۱ مَلکیصِدِق، پادشاه شهر سالیم و کاهن خدای متعال بود. مَلکیصِدِق همان کسی بود که وقتی ابراهیم پس از شکست دادن پادشاهان بازگشت، با او روبرو شد و مَلکیصِدِق او را برکت داد ۲ و ابراهیم ده یک همه چیزها را به او داد. نام مَلکیصِدِق در مقام اول به معنای پادشاه صادق و دیگر آن پادشاه سالیم یعنی پادشاه صلح و سلامتی است. ۳ دربارۀ پدر، مادر، نسل پس از او و آغاز و پایان زندگی او چیزی نوشته نشده است. او مانند پسر خدا برای تمام زمانها کاهن است.
۴ حالا می بینیم که مَلکیصِدِق، چه شخص بزرگی بوده است که حتی پدر ما ابراهیم، ده یک غنایم خود را به او داد. ۵ مطابق شریعت وقتی فرزندان لاوی به مقام کاهنی می رسند، از مردم اسرائیل یعنی برادران خود ده یک می گیرند، هر چند همۀ این برادران از نسل ابراهیم می باشند. ۶ اما مَلکیصِدِق با وجود آن که از نسل لاوی نیست اما از ابراهیم ده یک گرفته و او را برکت داد. همان ابراهیم که خدا به او وعده های زیادی داده بود. ۷ بدون شک برکت دهنده از برکت گیرنده بزرگتر است. ۸ در این قضیه از یک طرف انسانهای فانی ده یک می گیرند و از سوی دیگر مَلکیصِدِق که بر زنده بودنش شهادت داده شده است، ده یک می گیرد. ۹ پس چنین هم می توانیم بگوییم، وقتی ابراهیم ده یک می داد، لاوی نیز که گیرندۀ ده یک بود، به وسیلۀ ابراهیم به مَلکیصِدِق ده یک داده است. ۱۰ زیرا وقتی که مَلکیصِدِق با ابراهیم ملاقات کرد، لاوی هنوز تولد نیافته بود.
۱۱ اگر کاهن بودن لاوی امکان می داشت که به کمال برسد، پس چه نیازی بود به کاهن دیگر از رتبۀ مَلکیصِدِق و نه از رتبۀ هارون؟ بر اساس کاهن بودن لاوی، شریعت موسی به مردم اسرائیل داده شد. ۱۲ وقتی که مقام کاهن بودن تغییر می یابد، ضرورت تغییر در شریعت هم به وجود می آید. ۱۳ این چیزها دربارۀ کسی گفته شده است که وابسته به قبیلۀ غیر از قبیلۀ لاوی بود و هیچ کدام از آنها در قربانگاه خدمت نکرده بود. ۱۴ چون کاملاً روشن است که عیسای مسیح از طایفۀ یهودا است. طایفه یی که موسی هیچگاه در رابطه به کاهن بودن از آنها صحبت نکرده است.
۱۵ این موضوع وقتی بهتر آشکار می شود که کاهن دیگری مانند مَلکیصِدِق ظهور می کند. ۱۶ عیسای مسیح به وسیلۀ قدرت یک زندگی ابدی به مقام کاهن اعظم رسید نه بر اساس احکام شریعت موسی که مطابق با آن شریعت، کاهن باید از نسل لاوی می بود. ۱۷ زیرا کلام خدا دربارۀ او چنین شهادت می دهد:
«تو تا به ابد کاهن هستی،
کاهن به رتبۀ مَلکیصِدِق.»
۱۸ پس احکام قبلی به خاطر بی فایده و بی اثر بودن شان دیگر مورد اجرا قرار نگرفتند، ۱۹ چون شریعت موسی هیچ چیز را به کمال نمی رسانید اما اکنون امید بهتری را دریافت کرده ایم که ما را به حضور خدا می برد.
۲۰ زیاده بر این، عیسای مسیح با سوگند خدا کاهن گردید. در حالی که دیگران بدون سوگند کاهن می شدند، ۲۱ اما عیسی از جانب خدا با سوگند کاهن گردید، وقتی به او فرموده شد:
«تو تا به ابد کاهن هستی.»
