ و آیا نانی را که پاره می کنیم و می خوریم، سهم گرفتن در بدن عیسای مسیح نیست؟ ۱۷ همان طوری که یک نان وجود دارد، ما نیز اگر چه بسیاریم یک بدن هستیم زیرا همۀ ما در خوردن یک نان شریک هستیم.
۱۸ قوم اسرائیل را به خاطر بیاورید، آیا کسانی که از قربانی می خوردند در خدمت قربانگاه شریک نبودند؟ ۱۹ آیا منظورم این است که خوراک تقدیم شده به بُتها کدام ارزشی دارد و یا این که بُت چیزی است؟ ۲۰ نخیر، بلکه منظورم این است که بُت پرستان آنچه را قربانی می کنند به ارواح شیطانی تقدیم می کنند، نه به خدا و من نمی خواهم که شما با ارواح شیطانی شریک باشید. ۲۱ شما نمی توانید هم از پیالۀ خداوند بنوشید و هم از پیالۀ ارواح شیطانی، شما نمی توانید هم از دسترخوان خداوند بخورید و هم از دسترخوان ارواح شیطانی. ۲۲ آیا می خواهیم خشم خداوند را برانگیزیم؟ آیا ما از خداوند متعال قوی تر هستیم؟
۲۳ شاید کسی بگوید: «هر چیز برای من رواست.» اما هر چیز مفید نیست. بلی می توان گفت «هر چیز برای من رواست.» ولی هر چیز انسان را تقویت نمی بخشد. ۲۴ هیچ کس از شما باید در فکر نفع خود نبوده بلکه در فکر نفع دیگران باشد! ۲۵ گوشتی را که در بازار فروخته می شود، بدون چون و چرا و با وجدان آرام بخورید. ۲۶ چنانچه در نوشته های پیامبران آمده است: «زمین و همه چیزی که در آن است به خداوند تعلق دارد.» ۲۷ اگر شخصی که به خداوند ایمان ندارد، شما را به خانۀ خود دعوت کرد و شما هم خواستید بروید، پس هر غذایی را که نزد شما می گذارد، بدون این که چیزی بپرسید، با وجدان آرام آن را بخورید. ۲۸ اما اگر کسی به شما بگوید: «این گوشت برای بُتها قربانی شده است،» به خاطر آن کس و به خاطر وجدان، آن غذا را نخورید. ۲۹ هدف من وجدان شما نیست بلکه وجدان آن شخص است. ولی شما خواهید گفت: «چرا طرز قضاوت دیگران آزادی عمل مرا محدود سازد؟ ۳۰ اگر خوراکی را با شکرگزاری می خورم، پس چرا به خاطر آن خوردنی که برای آن خدا را هم شکر کرده ام، مورد انتقاد قرار بگیرم؟» ۳۱ پس هر چه می کنید، خواه خوردن، خواه نوشیدن و یا هر کار دیگری، همه را برای جلال خدا انجام دهید. ۳۲ هیچ کس را نرنجانید، چه یهودیان، چه یونانیان و چه اعضای کلیسای خدا را. ۳۳ با همۀ مردم طوری رفتار می کنم تا از تمام کارهای من خوشنود باشند، زیرا در فکر خود نیستم بلکه منفعت دیگران را همیشه در نظر دارم تا آنها نیز نجات یابند.
۱ پس اکنون برای کسانی که در اتحاد با عیسای مسیح هستند، هیچ محکومیتی وجود ندارد. ۲ زیرا قاعدۀ حیات بخش روح مقدس که در اتحاد با عیسای مسیح یافت می شود، مرا از قاعدۀ گناه و مرگ آزاد کرده است. ۳ آنچه را که شریعت موسی به علت ضعف طبیعت نفسانی نتوانست انجام دهد، خدا انجام داد. او پسر خود را به شباهت انسان گناهکار برای آمرزش گناهان فرستاد تا به این وسیله در بدن انسانی، گناه را محکوم کند. ۴ خدا چنین کرد تا عدالت شریعت در ما کامل گردد، زیرا ما تابع روح خدا می باشیم و از طبیعت نفسانی پیروی نمی کنیم. ۵ کسانی که مطابق خواهشهای نفسانی زندگی می کنند، همیشه در فکر چیزهای نفسانی هستند. ولی کسانی که تابع روح خدا هستند، در فکر چیزهای روحانی می باشند. ۶ عاقبت دلبسته گی به خواهشهای نفسانی، مرگ است اما عاقبت دلبسته گی به روح خدا، زندگی و سلامتی. ۷ زیرا دلبسته گی به خواهشهای نفسانی، دشمنی با خداست. چنین شخصی از شریعت خدا اطاعت نمی کند و در واقع هم نمی تواند اطاعت نماید. ۸ بنابر این انسانهای نفسانی نمی توانند خدا را خوشنود سازند.
