جمجمه شما
«تو را ستایش خواهم کرد؛ زیرا من به طرز ترسناک و شگفت‌انگیزی ساخته شده‌ام؛ کارهای تو شگفت‌انگیز است» (مزامیر ۱۳۹:۱۴).
یک جمجمه خالی ممکن است خیلی جذاب به نظر نرسد، اما بهتر از آن چیزی که ما می‌توانیم به شما بگوییم، نشان می‌دهد که خالق این قسمت از بدن شما را چقدر شگفت‌انگیز ساخته است. توجه کنید که چگونه سوراخ‌های گوش، چشم، بینی و دهان به گونه‌ای طراحی شده‌اند که این قسمت‌ها ظاهری دلپذیر و متعادل به صورت فرد می‌دهند بدون اینکه با یکدیگر تداخل داشته باشند. همچنین توجه کنید که چگونه فک بالا ثابت است، اما فک پایین لولایی است تا بتوانیم بجویم و صحبت کنیم. اگر غیر از این بود، انجام این کارها چقدر دشوار بود.
هرچند این ویژگی‌ها مهم هستند، اما هدف اصلی جمجمه محافظت از مغزی است که خالق به ما داده است—مغزی که آنقدر برتر است که انسان را در سطحی از زندگی بسیار بالاتر از سایر موجودات زنده روی زمین قرار می‌دهد. جمجمه به طرز قابل توجهی قوی است، ۱/۴ اینچ ضخامت در بالا و ضخیم‌تر در پایه، که یک زره سبک و قوی را تشکیل می‌دهد. روی بالای آن و کناره‌های آن پوست سر از پوست سخت قرار دارد، و روی آن یک لایه محافظ از مو قرار دارد. هر دو پوشش در محافظت از آنچه زیر آنهاست مفید هستند.
در داخل جمجمه یک پوشش نازک اما سخت بین آن و مغز وجود دارد تا به محافظت از اعصاب و رگ‌های خونی مهم کمک کند. این را «دورا ماتر» می‌نامند. اما این فقط بخشی از داستان است. به عنوان محافظت بیشتر در برابر ضربه‌ها، کوبش‌ها و سقوط‌ها، جمجمه یک بالشتک مایع ویژه را در خود نگه می‌دارد که مغز در آن «شناور» است. پوشش سخت جمجمه مغز را بسیار نزدیک احاطه کرده است، و تمام فضاهای خالی با این مایع مهم پر شده است.
هیچ چیز نادیده گرفته نشده است. حتی اعصابی که مسئول بویایی، شنوایی و بینایی هستند، در شکاف‌های خاصی از جمجمه پناه گرفته‌اند تا در حین انجام وظایف خود از آنها محافظت شود.
از طریق سوراخی در پایین جمجمه، نخاع با یک سیستم شگفت‌انگیز از اعصاب وارد مغز می‌شود که پیام‌ها را بین مغز و تمام قسمت‌های بدن حمل می‌کند. این سوراخ به قدری با دقت قرار داده شده است که سر انسان کاملاً متعادل است تا او را قادر سازد آن را راست نگه دارد و تمام بدن او در وضعیت ایستاده قرار گیرد. خود ستون فقرات به حمایت اصلی کل سر—جمجمه و همه—تبدیل می‌شود.
ستون فقرات شما
یک شگفتی مهندسی
«خدا گفت: انسان را به صورت خود، شبیه خود بسازیم؛ و بر ... تمام زمین تسلط داشته باشند.» پیدایش ۱:۲۶
«به صورت خود» و «شبیه خود» به این معنی نیست که انسان شبیه خداست، بلکه او نماینده خدا بر روی زمین است. او روحی جاودانه و عقل و اقتدار بر تمام خلقت زمینی دارد. انسان در این جایگاه افتخارآمیز با بدن راست خود از سایر موجودات متمایز می‌شود - چیزی که هیچ موجود زمینی دیگری هرگز نداشته و نخواهد داشت.