خداوند این را با سوگند یاد کرده است
و وعدۀ او هرگز تغییر نخواهد کرد.
۲۲ پس عهد و پیمانی که عیسی ضامن آن است، چقدر بهتر است.
۲۳ دیگر این که از آن زمان تا به حال کاهنان زیادی آمدند، زیرا مرگ نمی گذاشت که آنها خدمت شان را ادامه دهند، ۲۴ اما عیسی کاهن دایمی است، زیرا برای همیشه و تا به ابد زنده است. ۲۵ به این سبب عیسای مسیح قادر است همه کسانی را که از طریق او به حضور خدا می آیند، به شکل کامل و برای همیشه نجات بخشد، زیرا عیسی تا به ابد زنده است و برای آنها شفاعت می کند.
۲۶ پس ما به چنین کاهن اعظمی نیاز داشتیم. کاهنی که مقدس، بیگناه، بی آلایش و جدا از گناهکاران است و در مقام بالاتر از آسمانها قرار گرفت. ۲۷ عیسای مسیح نیازی ندارد که مانند دیگر کاهنان اعظم، روزانه نخست برای گناهان خود و سپس برای گناهان مردم قربانی تقدیم کند، زیرا او خود را یک بار و برای همیشه به عنوان قربانی تقدیم کرد. ۲۸ مطابق با شریعت موسی، کاهنان اعظم از میان انسانهای خاکی انتخاب می شد اما خدا پس از شریعت، با اعلام سوگند خود، پسرش را برگزید که برای همیشه کامل شده است.
۱ عید نان فطیر که به فِصَح معروف است، نزدیک می شد. ۲ سران کاهنان و علمای شریعت می خواستند به بهانه یی عیسی را به قتل برسانند اما از مردم می ترسیدند.
۳ شیطان به دل یهودا وارد شد. او لقب اسخریوطی داشت و یکی از دوازده شاگرد عیسی بود. ۴ یهودا نزد سران کاهنان و افسرانی که مسؤول نگهبانی از خانۀ خدا بودند رفت و با آنها در این مورد که چگونه عیسی را به دست آنها تسلیم کند، صحبت کرد. ۵ آنها بسیار خوشحال شدند و وعدۀ دادن پول را به یهودا کردند. ۶ یهودا موافقت کرد و دنبال وقت مناسب می گشت تا عیسی را دور از چشم مردم به دست آنها بسپارد.
۷ روز عید نان فطیر که در آن قربانی فِصَح باید ذبح می شد، فرا رسید. ۸ عیسی، پِطرُس و یوحنا را چنین هدایت داد: «بروید، غذای عید فِصَح را برای ما تهیه کنید تا بخوریم.» ۹ آنها پرسیدند: «در کجا تهیه کنیم؟» ۱۰ عیسی جواب داد: «گوش کنید، وقتی وارد شهر شدید، با مردی روبرو خواهید شد که کوزۀ آب را حمل می کند. به هر خانه ای که وارد شد، شما هم بروید. ۱۱ به صاحب خانه بگویید: «استاد می گوید آن اطاقی که من با شاگردانم غذای فِصَح را در آنجا خواهم خورد، کجاست؟» ۱۲ او بالاخانه یی را که بزرگ و فرش شده است به شما نشان خواهد داد. در آنجا همه چیز را تهیه کنید.» ۱۳ شاگردان رفتند و همه چیز را آن گونه که عیسی گفته بود، یافتند و به این ترتیب غذای فِصَح را در آنجا آماده کردند.