۹ شما تحت حاکمیت خواهشهای نفسانی نه بلکه تحت حاکمیت روح قرار دارید، البته اگر روح خدا در شما ساکن باشد. اگر کسی روح مسیح را با خود نداشته باشد، او از آنِ مسیح نیست. ۱۰ اما اگر مسیح در وجود شما ساکن است، با آن که بدنهای تان به علت گناه می میرد، اما چون عادل شمرده شده اید، روح خدا به شما زندگی می بخشد. ۱۱ اگر روح خدا که مسیح را پس از مرگ زنده کرد، در وجود شما ساکن باشد، همان طور که عیسی را پس از مرگ زنده گردانید، به جسم فانی شما هم زندگی خواهد بخشید، زیرا آن روح خدا در شما ساکن است.
۱۲ پس ای ایمانداران! وظیفۀ ما اینست که مطابق طبیعت نفسانی خود زندگی نکرده و از خواهشهای آن پیروی نکنیم. ۱۳ اگر مطابق خواهشهای نفسانی خود زندگی کنید، خواهید مُرد. اما اگر به وسیلۀ روح خدا، اعمال نفسانی را نابود سازید، شما زنده خواهید ماند. ۱۴ آنهایی که به وسیلۀ روح خدا هدایت می شوند، فرزندان خدا هستند. ۱۵ چون آن روحی که خدا به شما داده است، شما را برده نمی سازد تا دوباره در ترس زندگی کنید، بلکه آن روح شما را فرزندان خدا می گرداند و ما به کمک این روح در پیشگاه خدا فریاد می کنیم: «اَبا، ای پدر.» ۱۶ روح خدا خودش بر روح ما گواهی می دهد که ما فرزندان خدا هستیم. ۱۷ اگر فرزندان هستیم، پس وارث هم می باشیم یعنی در برکت های خدا همراه با مسیح سهیم می گردیم. زیرا اگر در رنج مسیح شریک هستیم، در جلال او نیز شریک می شویم.
۱۸ به عقیدۀ من درد و رنج کنونی ما با جلالی که در آینده برای ما ظاهر می شود، قابل مقایسه نیست. ۱۹ خلقت با اشتیاق فراوان در انتظار ظهور فرزندان خدا به سر می برد. ۲۰ زیرا خلقت دچار بیهوده گی شد، البته نه به ارادۀ خود بلکه به خواست خدایی که آن را چنین ساخت، تا این امید باقی بماند ۲۱ که روزی خود خلقت از برده گی فساد آزاد گردد و در آزادی پُر شکوه فرزندان خدا سهیم شود. ۲۲ ما می دانیم که تمام خلقت با هم تا زمان حاضر از دردی مانند درد زایمان ناله می کند. ۲۳ نه تنها خلقت بلکه ما نیز که روح مقدس را به عنوان اولین نمونۀ عطایای خدا دریافت کرده ایم، در درون خود ناله می کنیم و با اشتیاق در انتظار آن هستیم که خدا ما را به فرزندی پذیرفته، بدن ما را از مرگ و فساد آزاد سازد. ۲۴ زیرا با چنین امیدی بود که ما نجات یافتیم. اما امیدی که برآورده شده باشد دیگر امید نیست. آیا امکان دارد کسی در انتظار چیزی باشد که آن را از پیش یافته است؟ ۲۵ اما اگر در امید چیزی هستیم که هنوز ندیده ایم، با بردباری منتظر آن می باشیم.
۲۶ به همین طریق روح مقدس در ناتوانی ها، ما را کمک می کند، زیرا ما نمی دانیم چگونه باید دعا کنیم. اما خود روح مقدس با ناله هایی که نمی توان بیان کرد، برای ما شفاعت می کند ۲۷ و خدا که قلبهای ما را جستجو می کند، از نیت روح مقدس آگاه است، چون روح مقدس مطابق خواست خدا برای ایمانداران شفاعت می کند.
۲۸ ما می دانیم برای آنهایی که خدا را دوست دارند و مطابق ارادۀ او فرا خوانده شده اند، همۀ چیزها با هم برای خیریت شان در کار است. ۲۹ زیرا خدا آنها را از ابتدا می شناخت و پیش از پیش برگزید تا به شکل پسرش شوند و به این ترتیب پسر، نخستین برادر در میان برادران و خواهران زیاد باشد. ۳۰ خدا کسانی را که از قبل برگزیده بود، به سوی خود فرا خواند. کسانی را که فرا خواند، همچنین عادل شمرد. آنهایی را که عادل شمرد، همچنین جلال بخشید.
