یک عمل مقدس
در اینجا پنج ویژگی ذاتی، اساسی یا اصلی خدا که در کتب مقدس ثبت شده است، آورده شده است:
«خدا محبت است» (۱ یوحنا ۴: ۸، ۱۶، NKJV). «خدا نور است» (۱ یوحنا ۱: ۵). «خدا غیور است» (ناحوم ۱: ۲). خدا ابدی است (رومیان ۹: ۵؛ تثنیه ۳۳: ۲۷). «خدا قدوس است» (مزمور ۹۹: ۹).
با این حال، در هیچ کجای کتب مقدس گفته نشده است که خدا خشم است.
بیایید به مزمور ۹۹: ۹ نگاه کنیم که می‌گوید: «خداوند خدای ما را بزرگ بدارید و در کوه مقدس او پرستش کنید؛ زیرا خداوند خدای ما قدوس است.» اصطلاح «خداوند خدای ما» به خداوند عیسی مسیح اشاره دارد که «کلمه» (یوحنا ۱: ۱، ۱۴) و «خادم مقدس» (اعمال ۴: ۲۷) است. «در او گناهی نیست» (۱ یوحنا ۳: ۵)، «او… گناهی نمی‌شناخت» (۲ قرنتیان ۵: ۲۱) و «گناهی مرتکب نشد» (۱ پطرس ۲: ۲۲). بنابراین او، یا هر شخص از خدای تثلیث (پدر، پسر و روح‌القدس)، که ذاتاً قدوس است، نمی‌تواند به شیوه‌ای ناقدوسانه و خشمگین عمل کند. با من و شما این امکان‌پذیر است، زیرا «خشم انسان عدالت خدا را به بار نمی‌آورد» (یعقوب ۱: ۲۰)، اما وقتی خدا باید در خشم عمل کند، گناهکار نیست؛ نمی‌تواند گناهکار یا اشتباه باشد.
لازم است بدانیم که بین یک ویژگی ذاتی شخصیت، مانند پنج مورد ذکر شده در بالا، و یک عمل خاص اما ضروری: مانند خشم، تفاوت وجود دارد. خدا فقط می‌تواند مطابق با شخصیت ذاتی خود عمل کند. او نمی‌تواند کاری جز دقیقاً همان انجام دهد. اعمال او باید در چارچوب وجود ذاتی او انجام شود.
خشم خدا هم در عهد جدید و هم در عهد عتیق به نمایش گذاشته شد. به عنوان مثال، عمل خداوند عیسی را در نظر بگیرید، هنگامی که او بازرگانان و صرافان را از معبد بیرون راند، همانطور که در یوحنا ۲: ۱۳-۱۷ ثبت شده است: «و عید فصح یهودیان نزدیک بود، و عیسی به اورشلیم رفت. و در معبد کسانی را یافت که گاو و گوسفند و کبوتر می‌فروختند، و صرافان مشغول تجارت بودند. وقتی او شلاقی از طناب ساخت، همه آنها را از معبد بیرون راند، با گوسفندان و گاوها، و پول صرافان را ریخت و میزها را واژگون کرد. و به کسانی که کبوتر می‌فروختند گفت: «این چیزها را بردارید! خانه پدر مرا خانه تجارت نسازید!» آنگاه شاگردانش به یاد آوردند که نوشته شده است: «غیرت برای خانه تو مرا خورده است.»
ممکن است کسی پیشنهاد کند که این نمایش خشم نبود، بلکه صرفاً خشم عادلانه بود. با این حال، این را در نظر بگیرید: او از شلاق برای بیرون راندن کسانی استفاده کرد که معبد را هتک حرمت می‌کردند! در طول این پاکسازی خانه پدرش، او دو ویژگی ذاتی خود را نشان داد: نور و قدوسیت. نور اعمال تاریکی را آشکار می‌کند (یوحنا ۳: ۲۰-۲۱). قدوسیت جدایی آنچه مقدس است از آنچه ناپاک یا غیرمقدس است را طلب می‌کند. در پاکسازی محوطه معبد از فعالیت گناهکارانه این مردان، خداوند عیسی – نور – وضعیت بازرگانان و صرافان را به عنوان دزدان آشکار کرد (متی ۲۱: ۱۳). قدوسیت او اخراج آنچه گناهکار بود را از محل سکونت خدا طلب می‌کرد.
