بذر نیکو در مرقس ۴
و او گفت: «ملکوت خدا مانند این است که مردی بذر را بر زمین بپاشد، و شب بخوابد و روز برخیزد، و بذر جوانه بزند و رشد کند، او خودش نمی‌داند چگونه. زیرا زمین محصول را به خودی خود می‌دهد: ابتدا ساقه، سپس خوشه، پس از آن دانه کامل در خوشه. اما وقتی دانه می‌رسد، فوراً داس را به کار می‌برد، زیرا زمان برداشت فرا رسیده است.» —مرقس ۴:۲۶-۲۹ NKJV
تمثیل بذر در حال رشد منحصر به انجیل مرقس است. در حالی که متی در هفت تمثیل پیشرفت ملکوت آسمان را تا پایان دوران کنونی توصیف می‌کند (متی ۱۳)، مرقس بر شخصیت روحانی و اخلاقی ملکوت خدا و گسترش خبر خوش در روزگار ما تمرکز دارد (مرقس ۴). بذر انجیل در سراسر جهان کاشته می‌شود و مطابق با قوانین خاصی که خدا به آن داده است، میوه می‌دهد. این اتفاق مطابق با قدرت معجزه‌آسایی که او به بذر توسط کلام و روح خود می‌دهد، رخ می‌دهد.
در حالی که متی ۱۳ حداقل هفت – یا حتی هشت – تمثیل را ذکر می‌کند، مرقس ۴ تنها چهار تمثیل را ذکر می‌کند: تمثیل بذرکار و نتیجه چهارگانه کار او (آیات ۱-۲۰)؛ تمثیل چراغ و چراغدان (آیات ۲۱-۲۵)؛ بذر خودرونده و میوه غنی که تولید می‌کند (آیات ۲۶-۲۹)؛ و دانه خردل که به درختی بزرگ تبدیل می‌شود که پرندگان آسمان می‌توانند در آن لانه کنند (آیات ۳۰-۳۲). مسیحیت اسمی به یک قدرت بزرگ بر روی زمین تبدیل شده است که در آن به ارواح ناپاک آزادی عمل داده شده است (مکاشفه ۱۸:۲). این به ویژه برای زمان منتهی به بازگشت مسیح صادق است.
تمثیل بذرکار
بذرکار برای کاشت کلام در مزرعه این جهان بیرون می‌رود، اما تنها بخش محدودی از آن بر زمین خوب می‌افتد، جایی که میوه فراوان می‌دهد. دانه گندم به زمین می‌افتد و می‌میرد، و سپس میوه زیادی می‌دهد. سی، شصت یا حتی صد دانه گندم جدید از آن بیرون می‌آید (مرقس ۴:۸).
می‌توان گفت که این روش تکثیر خداست، درست از طریق مرگ و رستاخیز. این اصل در مورد خداوند اعمال شد، اما در مورد هر یک از ما نیز صدق می‌کند (یوحنا ۱۲:۲۴-۲۵ را در نظر بگیرید). همانطور که ما به خود می‌میریم، برای او نیز زندگی خواهیم کرد و در خلقت جدید خدا میوه خواهیم آورد.
پرندگان بذری را که کنار راه می‌افتد می‌خورند. این حیوانات طبق متی ۱۳ معنای نامطلوبی دارند و به فعالیت شریر اشاره می‌کنند که بذر را می‌رباید (آیه ۱۹؛ مرقس ۴:۱۵). این را با تمثیل دانه خردل مقایسه کنید، که در آن پرندگان آسمان نیز نقش خود را ایفا می‌کنند.
سپس تأثیرات نامطلوبی وجود دارد، هم از بیرون و هم از درون، که می‌تواند مانع میوه‌دهی شود. اولین مورد را با بذری می‌بینیم که بر زمین سنگی می‌افتد و باعث می‌شود فقط به طور موقت رشد کند. ریشه ندارد و به سرعت به دلیل شرایط نامطلوب، مانند ظلم و آزار، پژمرده می‌شود. اما بذری که در میان خارها می‌افتد، توسط انواع چیزهای شیطانی که در قلب انسان زندگی می‌کنند خفه می‌شود: نگرانی‌ها، شهوات و وسوسه‌ها (آیات ۱۸-۲۰).
تمثیل چراغدان
کلام خدا بذر فنا ناپذیر زندگی جدیدی است که ما در نجات‌دهنده دریافت کرده‌ایم (آیات ۲۱-۲۵؛ ۱ پطرس ۱:۲۳-۲۵). چراغ بر چراغدان درس‌های متعددی در مورد نحوه برخورد ما با کلام خدا به ما می‌آموزد. کلام چراغی برای پاهای ما و نوری برای مسیر ماست (مزمور ۱۱۹:۱۰۵). شایسته جایگاهی برجسته در خانه‌های ما و در خانه خداست، که به طور برجسته برای همه بر روی چراغدان نمایش داده شود (مرقس ۴:۲۱؛ به متی ۵:۱۵ مراجعه کنید).
زمان آن فرا رسیده بود که اسرار ملکوت خدا آشکار شود و همه باید توجه می‌کردند. از طریق فعالیت انسانی (سبد) یا تنبلی (تخت)، نور از تابش باز می‌ماند. همچنین ممکن است این آیه به کار یحیی تعمیددهنده به عنوان «چراغی سوزان و درخشان» اشاره داشته باشد، زیرا او پیام‌آور و پیشرو «نور جهان» بود (یوحنا ۵:۳۵، ۸:۱۲).
