منظور از عبارت «تعمید برای مردگان» در اول قرنتیان ۱۵: ۲۹ چیست؟
این عبارت اغلب اشتباه فهمیده شده است. اول، تعمید تصویری از مرگ استو ما که تعمید می‌یابیم، با کسی که به مرگ رفته است، یکی می‌شویم و بدین ترتیب خود را مرده نسبت به این دنیا می‌دانیم.
دوم، برای کمک به درک ما، مهم است که بدانیم آیات ۲۰-۲۸ از فصل ۱۵ در پرانتز قرار دارند. اگر آیه ۲۹ را بعد از آیات ۱۸-۱۹ بخوانیم، رسول به ما نشان می‌دهد که اگر رستاخیزی نباشد، «کسانی که در مسیح به خواب رفته‌اند، هلاک شده‌اند. اگر فقط در این زندگی به مسیح امید داشته باشیم، ما بدبخت‌ترین مردمان هستیم.» پس چرا باید تعمید بگیریم؟ چرا خود را با مسیح مرده یکی کنیم اگر رستاخیزی نباشد؟ اما، مسیح از میان مردگان برخاسته است و همچنین «کسانی که در هنگام آمدن او از آن مسیح هستند.»
بسیاری از مسیحیان اولیه، مانند بسیاری از امروز، شهید شدند. ما برای مردگان تعمید می‌یابیم، یا به جای مردگان، کسانی که رنج مرگ را متحمل شده‌اند.
ما جای کسانی را که به خواب رفته‌اند، چه در شهادت و چه در مرگ طبیعی، پر می‌کنیم. فکر رسول در مورد یک میدان نبرد است که در آن سربازان تازه جای کسانی را که با مرگ از بین رفته‌اند، می‌گیرند. (به سادگی می‌توان گفت که همانطور که کسانی که از ایمان دفاع می‌کنند و به خداوند خدمت می‌کنند، از بین می‌روند، ایمانداران جدیدی جایگزین آنها می‌شوند که کار خداوند را در اینجا بر روی زمین ادامه خواهند داد.) رسول از ما می‌پرسد، چرا به آن گروه بپیوندیم اگر ایمان ما بیهوده است و رستاخیزی وجود ندارد؟ بیایید پاسخ باشکوه را بشنویم:
بدین ترتیب نیز در مسیح همه زنده خواهند شد (اول قرنتیان ۱۵: ۲۲).
ما که با او در مرگش یکی شده‌ایم، همراه با همه کسانی که در عیسی به خواب رفته‌اند، «زنده خواهیم شد»، احیا خواهیم شد و سپس وارد آنچه واقعاً «زندگی» است، خواهیم شد. پس امروز بیایید به نصیحت پولس توجه کنیم:
«به عدالت بیدار شوید و گناه نکنید؛ زیرا بعضی از خدا بی‌خبرند» (اول قرنتیان ۱۵: ۳۴).