خداوند مطابق با شخصیت خود عمل کرد و خواست کتب مقدس را به نمایش گذاشت: «خشمگین شوید، اما گناه نکنید» (افسسیان ۴: ۲۶). این را می‌توان با این واقعیت دید که تنها آسیبی که خداوند وارد کرد به مردانی بود که مردم را مورد سوء استفاده قرار می‌دادند و این «خانه دعا» را به یک بازار معمولی تبدیل می‌کردند. بنابراین، او چه کاری انجام داد که خشم او را بدون هیچ عنصر گناهی نشان داد؟
او مردان را از معبد بیرون راند. همانطور که او دزدی آنها را آشکار کرد، بی‌شک به عزت و غرور آنها آسیب رساند، که هر دو نیاز به آشکار شدن، توبیخ و اصلاح داشتند.
- او گوسفندان و گاوها را بیرون راند. اما توجه داشته باشید که اینها می‌توانستند توسط صاحبانشان بازپس گرفته شوند، بنابراین هیچ آسیبی وارد نشد و هیچ ضرر شخصی ایجاد نشد.
- او پول صرافان را ریخت و میزهای آنها را واژگون کرد. باز هم، این واقعیت که پول روی زمین ریخته شد، امکان جمع‌آوری آن را بعداً بدون هیچ جریمه مالی برای صاحبان فراهم می‌کرد.
- او فروشندگان کبوتر را مجبور کرد که پرندگان را ببرند. او قفس‌ها را واژگون نکرد تا پرندگان بتوانند پرواز کنند. باز هم، هیچ ضرر مالی برای بازرگانان وجود نداشت.
- در خشم او، رحمت خداوند نیز آشکار شد. ذکر شد که هیچ چیز از دست نرفت و هیچ خسارت مالی وارد نشد. تنها یک دست محکم و یک پیام جدی به عاملان دزد و شرم‌آور تجارت در معبد داده شد. آنها در مقایسه با آنچه سزاوار بودند، به راحتی خلاص شدند! در دزدی خود، آنها فرمان هشتم را شکستند: «دزدی نکن» (خروج ۲۰: ۱۵) و مجازات مناسب باید مرگ می‌بود، «زیرا مزد گناه مرگ است» (رومیان ۶: ۲۳).
ممکن است کسی هنوز استدلال کند که این حادثه در معبد به اندازه کافی شدید نبود که خشم تلقی شود. با این حال، این بازتاب شخصیت حقیقی خدا از فعالیت‌های جدی‌تر مربوط به خشم خداست. همه بدون تجاوز از شخصیت ذاتی او انجام می‌شوند!
چه عملی باشد که توسط خداوند عیسی در تجسم او، هنگامی که او به عنوان انسان در اینجا راه می‌رفت، یا به عنوان خداوند خدای عهد عتیق، یا حتی کارهایی که او در آینده انجام خواهد داد، خشم خدا یک چیز واقعی است! بسیاری در گذشته که از اطاعت از احکام عادلانه او سرپیچی کردند، آن خشم را احساس کردند. جالب اینجاست که «خشم خدا» در عهد جدید بیشتر از عهد عتیق ذکر شده است. نکته مهم این است که همه باید تشخیص دهند که هرگاه او عمل می‌کند – حتی در خشم – این در عدالت مطلق و در توافق کامل با طبیعت مقدس اوست. در حقیقت، این شخصیت مقدس اوست که ایجاب می‌کند که او باید در صورت لزوم در خشم عمل کند.
در این عصر حاضر، ایماندار و غیرایماندار به یک اندازه باید در مورد آنچه انجام می‌دهند و باور دارند، محتاط باشند. کتب مقدس ثبت کرده است: «هیچ کس شما را با کلمات پوچ فریب ندهد، زیرا به خاطر این چیزها خشم خدا بر فرزندان نافرمانی می‌آید» (افسسیان ۵: ۶) – یک هشدار بسیار جدی برای همه کسانی که ایمان ندارند. خوشبختانه، همه ایمانداران حقیقی که از طریق ایمان نجات یافته‌اند، «منتظر پسر او از آسمان هستند، که او را از مردگان برخیزانید، یعنی عیسی که ما را از خشم آینده نجات می‌دهد» (۱ تسالونیکیان ۱: ۱۰).
پایان‌نامه
- برای چند نمونه از عمل خدا در خشم، به این موارد مراجعه کنید: خروج ۱۵: ۷، خروج ۳۲: ۱۱-۱۲؛ اعداد ۱۱: ۳۳؛ تثنیه ۲۹: ۲۳؛ یوشع ۲۲: ۲۰؛ ۲ پادشاهان ۲۲: ۱۷؛ عزرا ۵: ۱۲.