علاوه بر گسترش نور کلام در دنیایی تاریک، این تمثیل در مورد شنیدن و گوش دادن به کلام خدا نیز هست. آیا ما گوش‌هایی برای شنیدن صحیح و درک اراده خدا داریم؟ قابل توجه است که ترجیع‌بند مرقس ۴:۲۳ – «اگر کسی گوش شنوا دارد، بشنود» – نه تنها در انجیل‌ها تکرار شده است (متی ۱۱:۱۵، ۱۳:۴۳؛ لوقا ۱۴:۳۵)، بلکه هفت بار در نامه‌های به کلیساها در مکاشفه ۲ و ۳، و بعداً به عنوان یک هشدار جدی در مکاشفه ۱۳:۹-۱۰ نیز آمده است.
شنونده خوب به وفور برکت می‌یابد: او حتی گنج‌های بیشتری به دست می‌آورد. اما کسی که گوش نمی‌دهد، آنچه را که داشت نیز از دست می‌دهد (مرقس ۴:۲۴-۲۵؛ متی ۲۵:۲۹؛ لوقا ۱۹:۲۶).
تمثیل بذر در حال رشد
اکنون به چند جنبه دیگر از تمثیل بذر در حال رشد که در ادامه می‌آید، می‌پردازیم. در اینجا می‌بینیم که چگونه خدا در طول دوران کنونی فیض، که در آن خداوند دیگر به صورت بصری در اینجا حضور ندارد، مشغول کار است. او به سرزمینی دور سفر کرده است تا پادشاهی خود را دریافت کند و سپس بازگردد (لوقا ۱۹:۱۲). خداوند در دست راست خدا متعال شده است، و او اکنون در خدا پنهان است؛ تنها در بازگشت او با همه متعلقان خود در جلال آسمانی آشکار خواهد شد (کولسیان ۳:۱-۴).
تمثیل دانه خردل
همتای کار خدا در این زمان در آخرین تمثیل مرقس ۴، یعنی تمثیل دانه خردل، دیده می‌شود. ملکوت که به مسئولیت انسان‌ها سپرده شده است، شکلی غیرطبیعی به خود می‌گیرد. به یک قدرت بزرگ، یک ساختار انسانی تبدیل می‌شود که در آن ارواح شیطانی و ناپاک می‌توانند لانه کنند یا خانه‌ای پیدا کنند (آیات ۳۰-۳۲).
اصول بذر
اما بیایید بر اصول باشکوهی که خدا در گسترش ملکوت خود استفاده می‌کند، تمرکز کنیم. اینها اصولی هستند که ما در جاهای دیگر کتاب مقدس نیز می‌یابیم: «شما ... در آسمان استادی دارید» (کولسیان ۴:۱، به ۳:۲۲-۲۴ مراجعه کنید). مسیح خداوند برداشت است، و برداشت بزرگ است (متی ۹:۳۷-۳۸). کلام کار خود را انجام می‌دهد، اگرچه به نظر می‌رسد که بذرکار از آن بی‌خبر است (مرقس ۴:۲۶-۲۷). زنده و قدرتمند است و در همه جای جهان میوه می‌دهد (جامعه ۱۱:۴،۶؛ اشعیا ۵۵:۱۰-۱۱؛ اعمال رسولان ۱۲:۲۴؛ ۱ قرنتیان ۳:۵-۹؛ کولسیان ۱:۵-۶؛ ۱ تسالونیکیان ۲:۱۳ را در نظر بگیرید).
بذر در چندین مرحله میوه می‌دهد، مطابق با ویژگی‌هایی که خدا در آن قرار داده است: «ابتدا ساقه، سپس خوشه، و پس از آن دانه کامل در خوشه» (مرقس ۴:۲۸). ساقه شاید به اعترافی اشاره دارد که ما به عنوان مسیحیان باید انجام دهیم. میوه – دانه کامل در خوشه – به میوه روح در زندگی ما، مطابق با مسیح اشاره دارد (۲ قرنتیان ۳:۱۸؛ غلاطیان ۵:۲۲-۲۳). ما همچنین می‌توانیم به میوه موعظه انجیل فکر کنیم (رومیان ۱:۱۳-۱۵).
زمان برداشت فوراً فرا می‌رسد (مرقس ۴:۲۹). مسیح خادم کامل است. او کار خود را آغاز می‌کند و آن را نیز به پایان می‌رساند. او مانند دزدی در شب برای این جهان می‌آید (۱ تسالونیکیان ۵:۲) و باعث می‌شود که داس به برداشت رسیده زده شود و گندم را به انبار خود بیاورد. اما علف‌های هرز، تصویری از اعتراف‌کنندگان اسمی، با آتش خاموش‌نشدنی سوزانده می‌شوند (متی ۱۳:۳۰،۳۷-۴۳؛ مکاشفه ۱۴:۱۴-۱۶).
چقدر گرانبهاست آن کسی که این چیزها را با ما به اشتراک گذاشته است! «حتی باد و دریا نیز از او اطاعت می‌کنند!» (مرقس ۴:۴۱).
