۱ مَلکیصِدِق، پادشاه شهر سالیم و کاهن خدای متعال بود. مَلکیصِدِق همان کسی بود که وقتی ابراهیم پس از شکست دادن پادشاهان بازگشت، با او روبرو شد و مَلکیصِدِق او را برکت داد ۲ و ابراهیم ده یک همه چیزها را به او داد. نام مَلکیصِدِق در مقام اول به معنای پادشاه صادق و دیگر آن پادشاه سالیم یعنی پادشاه صلح و سلامتی است. ۳ دربارۀ پدر، مادر، نسل پس از او و آغاز و پایان زندگی او چیزی نوشته نشده است. او مانند پسر خدا برای تمام زمانها کاهن است.
۴ حالا می بینیم که مَلکیصِدِق، چه شخص بزرگی بوده است که حتی پدر ما ابراهیم، ده یک غنایم خود را به او داد. ۵ مطابق شریعت وقتی فرزندان لاوی به مقام کاهنی می رسند، از مردم اسرائیل یعنی برادران خود ده یک می گیرند، هر چند همۀ این برادران از نسل ابراهیم می باشند. ۶ اما مَلکیصِدِق با وجود آن که از نسل لاوی نیست اما از ابراهیم ده یک گرفته و او را برکت داد. همان ابراهیم که خدا به او وعده های زیادی داده بود. ۷ بدون شک برکت دهنده از برکت گیرنده بزرگتر است. ۸ در این قضیه از یک طرف انسانهای فانی ده یک می گیرند و از سوی دیگر مَلکیصِدِق که بر زنده بودنش شهادت داده شده است، ده یک می گیرد. ۹ پس چنین هم می توانیم بگوییم، وقتی ابراهیم ده یک می داد، لاوی نیز که گیرندۀ ده یک بود، به وسیلۀ ابراهیم به مَلکیصِدِق ده یک داده است. ۱۰ زیرا وقتی که مَلکیصِدِق با ابراهیم ملاقات کرد، لاوی هنوز تولد نیافته بود.
۱۱ اگر کاهن بودن لاوی امکان می داشت که به کمال برسد، پس چه نیازی بود به کاهن دیگر از رتبۀ مَلکیصِدِق و نه از رتبۀ هارون؟ بر اساس کاهن بودن لاوی، شریعت موسی به مردم اسرائیل داده شد. ۱۲ وقتی که مقام کاهن بودن تغییر می یابد، ضرورت تغییر در شریعت هم به وجود می آید. ۱۳ این چیزها دربارۀ کسی گفته شده است که وابسته به قبیلۀ غیر از قبیلۀ لاوی بود و هیچ کدام از آنها در قربانگاه خدمت نکرده بود. ۱۴ چون کاملاً روشن است که عیسای مسیح از طایفۀ یهودا است. طایفه یی که موسی هیچگاه در رابطه به کاهن بودن از آنها صحبت نکرده است.
۱۵ این موضوع وقتی بهتر آشکار می شود که کاهن دیگری مانند مَلکیصِدِق ظهور می کند. ۱۶ عیسای مسیح به وسیلۀ قدرت یک زندگی ابدی به مقام کاهن اعظم رسید نه بر اساس احکام شریعت موسی که مطابق با آن شریعت، کاهن باید از نسل لاوی می بود. ۱۷ زیرا کلام خدا دربارۀ او چنین شهادت می دهد:
«تو تا به ابد کاهن هستی،
کاهن به رتبۀ مَلکیصِدِق.»
۱۸ پس احکام قبلی به خاطر بی فایده و بی اثر بودن شان دیگر مورد اجرا قرار نگرفتند، ۱۹ چون شریعت موسی هیچ چیز را به کمال نمی رسانید اما اکنون امید بهتری را دریافت کرده ایم که ما را به حضور خدا می برد.
۲۰ زیاده بر این، عیسای مسیح با سوگند خدا کاهن گردید. در حالی که دیگران بدون سوگند کاهن می شدند، ۲۱ اما عیسی از جانب خدا با سوگند کاهن گردید، وقتی به او فرموده شد:
«تو تا به ابد کاهن هستی.»
خداوند این را با سوگند یاد کرده است
و وعدۀ او هرگز تغییر نخواهد کرد.
۲۲ پس عهد و پیمانی که عیسی ضامن آن است، چقدر بهتر است.
۲۳ دیگر این که از آن زمان تا به حال کاهنان زیادی آمدند، زیرا مرگ نمی گذاشت که آنها خدمت شان را ادامه دهند، ۲۴ اما عیسی کاهن دایمی است، زیرا برای همیشه و تا به ابد زنده است. ۲۵ به این سبب عیسای مسیح قادر است همه کسانی را که از طریق او به حضور خدا می آیند، به شکل کامل و برای همیشه نجات بخشد، زیرا عیسی تا به ابد زنده است و برای آنها شفاعت می کند.