۱۴ وقتی ساعت معین فرا رسید، عیسی با شاگردانش سر دسترخوان نشست ۱۵ و به آنها گفت: «چقدر دلم می خواست که پیش از رنج کشیدنم این شام فِصَح را با شما بخورم. ۱۶ به شما می گویم تا آن زمان که این شام فِصَح در پادشاهی خدا کامل نگردد، دیگر از آن نخواهم خورد.» ۱۷ پس پیاله یی به دست گرفت و با شکرگزاری گفت: «این را بگیرید و بین خود تقسیم کنید. ۱۸ به شما می گویم از این لحظه تا زمانی که پادشاهی خدا فرا می رسد، از این شربت انگور نخواهم نوشید.» ۱۹ همچنان نان را برداشت و پس از شکرگزاری آن را پاره کرد و به آنها داد و گفت: «این است بدن من که برای شما داده می شود. این کار را به یاد من انجام دهید.» ۲۰ به همین ترتیب بعد از خوردن شام، پیاله یی را به آنها داد و گفت: «این پیاله عهد و پیمان جدید در خون من است که برای شما ریخته می شود. ۲۱ اما بدانید که تسلیم کنندۀ من، در این دسترخوان با من یکجا است. ۲۲ پسر انسان به خواست خداوند خواهد مُرد. اما وای به حال آن کسی که او را تسلیم می کند!» ۲۳ شاگردان از همدیگر می پرسیدند که چه کسی این کار را خواهد کرد.
۲۴ در میان شاگردان مشاجره یی به وجود آمد که کدام یک آنها از همه بزرگتر است. ۲۵ عیسی فرمود: «پادشاهان ملتها و صاحبان قدرت بر مردم حکمرانی می کنند و خود را نیکوکار می شمارند. ۲۶ اما شما این طور نباشید بلکه بزرگترین تان در میان شما باید مانند کوچکترین و رئیس مانند خدمتگار باشد. ۲۷ پس چه کسی بزرگتر است، کسی که بر دسترخوان نشیند و بخورد و یا کسی که خدمت کند؟ به یقین آن کسی که بر دسترخوان نشیند. اما من در میان شما مانند یک خدمتگار هستم.
۲۸ شما در همه آزمایشها با من بودید. ۲۹ پس همان گونه که پدر، حق پادشاهی را به من سپرد، من هم به شما می سپارم. ۳۰ شما در پادشاهی من بر دسترخوان من خواهید خورد و خواهید نوشید و به عنوان داوران دوازده طایفۀ اسرائیل بر تختها خواهید نشست.
۳۱ ای شمعون، ای شمعون، گوش کن! شیطان می خواست مانند دهقانی که کاه را از گندم جدا می نماید، همۀ شما را آزمایش کند. ۳۲ اما من برای تو دعا کرده ام که ایمانت از بین نرود و وقتی برگشتی برادرانت را استوار گردان.» ۳۳ شمعون جواب داد: «استاد، من حاضرم با تو به زندان بروم و با تو بمیرم.» ۳۴ عیسی گفت: «ای پِطرُس، به یقین بدان که امروز پیش از بانگ خروس، سه بار مرا انکار خواهی کرد.»
۳۵ عیسی به شاگردان گفت: «وقتی شما را بدون کفش و خورجین روان کردم، آیا چیزی کم داشتید؟» جواب دادند: «نخیر.» ۳۶ به آنها گفت: «اما حالا هر کس پول دارد، بهتر است که آن را با خود بردارد و همین طور خورجینش را. هر کسی شمشیر ندارد چپن خود را بفروشد و شمشیر بخرد. ۳۷ چون می خواهم بدانید که این پیشگویی که می گوید: «او در جمله جنایتکاران به حساب آمد»، باید در مورد من به انجام برسد و در واقع همه چیزهایی که دربارۀ من نوشته شده، در حال عملی شدن است.» ۳۸ شاگردان گفتند: «سَروَرا، نگاه کن، اینجا دو شمشیر داریم.» عیسی جواب داد: «بس است!»
