ما با حوزه‌ای درگیر بوده‌ایم که عشق اجباری مسیح در آن شناخته شده است، و من می‌خواهم با استفاده از این مزمور به عنوان توصیفی از چگونگی رسیدن آن عشق به ما و آنچه برای ما به ارمغان آورده است، آن را دنبال کنم. من از آیات آغازین که شخصیت گناهکار انسان در آن ترسیم شده است، گذشته‌ام؛ مطمئن هستم که همه در این جمع به این واقعیت بیدار شده‌اند و خداوند عیسی مسیح را به عنوان نجات‌دهنده پذیرفته‌اند. در اینجا حرکاتی توصیف شده است که با یهوه در آسمان‌ها آغاز می‌شود و به پسران گناهکار انسان در این دنیا می‌رسد، با هدف عادل ساختن آنها. بخشی که من خوانده‌ام با رحمت آغاز می‌شود و با مردمی که زمانی گناهکار بودند اما اکنون در ارزیابی الهی عادل شناخته شده‌اند، پایان می‌یابد.
رحمت تو، ای خداوند، در آسمان‌هاست (مزمور 36:5 الف)
«رحمت تو، ای خداوند، در آسمان‌هاست.» این کلمه «رحمت» همان کلمه‌ای است که دو بار در این مزمور به «مهربانی» ترجمه شده است. به نظر می‌رسد یک کلمه مرکب است که می‌تواند به رحمت؛ عشق؛ مهربانی یا، مانند اینجا، مهربانی ترجمه شود. آن رحمت در آسمان‌ها به سوی ما بود. این ثمره محبت خداست، و این در آسمان‌ها آغاز شد.
بلافاصله به یاد آن فصل بزرگ می‌افتیم که نیاز گناهکارانه بشریت در آن به وضوح بیان شده است، افسسیان 2. در آن فصل، رحمت خدا، که از محبت بزرگ او سرچشمه می‌گیرد، نگرش خدا را نسبت به ما به عنوان گناهکاران، و به عنوان ثمره برکت بزرگی که او ما را به رحمت حاکمیت خود وارد کرده است، نشان می‌دهد. او روزی مهربانی خود را نسبت به ما در مسیح عیسی نشان خواهد داد.
وفاداری تو تا ابرها می‌رسد (مزمور 36:5 ب)
آن رحمت در آسمان آغاز شد و به سوی ما بود، اما چگونه قرار بود به ما برسد؟ این ما را به دومین جمله می‌رساند، «وفاداری تو تا ابرها می‌رسد.»
زمانی فکر می‌کردم این رسیدن به سمت بالا است، اما اکنون می‌بینم که به سمت پایین است. کلمه «رسیدن» با حروف کج نوشته شده است، اما حرکت به سمت پایین به وضوح در نظر است. این نشان‌دهنده حرکت نزولی خداوند عیسی مسیح است تا آن رحمت را به ما برساند و وفاداری خدا را نشان دهد. وعده‌های برکت برای بشریت مدت‌ها از طریق انبیا داده شده بود، و ممکن بود با گذشت زمان به نظر برسد که خدا وعده‌های خود را فراموش کرده است.
فقط کافی است به فصل اول عهد جدید نگاه کنیم تا ببینیم خدا چگونه آنها را اجرا کرده است:
«کتاب نسب‌نامه عیسی مسیح، پسر داوود، پسر ابراهیم» (متی 1:1).
سپس در همان فصل پایین‌تر
«اینک، باکره‌ای آبستن خواهد شد» (متی 1:23).
در اینجا در فصل اول عهد جدید می‌بینیم که وعده‌های خدا محقق شده است. عیسی مسیح نسل زن، نسل ابراهیم و نسل داوود بود. تولد عیسی مسیح تحقق هر سه بود. بنابراین می‌بینیم که متی، فصل 1، شاهدی برجسته بر وفاداری خداست. رسیدن به ابرها شامل حرکت نزولی خداوند ما عیسی برای رسیدن به ما در رحمت بود.
عدالت تو مانند کوه‌های بزرگ است (مزمور 36:6 الف)
«عدالت تو مانند کوه‌های بزرگ است.» در حاشیه می‌خوانیم، «کوه‌های خدا (اِل)»، عنوانی که به معنای «خدای توانا» است؛ کلمه بزرگ به کوه‌ها اشاره نمی‌کند بلکه به خدا. این جمله به وضوح به زمین می‌رسد و شامل حرکت پسر خدا در این دنیا با تعالی اخلاقی است که توسط کوه‌ها پیشنهاد شده است.
پنج بار در انجیل متی می‌خوانیم که خداوند بر کوهی بود. آیا این به ما اطمینان نمی‌دهد که او در اینجا در انسانیت حرکت می‌کرد، مسیر او در این دنیا مسیری از تعالی اخلاقی بود؟ این عدالت، همانطور که در او در اینجا دیده می‌شد، در هر قدم از مسیر او آشکار شد.
داوری‌های تو یک عمق بزرگ است (مزمور 36:6 ب)
اما اگر عدالت خدا قرار بود در برکت به ما برسد، گام دیگری لازم بود، و آن گام در جمله بعدی است.
«داوری‌های تو یک عمق بزرگ است.» به کتاب ایوب اشاره شده است، و من همچنین به یک ویژگی جالب در آن کتاب توجه می‌کنم. الیهو از نشان دادن آنچه عادلانه بود توسط خدا به انسان صحبت می‌کند - که در مسیر خداوند ما آشکار شد - اما او اضافه می‌کند، «او عدالت خود را به انسان خواهد داد» و این تنها می‌تواند نتیجه کار بر روی صلیب باشد (ایوب 33:23-26).