این ستون فقرات (کمر) است که به انسان بدن راست او را می‌دهد. این یک ستون شگفت‌انگیز از مهره‌ها است که پشتیبانی انعطاف‌پذیر و قوی برای بدن فراهم می‌کند. اگر یک استخوان جامد بود، فرد مانند یک سرباز اسباب‌بازی سفت و سخت می‌شد. به همین دلیل خدا ۳۶ مهره جداگانه را فراهم کرد که از پایه جمجمه تا لگن می‌رسد. ستون فقرات همچنین به صورت منحنی شکل گرفته است تا به عنوان ضربه‌گیر عمل کند و حداکثر قدرت را فراهم کند. مهره‌های گردنی سر را پشتیبانی می‌کنند، مهره‌های سینه‌ای (قفسه سینه) ۱۲ جفت دنده به آنها متصل است، و مهره‌های کمری نزدیک پایه ستون فقرات بیشتر بار را تحمل می‌کنند. مهره‌ها توسط دیسک‌ها (یا پدها) که چیزی شبیه واشر روی شلنگ باغچه هستند، به هم متصل شده‌اند. سطوح بالا و پایین اینها به استخوان‌های بالا و پایین آنها چسبانده شده‌اند. مراکز آنها با ماده‌ای ژله‌ای پر شده است که به ستون فقرات اجازه می‌دهد به این سو و آن سو حرکت کند و در عین حال شکل مناسب خود را حفظ کند. لبه‌های دیسک از لایه‌های سخت غضروف قوی و الاستیک ساخته شده‌اند تا از نشت «ژله» جلوگیری کنند.
تمام ستون فقرات توخالی است تا فضایی برای ضخامت نیم اینچی نخاعفراهم کند. این نخاع ۳۱ جفت عصب را از مغز به قسمت‌های مختلف بدن متصل می‌کند و تکانه‌های عصبی (پیام‌ها) را به عقب و جلو حمل می‌کند. بسیاری از چیزهایی که در بدن ما بین گردن و کف پاهایمان اتفاق می‌افتد توسط مغز از طریق اعصابی که از ستون فقرات پایین می‌آیند کنترل می‌شود. جمجمه (در بالای ستون فقرات) دارای سوراخی برای نخاع است و به گونه‌ای قرار گرفته است که با وضعیت ایستاده انسان تداخل نداشته باشد. این در میمون متفاوت است، که نخاع آن از سوراخی عبور می‌کند که سرش را به جلو و بیش از حد متعادل می‌کند. به همین دلیل، میمون نمی‌تواند راست بایستد (مگر برای مدت بسیار کوتاهی) و باید روی چهار دست و پا راه برود یا از بازوهای خود برای حمایت استفاده کند. این یک دلیل دیگر است که انسان و میمون با هم مرتبط نیستند.
فصل اول پیدایش به ما می‌گوید که او آنها را خلقت‌های جداگانه ساخت. باور کردن هر چیز دیگری افکار ما را از خدای مهربان و خالق دور می‌کند. داوود افکار خدادادی خود را در آیه آغازین کتاب مقدس ما با اعلام این جمله دنبال کرد:
«افکار تو نیز برای من چقدر گرانبهاست، ای خدا!» (مزامیر ۱۳۹:۱۷).
و افکار عاشقانه خدا امروز نیز نسبت به شما همین‌گونه است.
جای تعجب نیست که داوود می‌توانست فریاد بزند،
«تو را ستایش خواهم کرد؛ زیرا من به طرز ترسناک و شگفت‌انگیزی ساخته شده‌ام؛ کارهای تو شگفت‌انگیز است» (مزامیر ۱۳۹:۱۴). سپس افزود: «افکار تو نیز برای من چقدر گرانبهاست، ای خدا! مجموع آنها چقدر بزرگ است!» (مزامیر ۱۳۹:۱۷).
آیا تا به حال برای افکار او نسبت به خودتان از او تشکر کرده‌اید؟»