۳۹ عیسی از شهر بیرون رفت و در حالی که شاگردانش با او بودند، مانند همیشه به کوه زیتون رفت. ۴۰ وقتی به آنجا رسید به آنها گفت: «دعا کنید که از آزمایشها دور بمانید.» ۴۱ عیسی به اندازۀ پرتاب یک سنگ از آنها دور شد، زانو زد و چنین دعا کرد: ۴۲ «ای پدر، اگر ارادۀ توست، این پیاله را از من دور کن. اما نه ارادۀ من بلکه ارادۀ تو انجام پذیرد.» ۴۳ فرشته یی از آسمان به عیسی نمایان شد و او را توانایی داد. ۴۴ عیسی در حالی که سخت پریشان بود، پیهم دعا می کرد و عرق او چون قطره های خون بر زمین می چکید. ۴۵ عیسی بعد از دعا برخاست، نزد شاگردان بازگشت و دید که آنها در اثر اندوه زیاد به خواب رفته اند. ۴۶ به آنها گفت: «چرا خواب هستید؟ بیدار باشید و دعا کنید تا دچار وسوسه نشوید.»
۴۷ عیسی هنوز صحبت می کرد که گروهی به رهنمایی یکی از شاگردانش، یهودا از دور نمایان شدند. یهودا نزدیک آمد تا عیسی را ببوسد. ۴۸ اما عیسی به او گفت: «ای یهودا، آیا پسر انسان را با بوسه تسلیم می کنی؟» ۴۹ وقتی پیروان عیسی متوجه آنچه رُخ می داد شدند، گفتند: «استاد! شمشیرهای خود را به کار ببریم؟» ۵۰ یکی از شاگردان با شمشیر بر گوش غلام کاهن اعظم زد و گوش راستش را برید. ۵۱ اما عیسی جواب داد: «دست نگه دارید.» و گوش آن مرد را لمس کرد و شِفا داد. ۵۲ سپس عیسی به سران کاهنان و نگهبانان خانۀ خدا و بزرگانی که برای گرفتن او آمده بودند گفت: «مگر من یاغی هستم که با شمشیر و چوب برای دستگیری من آمده اید؟ ۵۳ من هر روز در خانۀ خدا با شما بودم و شما دست به طرف من دراز نکردید. اما این زمان، زمان شماست، زمانی که تاریکی حکمفرما است.»
۵۴ عیسی را دستگیر کردند و به خانۀ کاهن اعظم بُردند. پِطرُس از دور به دنبال آنها می آمد. ۵۵ در حویلی خانۀ کاهن اعظم عده یی آتش روشن کرده دَور آن نشسته بودند. پِطرُس نیز با آنها نشست. ۵۶ در حالی که روشنایی شعلۀ آتش بر روی پِطرُس افتاده بود، یکی از خدمه ها او را دید و به پِطرُس نگاه کرده گفت: «این مرد هم با عیسی بود.» ۵۷ اما پِطرُس انکار کرد و گفت: «ای زن، من او را نمی شناسم.» ۵۸ کمی بعد یک نفر دیگر متوجه او شد و گفت: «تو هم یکی از آنها هستی.» اما پِطرُس به او گفت: «ای مرد، من نیستم.» ۵۹ نزدیک به یک ساعت گذشت و یک نفر دیگر با تأکید گفت: «البته که این مرد هم با او بود، زیرا که از جلیل است!» ۶۰ اما پِطرُس گفت: «ای مرد، من نمی دانم تو چه می گویی.» در حالی که پِطرُس هنوز صحبت می کرد، خروس بانگ زد. ۶۱ عیسی رویش را گشتاند و به پِطرُس نگاه کرد. پِطرُس سخنان عیسی را که به او گفته بود، به یاد آورد: «تا صبح پیش از این که خروس بانگ بزند، تو سه بار خواهی گفت که مرا نمی شناسی.» ۶۲ پِطرُس بیرون رفت و زار زار گریست.
۶۳ کسانی که عیسی را زیر نظارت داشتند، او را ریشخند نمودند و لت و کوب کردند. ۶۴ آنها چشمان عیسی را بستند و می گفتند: «حالا بگو چه کسی تو را می زند؟» ۶۵ و به این گونه عیسی را بسیار تحقیر کردند.