۲۶ پس ما به چنین کاهن اعظمی نیاز داشتیم. کاهنی که مقدس، بیگناه، بی آلایش و جدا از گناهکاران است و در مقام بالاتر از آسمانها قرار گرفت. ۲۷ عیسای مسیح نیازی ندارد که مانند دیگر کاهنان اعظم، روزانه نخست برای گناهان خود و سپس برای گناهان مردم قربانی تقدیم کند، زیرا او خود را یک بار و برای همیشه به عنوان قربانی تقدیم کرد. ۲۸ مطابق با شریعت موسی، کاهنان اعظم از میان انسانهای خاکی انتخاب می شد اما خدا پس از شریعت، با اعلام سوگند خود، پسرش را برگزید که برای همیشه کامل شده است.
۱ پس عهد و پیمان اول شامل احکام عبادت و عبادتگاه زمینی بود. ۲ خیمۀ حضور خدا از دو قسمت تشکیل شده بود. در قسمت اول آن که جایگاه مقدس نامیده می شد، چراغدان، میز و نانِ تقدیم شده برای خداوند قرار داشت. ۳ در قسمت دوم، پشت پرده، جایی بود که مقدسترین جایگاه نام داشت. ۴ در آنجا قربانگاه زرین که برای سوزاندن خوشبویی به کار می رفت و صندوق عهد که پوش طلایی داشت، گذاشته شده بود. در صندوق عهد، نان منا در میان یک ظرف طلایی، چوبدست شگوفه کردۀ هارون و دو تختۀ سنگی که بر آن کلمات عهد نوشته شده بود، قرار داشت. ۵ در بالای این صندوق، مجسمۀ طلایی موجودات آسمانی پُر جلال خدا بر تخت رحمت، سایه افگنده بودند اما اکنون وقت ندارم که همۀ این چیزها را نقطه به نقطه تشریح کنم.
۶ وقتی که همۀ این چیزها همین گونه آماده شد، کاهنان همه روزه به قسمت اول خیمه وارد می شدند تا وظایف خود را انجام دهند، ۷ اما تنها کاهن اعظم می توانست به قسمت دوم خیمه داخل شود و آنهم فقط سال یکبار. او هیچگاه بدون خون داخل نمی شد، زیرا به خاطر خود و به خاطر گناهان غیر عمدی مردم باید آن خون را تقدیم می کرد. ۸ روح مقدس این را به ما می آموزد که تا وقتی قسمت اول خیمۀ خدا هنوز پا بر جا می بود، راه به سوی مقدسترین جایگاه هرگز باز نمی شد. ۹ این امر به زمان فعلی اشاره می کند و نشان می دهد که هدیه ها و قربانی هایی که به خدا تقدیم می شد، نمی توانست به عبادت کننده به طور کامل آرامی وجدان ببخشد. ۱۰ اینها فقط دربارۀ خوردنیها، نوشیدنیها، مراسم گوناگون پاک ساختن و احکام مربوط به بدن انسان می باشند و تا زمانی که خدا همه چیز را اصلاح کند، دارای اعتبار هستند.
۱۱ اما وقتی مسیح به عنوان کاهن اعظم آمد و همۀ برکتها را با خود آورد، به خیمۀ بزرگتر و کاملتر که به دست انسان ساخته نشده و متعلق به این دنیا نمی باشد، وارد شد. ۱۲ عیسای مسیح هرگز با خون بزها و گوساله ها داخل مقدسترین جایگاه نشد بلکه با خون خود به آنجا داخل شد و نجات ابدی را برای ما حاصل کرد. ۱۳ زیرا اگر خون بزها و گاوهای نر و پاشیدن خاکستر گوسالۀ ماده می توانست، آنهایی را که در جسم ناپاک بودند، پاک سازد، ۱۴ پس چقدر بیشتر، خون مسیح که خود را به عنوان قربانی کامل و بی عیب به وسیلۀ آن روح ابدی به خدا تقدیم کرد، خواهد توانست وجدان ما را از کارهای بی فایده که باعث مرگ می گردد، پاک سازد تا بتوانیم خدای زنده را عبادت کنیم.
۱۵ به این جهت او میانجی یک عهد و پیمان جدید است تا کسانی که از طرف خدا خوانده شده اند، میراث ابدی را که خدا وعده فرموده است دریافت کنند. این کار شدنی است، زیرا مرگ او باعث آمرزش گناهان بسیاری نیز گردید که شریعت عهد اول بر آنها حاکم بود.
