زندگی چه زمانی آغاز می‌شود؟
کتب مقدس درباره زمان آغاز زندگی چه می‌گویند؟ در نظر بگیرید زمانی که مریم، باردار به مسیح، به دیدار دخترخاله‌اش الیزابت رفت، که شش ماه از بارداری‌اش می‌گذشت. هنگامی که مریم به خویشاوند خود سلام کرد، الیزابت اعلام کرد: «همین که صدای سلام تو به گوش من رسید، طفل در رحم من از شادی جست و خیز کرد» (لوقا ۱:۴۴ NKJV). این به ما می‌گوید:
نوزاد الیزابت، در شش ماهگی رشد، واقعاً انسان بود زیرا او، از طریق روح‌القدس، حضور مادر خداوند را تشخیص داد. نوزاد مریم، اندکی پس از لقاح، به عنوان یک شخص کامل، از جمله داشتن روح و روان خود، شناخته شد. او «قدوس» است (آیه ۳۵). علاوه بر این، به قوانین کتاب خروج فکر کنید. در آنها، همانطور که توسط خداوند ارائه شده است، این جمله بیان شده است که «اگر مردان با هم بجنگند و به زنی باردار آسیب برسانند، به طوری که او زودتر از موعد زایمان کند، اما هیچ آسیبی وارد نشود، او باید مطابق با آنچه شوهر زن بر او تحمیل می‌کند، مجازات شود؛ و او باید طبق آنچه قضات تعیین می‌کنند، بپردازد. اما اگر آسیبی وارد شود، آنگاه باید جان در برابر جان بدهید» (خروج ۲۱:۲۲-۲۳). آیه ۲۳ نشان می‌دهد که اگر آسیب زن باعث تولد زودرس شود و کودک بمیرد، یا در رحم بمیرد، قاتل باید به اعدام محکوم شود، زیرا مجازات «جان در برابر جان» است. این به ما می‌گوید که کودک در رحم یک زندگی انسانی است، صرف نظر از مرحله بارداری.
به صورت خدا
چندین آیه دیگر وجود دارد که راهنمایی‌هایی برای اخلاق و اصول مسیحی در مورد زندگی انسان ارائه می‌دهد. در اینجا دو قسمت از عهد عتیق آورده شده است:
تو را ستایش می‌کنم، زیرا من به طرز ترسناک و شگفت‌انگیزی ساخته شده‌ام؛ کارهای تو شگفت‌انگیز است، و روح من این را به خوبی می‌داند. استخوان‌بندی من از تو پنهان نبود، هنگامی که در خفا ساخته می‌شدم، و به طرز ماهرانه‌ای در اعماق زمین بافته می‌شدم. چشمان تو ماده من را دید، در حالی که هنوز شکل نگرفته بود. و در کتاب تو، همه آنها نوشته شده بودند، روزهایی که برای من تعیین شده بود، در حالی که هنوز هیچ یک از آنها وجود نداشت. (مزامیر ۱۳۹:۱۴-۱۶)
پس خدا انسان را به صورت خود آفرید؛ او را به صورت خدا آفرید؛ مرد و زن آفرید. (پیدایش ۱:۲۷)
هر انسانی به طرز ترسناک و شگفت‌انگیزی به صورت خدا آفریده شده است. نه تنها در پیدایش ۱، بلکه حتی پس از طوفان نوح، خداوند تکرار کرد که انسان سقوط کرده به صورت او آفریده شده است (پیدایش ۹:۶). این آیات باید هر مسیحی را وادار کند که بپذیرد زندگی انسان، در هر مرحله از رشد، در نظر خدا، خالق حاکم، از قبل زنده است! تنها خدا حق دارد روند و طول عمر هر زندگی را که به صورت او آفریده شده است، تعیین کند!
در حالی که خدا همه قدرت‌های حکومتی را مقرر می‌کند (رومیان ۱۳:۱)، او به آنها هیچ حقی برای وضع قوانین علیه آنچه او گفته است، نداده است. آنها قرار است از او اطاعت کنند.
به همین ترتیب، افراد باید در اطاعت از خدا زندگی کنند. وقتی این کار را نمی‌کنیم، گناه می‌کنیم و عواقبی را تجربه می‌کنیم که از شرمساری و گناه تا آسیب عاطفی متغیر است. اما بخشش برای همه ما در دسترس است: «خون عیسی مسیح… ما را از هر گناهی پاک می‌کند» (۱ یوحنا ۱:۷).
شیطان، که نامش به معنای «متهم‌کننده» است، به دنبال وارد کردن افکار گناه و محکومیت بیشتر به ذهن ایمانداران است، اما ما یک شفیع داریم، خداوند عیسی مسیح (۱ یوحنا ۲:۱). او تنها کسی است که می‌تواند ما را از هر گناهی ببخشد و پاک کند، و او به دنبال کمک به ما به طور مستقیم یا از طریق ایمانداران و خدماتی است که او در ایمان تأسیس کرده است. او هر یک از ما را دوست دارد و به ما اهمیت می‌دهد، صرف نظر از آنچه انجام داده‌ایم!
ای فرزندان کوچک من، این چیزها را به شما می‌نویسم تا گناه نکنید. و اگر کسی گناه کند، ما شفیعی نزد پدر داریم، عیسی مسیح عادل. و او خود کفاره گناهان ماست، و نه فقط گناهان ما بلکه گناهان تمام جهان… این چیزها را به شما نوشته‌ام درباره کسانی که سعی می‌کنند شما را فریب دهند. اما مسحی که از او یافته‌اید در شما ساکن است، و نیازی ندارید که کسی به شما تعلیم دهد؛ بلکه همان مسح به شما درباره همه چیز تعلیم می‌دهد، و حقیقت است، و دروغ نیست، و همانطور که به شما تعلیم داده است، در او ساکن خواهید ماند. و اکنون، ای فرزندان کوچک، در او ساکن بمانید. —۱ یوحنا ۲:۱-۲،۲۶-۲۸