۶۶ هنگامی که صبح شد بزرگان قوم، سران کاهنان و علمای شریعت جلسه کردند و عیسی را به حضور شورا آوردند ۶۷ و پرسیدند: «به ما بگو آیا تو مسیح هستی؟» عیسی جواب داد: «اگر به شما بگویم، گفتۀ مرا باور نخواهید کرد ۶۸ و اگر سوال کنم، جواب نخواهید داد. ۶۹ اما از این پس، پسر انسان به دست راست خدای قادر مطلق خواهد نشست.» ۷۰ تمام حاضران گفتند: «پس پسر خدا هستی؟» عیسی جواب داد: «خود تان می گویید که من هستم.» ۷۱ و آنها گفتند: «ما به شاهدان دیگر نیاز نداریم! ما خود از زبان او شنیدیم!»
۱ ای فرزندانم، من اینها را به خاطر آن نوشتم تا گناه نکنید. اما اگر کسی گناه کرد، پیش خدای پدر کسی را داریم که برای ما شفاعت می کند. یعنی عیسای مسیح که عادل است، ۲ او خود کَفارۀ گناهان ماست، نه تنها گناهان ما بلکه گناهان همۀ مردم دنیا.
۳ اگر از احکام خدا اطاعت می کنیم، اطمینان داریم که او را می شناسیم. ۴ اگر کسی بگوید که خدا را می شناسد، ولی احکام خدا را بجا نمی آورد، دروغگو است و هیچ حقیقتی در او نیست. ۵ اما کسی که کلام خدا را اطاعت می کند، محبت خدا در او کامل شده است. از این راه می توانیم اطمینان داشته باشیم که یک شخص با خدا هستیم: ۶ هر کس که می گوید در خدا ساکن است، باید درست مانند عیسای مسیح زندگی کند.
۷ دوستان عزیز، من کدام حکم نو برای شما نمی نویسم بلکه همان حکم قدیمی می باشد که شما از ابتدا آن را با خود داشته اید. حکم قدیمی همان پیامی است که از اول شنیده اید ۸ اما آن حکمی که اکنون برای شما می نویسم، یک حکم تازه است. چون آن حقیقت هم در مسیح و هم در شما دیده می شود، زیرا تاریکی در حال گذشتن و روشنایی حقیقی در حال درخشیدن است.
۹ اگر کسی بگوید که در روشنایی قرار دارد، ولی از برادر خود نفرت داشته باشد، او هنوز در تاریکی به سر می برد. ۱۰ کسی که برادر خود را دوست دارد، در روشنایی ساکن است و چنین کسی باعث لغزش نخواهد شد. ۱۱ اما کسی که از برادر خود نفرت داشته باشد، در تاریکی قرار دارد. او در تاریکی راه می رود و نمی داند به کجا می رود زیرا تاریکی چشمانش را کور کرده است.
۱۲ ای فرزندان، من به شما می نویسم، زیرا گناهان تان به خاطر نام مسیح بخشیده شده است.
۱۳ ای پدران، من به شما می نویسم، زیرا آن خدایی را که از ابتدا بوده است، می شناسید.
ای جوانان، من به شما می نویسم، زیرا که بر شیطان پیروز شده اید.
۱۴ ای کودکان، من به شما می نویسم، زیرا شما پدر را می شناسید.
ای پدران، من به شما می نویسم، زیرا او را که از ازل بوده است، می شناسید.
ای جوانان، من به شما می نویسم، زیرا قوی هستید و کلام خدا در شما ساکن است و شما بر شیطان پیروز شده اید.
۱۵ به دنیا و چیزهایی که متعلق به این دنیاست، دل نبندید زیرا کسی که این دنیا را دوست دارد، محبت خدای پدر در او نیست. ۱۶ هر آنچه در دنیاست یعنی خواهشهای نفسانی و آنچه چشم طلب می کند و غرور در زندگی، اینها همه از پدر نبوده بلکه به دنیا تعلق دارند. ۱۷ دنیا با خواهشهای نفسانی آن از بین خواهند رفت اما کسی که ارادۀ خدا را بجا می آورد، زندگی ابدی دارد.