۱۶ برای عملی شدن یک وصیت نامه، تصدیق مُردن وصیت کننده ضرورت است، ۱۷ پس وصیت نامه وقتی اعتبار می یابد که وصیت کننده بمیرد، در غیر آن تا وقتی که وصیت کننده زنده است، وصیت نامه اعتباری ندارد. ۱۸ به همین علت، عهد اول هرگز بدون ریختن خون قابل اجرا نبود، ۱۹ زیرا وقتی موسی همۀ احکام شریعت را به مردم رسانید، خون بز و گوساله را گرفته با آب آمیخت و با پشم سرخ رنگ و شاخه های زوفا بر کتاب شریعت و بر مردم پاشید، ۲۰ و گفت: «این خون، عهد و پیمانی را که خدا با شما بست، تأیید می کند.» ۲۱ علاوه بر آن، او خون را بر خیمۀ مقدس و بر تمام ظرفهایی که برای عبادت خدا به کار می رفت، پاشید. ۲۲ مطابق شریعت موسی بیشتر چیزها فقط با خون پاک می شوند و بدون ریختن خون، گناهان آمرزیده نمی شوند.
۲۳ بنابر این اگر این چیزها که فقط نمونه هایی از آن چیزهای آسمانی هستند، با چنین شیوه یی باید پاک شوند، پس برای پاک شدن آن چیزهای آسمانی به قربانی بهتری نیاز است. ۲۴ زیرا مسیح به آن عبادتگاهی که ساختۀ دست انسان بوده و فقط سایه و نشانی از واقعیت باشد، داخل نشد بلکه او به عرش برین داخل گردید تا اکنون به نماینده گی ما در پیشگاه خدا حضور داشته باشد. ۲۵ کاهن اعظم هر سال به مقدسترین جایگاه داخل می شود و خون حیوانات را تقدیم می کند اما عیسی برای تقدیم خود به عنوان قربانی، فقط یکبار به آنجا داخل شد. ۲۶ اگر چنین نبود، او باید از زمان پیدایش دنیا تا حال، بارها رنج مرگ را تحمل می کرد. اما او در همین زمان آخر، فقط یکبار و برای همیشه در آنجا حضور یافت تا با قربانی کردن خود، گناه را نابود کند. ۲۷ برای همه انسانها تعیین شده است که یکبار باید بمیرند و پس از آن مورد داوری قرار گیرند. ۲۸ همان گونه، مسیح نیز یکبار به عنوان قربانی تقدیم شد تا بار گناهان آدمیان را به دوش کشد اما بار دوم که ظاهر می شود، برای کَفارۀ گناهان نخواهد آمد، بلکه برای نجات آنهایی که چشم به راه او هستند، می آید.
۱ عیسی وقتی این سخنان را گفت به سوی آسمان نگاه کرده فرمود: «ای پدر! وقت آن رسیده است تا پسر خود را جلال دهی و پسرت نیز تو را جلال دهد. ۲ زیرا تو اختیار بشر را به دست او سپرده ای تا به همۀ کسانی که تو به او بخشیده ای، زندگی ابدی بدهد. ۳ این است زندگی ابدی که آنها تو را یگانه خدای حقیقی و عیسای مسیح را که فرستادۀ توست، بشناسند. ۴ من ترا در روی زمین جلال دادم و آن کاری را که تو به من سپرده بودی، انجام داده ام. ۵ پس اکنون، ای پدر، مرا در حضور خود جلال بده همان جلالی که قبل از آفرینش جهان در نزد تو داشتم.
۶ من نام ترا به آن کسانی که تو از جهان برای من بخشیده بودی، شناسانیدم. آنهایی که از تو بودند و تو آنها را به من بخشیدی، کلام ترا نگهداشته اند. ۷ اکنون آنها دانسته اند که آن چیزهایی که به من داده ای، از توست. ۸ زیرا من تعالیمی را به آنها دادم که تو به من سپرده بودی و ایشان آن را پذیرفتند. به یقین آنها می دانند که من از جانب تو آمده ام و ایمان دارند که تو مرا فرستاده ای.
