پادشاه خود را ببینید!
«ای دختر صهیون، بسیار شاد باش! ای دختر اورشلیم، فریاد برآور! اینک، پادشاه تو به سوی تو می‌آید؛ او عادل و دارای نجات است، فروتن و سوار بر الاغ، بر کره‌ای، بر کره الاغ.» —زکریا 9:9 NKJV
آیا تا به حال فکر کرده‌اید که چرا متی اولین کتاب عهد جدید است؟ قبل از پرداختن به این سؤال، به موارد زیر توجه کنید: آخرین کتاب در کتاب مقدس عبری، تواریخ است که توسط جروم (347-420) در ترجمه لاتین خود، که در سال 405 پس از میلاد تکمیل شد، به این نام نامگذاری شد. یهودیان معمولاً تألیف تواریخ را به عزرا، کاتب، نسبت می‌دهند. تمرکز او بر بیدار کردن یک جامعه کوچک و در حال مبارزه از یهودیان تبعیدی به میراث خود در یهوه بود. آنها دیدگاه خود را از اینکه قوم عهد خدا، قوم برگزیده او بر روی زمین هستند، از دست داده بودند.
تواریخ یهودیان را به یاد کهانت لاوی، پادشاهی‌های باشکوه داوود و سلیمان، و مسیح موعود خدا، از نسل داوود که برای همیشه بر اسرائیل پادشاهی خواهد کرد، می‌اندازد. در اول تواریخ 1-8، عزرا ابزارهای تاریخی را برای اتصال این مردم دلسرد به آغاز ملتشان – از طریق شجره‌نامه‌های گسترده، «پس تمام اسرائیل بر اساس شجره‌نامه‌ها ثبت شد» (اول تواریخ 9:1) – فراهم می‌کند.
پس چرا متی اولین کتاب عهد جدید است؟ جمله آغازین هم موضوع متی را معرفی می‌کند و هم به سؤال ما پاسخ می‌دهد: «کتاب شجره‌نامه عیسی مسیح، پسر داوود، پسر ابراهیم» (متی 1:1). موضوع اصلی، تحقق مستقیم عهد داوودی و ابراهیمی از طریق مسیح است.
اینها عهدهای یک‌جانبه‌ای بودند که خدا با داوود و ابراهیم بسته بود، اما هرگز به طور کامل محقق نشده بودند. برای یهودیان، امید به سلطنت دائمی از مردی که دل خدا را داشت، و دستیابی به برکت موعود که در ابتدا به دوست خدا سپرده شده بود، از اهمیت بالایی برخوردار بود.
شجره‌نامه متی 1 به عنوان اثباتی برای یهودیان عمل می‌کند که عیسی، از طریق یوسف، از نسل مستقیم داوود و بنابراین وارث قانونی و مشروع تخت داوود بود. متی برای اینکه از موضوع تحقق عهد خود منحرف نشود، در ارائه شجره‌نامه مسیح، با ابراهیم شروع می‌کند، نه آدم. با این حال، شجره‌نامه مسیح در لوقا، هدف متفاوتی دارد. لوقا مسیح را به عنوان «پسر انسان» یا به طور خاص‌تر، «پسر آدم» (لوقا 3:38) معرفی می‌کند. با این کار، لوقا نشان می‌دهد که مسیح «آخرین آدم» (اول قرنتیان 15:45)، نماینده جایگزین خدا برای عدالت و تحقق واقعی مسیح موعود است که از نسل یک زن (پیدایش 3:15-16) می‌آید.
خداوند این را برای بشر حیاتی دانست که بفهمد مسیح از نسل انسان سقوط کرده نخواهد بود، با این حال نسب سلطنتی او از طریق یک مرد، یوسف، به سلیمان و سرانجام به داوود برقرار خواهد شد. دو شجره‌نامه این را انجام می‌دهند: لوقا توجه ما را به انسانیت خداوند که از مریم از طریق قدرت روح‌القدس نشأت گرفته است، متمرکز می‌کند، در حالی که متی اقتدار رسمی مسیح را از طریق یوسف نشان می‌دهد.
کتاب مقدس عبری با شجره‌نامه‌هایی از آدم تا زمانی که خدا 400 سال سکوت را در مورد قوم عهد سرکش خود اعمال کرد، به پایان می‌رسد. این سکوت نبوی با اعلام آمدن نجات‌دهنده به زمین شکسته شد. در متی 1، شجره‌نامه‌ها پس از قرن‌ها سکوت دوباره آغاز می‌شوند و یهودیان را به مسیح موعود و پیش‌بینی شده خود، خداوند عیسی مسیح، هدایت می‌کنند. او تحقق واقعی وعده خدا به داوود خواهد بود. خدا گفت: «من تخت پادشاهی او را برای همیشه برقرار خواهم ساخت» (دوم سموئیل 7:13). متی اوج داستان را ارائه می‌دهد، که تواریخ تنها به طور جزئی آن را فاش کرده بود، و شکاف باقی‌مانده بین آدم اول و آدم آخر را پر می‌کند، که عدالت را بازگردانده و برای همیشه حکومت خواهد کرد.