۱۸ ای فرزندان من، آخر زمان نزدیک شده است! همان گونه که شما شنیده اید که دشمن مسیح در آخر زمان خواهد آمد. حتی اکنون هم می بینیم که تعداد زیاد دشمنان مسیح آمده اند، پس می فهمیم که آخر زمان نزدیک است. ۱۹ این دشمنان مسیح از نزد ما رفته اند. آنها در واقع هیچ وقت به ما تعلق نداشتند. اگر متعلق به ما می بودند، می ماندند. اما وقتی رفتند، معلوم گردید که هیچ یک از آنها در حقیقت از ما نبودند.
۲۰ چون شما از جانب مسیح، با روح مقدس مسح شده اید، حقیقت را می دانید. ۲۱ من این چیزها را به خاطر آن نوشته نکرده ام که شما واقعیت را نمی دانید بلکه چون این واقعیت را خوب می دانید، و هیچ دروغی از حقیقت سرچشمه نمی گیرد.
۲۲ پس کیست آن دروغگو؟ کسی که بگوید عیسی، مسیح نیست. چنین شخص دشمن مسیح است، زیرا نه پدر و نه پسر را پذیرفته است. ۲۳ هر کسی پسر را نمی پذیرد، پدر را نیز نپذیرفته است و هر کسی که پسر را بپذیرد، پدر را نیز پذیرفته است.
۲۴ پس بگذارید پیامی را که از ابتدا شنیده اید در دلهای تان ساکن باشد. زیرا اگر آن پیام را که در ابتدا شنیده اید، در دلهای شما ساکن بماند، شما نیز در پدر و پسر ساکن می مانید. ۲۵ و این وعدۀ عیسای مسیح به ماست، او وعده کرده است که زندگی ابدی به ما می بخشد.
۲۶ من این چیزها را دربارۀ آن اشخاص برای شما نوشته ام که می خواهند شما را گمراه سازند ۲۷ اما عیسای مسیح شما را با روح مقدس مسح کرده است. آن روح در شما ساکن می ماند و به معلم دیگری نیاز ندارید. روح مقدس در مورد همه چیز به شما تعلیم می دهد و تعلیم او حقیقت است و در آن هیچ ناراستی نیست. پس همان طور که روح مقدس به شما تعلیم می دهد، در مسیح ساکن بمانید.
۲۸ پس اکنون، ای فرزندان، در او بمانید تا زمان ظهور مسیح، پیش او شرمنده نباشیم بلکه با اطمینان به حضورش حاضر شویم. ۲۹ اگر درک کرده اید که مسیح عادل است، این را هم بدانید که هر کسی عدالت را بجا آورد، فرزند خداست.
چه آرامش محکمی برای قوم خدا در اینجا وجود دارد! و چقدر برای روح ما لازم است که در شناخت و درک آن استوار شود.
برخی هستند که درک ناقصی از جایگاه واقعی یک مسیحی دارند، زیرا آنچه را که مسیح در گذشته برای آنها انجام داده است، نمی‌بینند. برعکس، برخی دیگر دیدگاهی کاملاً یک‌جانبه از وضعیت مسیحی دارند، به طوری که نیاز ما به آنچه را که مسیح اکنون برای ما انجام می‌دهد، نمی‌بینند. هر دو باید اصلاح شوند. گروه اول از وسعت و ارزش کفاره بی‌خبرند؛ گروه دوم از جایگاه و کاربرد شفاعت بی‌خبرند. کمال جایگاه ما به گونه‌ای است که رسول می‌تواند بگوید: «همان‌طور که او هست، ما نیز در این دنیا هستیم» (۱ یوحنا ۴:۱۷).
اگر این همه بود، قطعاً نیازی به کهانت یا شفاعت نداشتیم. اما در آن صورت، وضعیت ما به گونه‌ای است که رسول باید بگوید: «اگر کسی گناه کند» (۲:۱). این نشان‌دهنده نیاز مداوم ما به شفیع است. و خدا را شکر، ما او را دائماً داریم؛ او همیشه برای ما زنده است. او زنده است و در بالاخدمت می‌کند. او عدالت پایدار ما در برابر خدای ماست. او زنده است تا ما را همیشه در آسمان درست نگه دارد و وقتی در زمین اشتباه می‌کنیم، ما را درست کند. او پیوند الهی و ناگسستنی بین روح ما و خداست.