۳۱ پس در برابر این چیزها چه بگوییم؟ اگر خدا با ماست، چه کسی می تواند بر ضد ما باشد؟ ۳۲ خدایی که حتی پسر خود را از ما دریغ نداشت بلکه او را در راه همۀ ما تسلیم کرد، آیا همراه با او همه چیز را به ما نخواهد بخشید؟ ۳۳ چه کسی می تواند که برگزیده گان خدا را ملامت کند؟ خداست که ما را عادل می شمارد! ۳۴ پس کیست که بتواند آنها را محکوم سازد؟ هیچ کس! عیسای مسیح همان کسی است که مُرد و مهمتر این که دوباره زنده شد و اکنون در دست راست خداست. اوست که برای ما شفاعت می کند! ۳۵ پس چه کسی می تواند ما را از محبت عیسای مسیح جدا سازد؟ آیا رنج و عذاب یا پریشانی یا زجر یا گرسنه گی یا نداشتن لباس کافی یا خطر و یا شمشیر قادر است ما را از محبت مسیح جدا سازد؟ ۳۶ چنان که نوشته شده است:
«به خاطر تو تمام روز در خطر مرگ هستیم
و با ما مانند گوسفندهایی که به کُشتارگاه می روند، رفتار می شود.»
۳۷ با وجود همۀ این چیزها، به وسیلۀ عیسای مسیح که ما را دوست داشت، پیروزی ما کامل می شود. ۳۸ زیرا یقین دارم که نه مرگ و نه زندگی، نه فرشته گان و نه نیروهای شیطانی، نه پیشامدهای حال و نه وقایع آینده، نه هیچ قدرتی، ۳۹ نه بلندی و نه پستی و خلاصه هیچ چیز در تمام آفرینش، نمی تواند ما را از محبتی که خدا در سَروَر ما عیسای مسیح آشکار نموده است، جدا سازد.
تثنیه ۳۲:۴ · اول قرنتیان ۱۰:۴ · رومیان ۸:۳۹ · TDV
هر زندگی به یک اساس محکم و پایدار نیاز دارد؛ در غیر این صورت، همه چیز به آشفتگی تبدیل می‌شود. عهد عتیقبه وضوح گواهی می‌دهد که خود خدا صخره، سنگ بنای صلابت تغییرناپذیر و قابل اعتماد است. عهد جدید نیز اغلب از صخره صحبت می‌کند و اعلام می‌کند که «آن صخره مسیح بود» (۱ قرنتیان ۱۰:۴). این حقیقت را نمادین می‌کند که مسیح خداست. ضعف و وابستگی خود ما به بنیادی از کمال مطلق نیاز دارد. این را کجا می‌توان یافت جز در کسی که خود خدای زنده است؟
تنها در او روح می‌تواند با اطمینان کامل آرام گیرد، زیرا همه راه‌های او عدالت است. آیا می‌توانیم تصور کنیم که از خدایی که می‌تواند به هر اندازه‌ای عدالت را به خطر اندازد، راضی باشیم؟ اگر قاضی حکمی ناعادلانه صادر کند، شکایت می‌کنیم. به چنین شخصی نمی‌توانیم اعتماد کنیم. اگر خدا در هر جزئی ناعادلانه بود، نمی‌توانستیم مطمئن باشیم که او در هر زمان معینی با ما به درستی رفتار می‌کند. این چه هرج و مرج نامحدودی را برای کل خلقت به ارمغان می‌آورد! اما او در هر قلمرویی درست عمل می‌کند. او در آشکار کردن اشتباهات غم‌انگیز ما و نشان دادن اینکه بدون قربانی خداوندعیسی نمی‌توانستیم در عدالت او سهمی داشته باشیم، درست عمل کرده است. بیش از این، او در بخشش و عادل شمردن گناهکار گناهکار که پسرش عیسی را به عنوان خداوند و نجات‌دهنده می‌پذیرد، درست عمل می‌کند، زیرا بار کامل داوری عادلانه خدا در جلجتا تحمل شده است.
او کاملاً وفادار و بدون فریب است. این به زیبایی در بخشش پسرش و همچنین در برخاستن او از میان مردگان دیده می‌شود. آیا ارزش این قربانی هرگز از بین می‌رود؟ هرگز! هیچ چیز «نمی‌تواند ما را از محبت خدا که در مسیحعیسیخداوند ماست، جدا کند» (رومیان ۸:۳۹).