واضح است که عهد خدا با ابراهیم به طور کامل محقق نشده بود، زیرا یهودیان تحت حکومت ظالمانه غیریهودیان بودند و به وضوح مردم مورد احترام زمین نبودند. ثانیاً، آنها هرگز، در هیچ زمانی از تاریخ خود، بیش از ده درصد از سرزمینی را که خدا در پیدایش 15 به ابراهیم وعده داده بود، در اختیار نداشتند. (توجه: یوشع 21:43 به تمام سرزمینی که در آن زمان باید تصرف می‌شد اشاره دارد.) همانطور که زکریا پیشگویی کرد، از طریق مسیح، عهد ابراهیمی محقق خواهد شد (لوقا 1:68-75).
ترتیب در آیه اول متی مهم است: «پسر داوود»، سپس «پسر ابراهیم». معمولاً، وقتی این دو پدر بزرگ تاریخ یهود ذکر می‌شوند، ابتدا به ابراهیم اشاره می‌شود، زیرا او بیش از هزار سال قبل از تولد داوود بر روی زمین راه می‌رفت. با این حال، ترتیبی که متی تنظیم کرده است، ما را با موضوع «اقتدار» انجیل او آشنا می‌کند. «پسر داوود» به طور خاص به مقام پادشاه اشاره دارد. خداوند عیسی پادشاه یهودیان است، اما بیش از آن، او «پادشاه پادشاهان و خداوند خداوندان» است (اول تیموتائوس 6:15). او هنوز به زمین بازنگشته است تا تخت خود را برقرار کند؛ در حال حاضر او بر تخت پدر خود در آسمان نشسته است (مکاشفه 3:21).
اشاره به «پسر ابراهیم» بسیار گسترده‌تر از اشاره به «پسر داوود» است. از طریق پسر ابراهیم «تمام خانواده‌های زمین برکت خواهند یافت» (پیدایش 12:3). پولس از ابراهیم به عنوان پدر روحانی تمام نسل روحانی و برکات ابدی که خدا به ابراهیم وعده داده بود و به همه کسانی که مانند ابراهیم به سادگی به خدا ایمان می‌آوردند، ارائه می‌شود، سخن می‌گوید (رومیان 4:3).
این وسیله خدا برای نجات جان‌ها در تمام تاریخ بشر است، چه عهد عتیق و چه عهد جدید. ممکن است پیام‌های مختلفی از توبه و اطاعت برای توجه وجود داشته باشد، اما توجیه تنها با فیض از طریق ایمان اتفاق می‌افتد. تنها با ایمان است که کار مسیح می‌تواند به حساب شخصی ما اعتبار یابد.
در مسیح، ما بهترین جنبه‌های هر دو پدر بزرگ یهودی را می‌بینیم. به عنوان پسر داوود، مسیح پادشاه عادل بود، و به عنوان پسر ابراهیم او برای انجام اراده پدر زندگی کرد: «من از آسمان نیامده‌ام تا اراده خود را انجام دهم، بلکه اراده کسی را که مرا فرستاد» (یوحنا 6:38). پس چرا متی اولین کتاب عهد جدید است؟ زیرا متی جلال رسمی مسیح را به عنوان پادشاه تأیید می‌کند و نه بار به مسیح به عنوان «پسر داوود» اشاره می‌کند (متی 1:1؛ 9:27؛ 12:23؛ 15:22؛ 20:30،31؛ 21:9،15؛ 22:42). بنابراین به درستی در میان انجیل‌ها و در عهد جدید در جایگاه اول قرار گرفته است.
خداوند عیسی کمال و تحقق عهدهای عهد عتیق است. «زیرا تمام وعده‌های خدا در او بله است، و در او آمین، برای جلال خدا از طریق ما» (دوم قرنتیان 1:20). او وارث مشروع تخت داوود است، او یهودیان را از تمام ستم‌ها نجات خواهد داد و سپس برای همیشه با عدالت و صلح بر آنها حکومت خواهد کرد. به عبارت دیگر، متی یهودیان را به «پادشاه خود را ببینید» (متی 21:5) فرا می‌خواند.
تا زمانی که پادشاه ظاهر شود
دستور پولس به تیموتائوس و به ما:
«نبرد نیکوی ایمان را بجنگ. زندگی ابدی را که به آن فراخوانده شدی، زمانی که اعتراف نیکوی خود را در حضور بسیاری از شاهدان کردی، در دست بگیر. در برابر خدا، که به همه چیز حیات می‌بخشد، و مسیح عیسی... من به تو دستور می‌دهم که این فرمان را بدون لکه و عیب تا ظهور خداوند ما عیسی مسیح حفظ کنی، که خدا آن را در زمان خود به انجام خواهد رساند – خدا، حاکم مبارک و یگانه، پادشاه پادشاهان و خداوند خداوندان، که تنها او جاودانه است و در نوری غیرقابل دسترس زندگی می‌کند، که هیچ کس او را ندیده و نمی‌تواند ببیند. به او باد افتخار و قدرت تا ابد. آمین.» —اول تیموتائوس 6:12-16 NIV