۹ من برای آنها دعا می کنم. برای جهان دعا نمی کنم بلکه برای کسانی که تو به من داده ای دعا می کنم، زیرا آنها از آن تو هستند. ۱۰ آنچه من دارم از تو است و آنچه تو داری از من است و جلال من به وسیلۀ آنها آشکار شده است. ۱۱ من دیگر در این جهان نمی مانم، ولی آنها هنوز در جهان هستند و من پیش تو می آیم. ای پدر مقدس، با قدرت نام خود، کسانی را که به من داده ای حفظ فرما تا آنها یکی باشند، همان طور که ما یکی هستیم. ۱۲ هنگامی که با آنها در این جهان بودم، به قدرتِ نام تو ایشان را نگهداشتم و همه کسانی را که به من بخشیده بودی، حفظ کردم و هیچ یک از آنها هلاک نشد جز آن کسی که مستحق هلاکت بود، تا آنچه در نوشته های پیامبران آمده است، واقع شود. ۱۳ ولی اکنون پیش تو می آیم و این سخنان را در همین جهان می گویم تا آنها خوشی مرا به طور کامل با خود داشته باشند. ۱۴ من کلام تو را به آنها رسانیده ام اما جهان از آنها نفرت دارد، چون آنها به این جهان تعلق ندارند، همان گونه که من به این جهان تعلق ندارم. ۱۵ دعای من این نیست که آنها را از این جهان ببری بلکه می خواهم که آنها را از شریر رهایی دهی. ۱۶ آنها به این جهان تعلق ندارند، همان طور که من نیز به این جهان تعلق ندارم. ۱۷ آنها را به وسیلۀ حقیقت خود تقدیس نما، زیرا که کلام تو حقیقت است. ۱۸ همان طور که تو مرا به جهان فرستادی، من نیز آنها را به جهان فرستاده ام. ۱۹ و اکنون به خاطر آنها خود را تقدیس می نمایم تا آنها نیز با حقیقت تقدیس گردند.
۲۰ فقط برای اینها دعا نمی کنم بلکه برای کسانی هم دعا می کنم که به وسیلۀ پیام آنها به من ایمان خواهند آورد، ۲۱ تا همۀ آنها یکی باشند، همان طور که تو ای پدر در من هستی و من در تو و آنها نیز در ما یکی باشند تا مردم جهان ایمان بیاورد که تو مرا فرستاده ای. ۲۲ آن جلالی را که تو به من داده ای، به آنها داده ام تا آنها یکی باشند همان طور که ما یکی هستیم، ۲۳ من در آنها و تو در من، تا آنها به طور کامل یکی باشند و جهان بداند که تو مرا فرستاده ای و آنها را مانند من دوست داری.
۲۴ ای پدر، می خواهم کسانی را که به من بخشیده ای، در همان جایی که من هستم با من باشند تا جلالی را که تو به من داده ای ببینند، زیرا که تو مرا پیش از پیدایش این جهان دوست داشتی. ۲۵ ای پدر عادل! این جهان تو را نشناخته است اما من تو را شناخته ام و اینها می دانند که تو مرا فرستاده ای. ۲۶ من تو را به آنها شناسانیدم و باز هم خواهم شناسانید تا آن محبتی را که تو به من داشته ای، در آنها باشد و من هم در آنها باشم.»
عبرانیان ۷:۲۵ · عبرانیان ۹:۲۴ · یوحنا ۱۷:۹ · TDV
این همه برای مسیحی راستین که همیشه از ضعف، نیاز، ناتوانی و شکست خود آگاه است، عمیقاً و دردناکاً آگاه است، چقدر گرانبهاست؟ چگونه، می‌توانیم به طور قانونی بپرسیم، ممکن است برای هر کسی، با توجه به آیاتی که تازه نقل کردیم، و بدون در نظر گرفتن خودآگاهی او، حس وضعیت و رفتار ناقص خودش، نیاز مسیحی به خدمت بی‌وقفه مسیح از جانب او را زیر سوال ببرد؟ آیا شگفت‌انگیز نیست که هر خواننده‌ای از رساله به عبرانیان، هر ناظری از وضعیت و رفتار پیشرفته‌ترین ایماندار، کاربرد کهانت و شفاعتمسیح را برای مسیحیان امروز انکار کند؟
بیایید بپرسیم، مسیح اکنون برای چه کسی در دست راست خدا زندگی می‌کند و عمل می‌کند؟ آیا برای دنیاست؟ قطعاً نه، زیرا او در یوحنا ۱۷:۹ می‌گوید: «من برای دنیا دعا نمی‌کنم، بلکه برای کسانی که تو به من دادی، زیرا آنها از آن تو هستند.» و اینها چه کسانی هستند؟ آیا آنها باقیمانده یهودیان هستند؟ نه، آن باقیمانده هنوز باید ظاهر شود. پس آنها چه کسانی هستند؟ ایمانداران، فرزندان خدا، مسیحیان، که اکنون از این دنیای گناهکار می‌گذرند، در هر قدم مستعد شکست و آلودگی هستند. اینها موضوعات خدمت کهانتی مسیح هستند. او مرد تا آنها را پاک کند. او زنده است تا آنها را پاک نگه دارد. با مرگ خود گناه ما را کفاره داد، و با زندگی خود ما را پاک می‌کند، از طریق عمل کلام به قدرت روح‌القدس. ما کفاره و پاکی را از طریق یک نجات‌دهنده مصلوب داریم. جریان دوگانه از پهلوی سوراخ شده مسیح، که برای ما مرده بود (یوحنا ۱۹:۳۴)، سرچشمه گرفت. تمام ستایش‌ها از نام او باد!