بنابراین ما از «یک عمق بزرگ» می‌خوانیم، مکانی که مسیح به آنجا رفت تا انسان‌ها را در برابر خدا عادل سازد. نتیجه آن فروتنی، حفظ انسان و حیوان را تضمین کرده است. ما از رومیان، فصل 8، می‌دانیم که هم انسان و هم تمام خلقت نالان هنوز در این بازسازی در دنیای آینده شریک خواهند بود. پس اینها حرکات مسیح در محبت او بوده است.
حرکت به سمت بالا
اگر اینها حرکات به سمت پایین بوده است، باید با ما حرکتی به سمت بالا باشد، به عنوان پاسخ مبارک به همه آن. ما قبلاً از داوری خدا فراتر رفته‌ایم زیرا انجیل را باور کرده‌ایم؛ علاوه بر این، ما از طریق صلیب مسیح عادل شناخته شده‌ایم؛ به زودی خداوند را بر ابر ملاقات خواهیم کرد و با او وارد آسمان خواهیم شد، تا برای همیشه با خداوند باشیم. بنابراین ما در مکانی خواهیم بود که رحمت در آن آغاز شد و برای همیشه در آنجا خواهیم بود.
مهربانی تو چقدر عالی است (مزمور 36:7)
«مهربانی تو چقدر عالی است، ای خدا! بنابراین فرزندان انسان زیر سایه بال‌های تو پناه می‌برند» (آیه 7). اولین اثر در ما هنگامی که این مهربانی را درک کردیم این بود که به خدا اعتماد کردیم. زیر سایه بال‌های او به این معنی است که ما برای همیشه در امان هستیم. به خوبی ممکن است رسول بنویسد،
«نیکی خدا تو را به توبه می‌کشاند» (رومیان 2:4).
در نتیجه اعتماد ما به خدا، ما نجات یافته‌ایم و وارد دایره رضایت فراوان شده‌ایم، همانطور که می‌خوانیم،
«آنها از چربی خانه تو به فراوانی سیر خواهند شد.» در جزئیات قربانی‌ها می‌آموزیم که چربی همیشه برای خدا بود؛ این سهم او از آنچه از مسیح سخن می‌گوید بود.
بدین ترتیب ما به لذت بردن از خشنودی پدر در پسر محبوبش آورده می‌شویم؛ مطمئناً منطقه آرزوی برآورده شده. او که «نان خدا» است، «نان حیات» نیز هست؛ او غذای خدا و غذای قوم اوست. سپس می‌خوانیم
«تو آنها را از رودخانه لذت‌های خود خواهی نوشاند.» نان قوت می‌دهد و آب سیراب می‌کند، و ما هم قوت فراوان و هم رضایت فراوان در خانه خدا داریم. این در گردهمایی‌های ما برای ما در دسترس قرار می‌گیرد، زیرا خانه دارای یک شخصیت جمعی است. کسی به برادری گفت: «جلسات، جلسات. شما فکر می‌کنید ما بدون آنها می‌میریم.» برادر گفت: «بله، من فکر می‌کنم می‌میرم.» در مشارکت با یکدیگر است که ما از این برکات به طور کامل لذت می‌بریم. با تو چشمه حیات است (مزمور 36:9)
«با تو چشمه حیات است» (آیه 9). چشمه حیات با خداست، اما او آن را نگه نداشته است، به سوی همه ما جاری است. این حیات در قدرت روح‌القدس است، «آب زنده» همانطور که خداوند ما آن را نامید. چشمه با خداست، و روح جان‌های ما را با محبت خدا پر می‌کند، و «در نور تو نور را خواهیم دید.» یوحنا در رساله خود به ما می‌گوید که ما در نور هستیم و در آن راه می‌رویم. هم حیات و هم نور در قدرت روح خدا برای ما در دسترس است، و به این «مهربانی» (آیه 10) اضافه می‌شود.
چه کسی جز پسر می‌توانست حیات، نور و محبت را برای ما فراهم کند؟ او که از آسمان نازل شد تا اراده فرستنده خود را انجام دهد. این شامل جمع‌آوری همه کسانی است که پدر به او داده است، و ما امروز در آن جمع هستیم. آیا می‌توانیم شک کنیم که پسر برای تضمین این جمع و تولید پرستش برای پدرش از آنها، به پایین حرکت کرد؟ در حالی که این منجر به چنین برکت شگفت‌انگیزی برای ما شده است، نتیجه این است که قلب‌های ما در ستایش و پرستش به پدر، منبع همه چیز، هدایت می‌شوند.
داوود در مزمور درخواست می‌کند که مهربانی و عدالت به راست‌دلان ادامه یابد، و ما می‌توانیم مطمئن باشیم که این چیزها تا زمانی که کسانی در این دنیا هستند که آنها را ارج می‌نهند و می‌خواهند، ادامه خواهد یافت. از طریق محبت و رحمت خدای ما، ما به این دایره شگفت‌انگیز کشیده شده‌ایم.
باشد که ما با خوردن از این غذای غنی و نوشیدن از این آب زنده، آن را به طور کامل درک کنیم. با قوت و رضایت، آنگاه ما در برتری اخلاقی نسبت به فریب‌ها و جذابیت‌های این دنیا بالا خواهیم رفت، و قلب‌های ما در ستایش و پرستش به خدای ما پاسخ خواهند داد.
