مقدمه – رومیان 8:1-4
رومیان 8 اوج بخش اول نامه پولس است که در آن او حقایق انجیل را شرح داده است. آیات 1-4 خلاصه‌ای از فصل‌های 1-7 است. رومیان 8:1 یک بیانیه مطلق حقیقت است: «پس اکنون هیچ محکومیتی برای کسانی که در مسیح عیسی هستند وجود ندارد» (ESV). ایمانداران توسط خدا «در مسیح عیسی»، مرد جلال‌یافته و متعالی در دست راست خدا، پذیرفته شده‌اند. علاوه بر این، پولس در آیه 2 بیان کرد که او دانش تجربی، یعنی دانشی که از طریق تجربه شخصی به دست می‌آید، از قدرت روح حیات در آزاد کردن و رهایی او از قانون گناه و مرگ داشت. در آیه 3 پولس توضیح داد که چگونه خدا گناه را در جسم محکوم کرد، هنگامی که پسر خود را فرستاد تا قربانی گناه باشد. هنگامی که مسیح مرد، «او یک بار برای همیشه به گناه مرد» (رومیان 6:10)، و نتیجه آن این است که احکام اخلاقی جمعی قانون، که «نیاز عادلانه» آن نامیده می‌شود، نیاز عادلانه،» در ایماندارانی که «مطابق روح رفتار می‌کنند» (رومیان 8:4) محقق می‌شود. کلمه «رفتار کردن» در کتاب مقدس برای توصیف رفتار و سبک زندگی ما استفاده می‌شود. هرگاه یک ایماندار مطابق روح زندگی کند، او عدالت را انجام می‌دهد.
روح حیات در مسیح عیسی – رومیان 8:2،4-13
از رومیان 5:5 می‌آموزیم که محبت خدا «ریخته شده»، به معنای «سیل‌آسا»، در دل‌های ما، زیرا روح‌القدس به ما داده شده است (مقایسه کنید افسسیان 1:13). در رومیان 7:6 می‌آموزیم که می‌توانیم خدا را به «روش جدید روح» خدمت کنیم (نگاه کنید به رومیان 6:4) – روح حیات در مسیح عیسی. «مطابق روح رفتار کردن» به معنای اجازه دادن به او برای کنترل زندگی ماست (رومیان 8:4-5).
رومیان 8:4-11 دو روش زندگی یک ایماندار را مقایسه می‌کند، یا «مطابق جسم» یا «مطابق روح». این بخش تضاد موجود بین آنها را توصیف می‌کند (رومیان 7:21-24؛ غلاطیان 5:16-25 را در نظر بگیرید). انتخاب یک طرز فکر است، چه بر روی چیزهای جسم یا چیزهای روح (رومیان 8:5). روح ایمانداران را با مسیح مشغول خواهد کرد (کولسیان 3:1-2 را در نظر بگیرید)، که منجر به برکات زندگی ابدی خواهد شد (رومیان 8:6، رومیان 6:23). رومیان 8:7-8 بر این واقعیت تأکید می‌کند که هیچ کس «در جسم» نمی‌تواند خدا را خشنود کند، «زیرا ذهن متمرکز بر جسم با خدا دشمنی می‌کند، زیرا به قانون خدا تسلیم نمی‌شود» (مقایسه کنید رومیان 7:14-20). اما رومیان 8:9 تأکید می‌کند که ایمانداران به مسیح تعلق دارند و روح او را در خود دارند. آیه 10 بیان می‌کند که سکونت مسیح منجر به مرگ بدن‌های ما به دلیل گناه می‌شود اما روح‌های ما به دلیل عدالت زنده هستند. ما «از گناه تبرئه شده‌ایم» (رومیان 6:7 JND)، یعنی از بردگی جسم آزاد شده‌ایم، و بنابراین باید خود را نسبت به گناه مرده و نسبت به خدا در مسیح عیسی زنده بدانیم (رومیان 6:10). علاوه بر این، امید وجود دارد: در ربایش، روح زندگی رستاخیز را به بدن‌های ما خواهد آورد، هنگامی که آنها توسط قدرت او زنده و/یا تغییر یابند (رومیان 8:11). آیات 12-13 این بخش را به پایان می‌رساند. ما به هیچ وجه مدیون جسم نیستیم (آیه 12). اگر ما روزانه فعالیت‌های بدن‌های خود را که توسط جسم تحریک می‌شوند، از بین ببریم، به سوی خدا زندگی خواهیم کرد (آیه 13، مقایسه کنید کولسیان 3:5-11).
روح فرزندخواندگی – رومیان 8:14-27
رومیان 8:14-15 بر آیه 9 گسترش می‌یابد و بیان می‌کند که ما توسط روح از فرزندخواندگی خود به عنوان پسران خدا آگاه هستیم. به عنوان پسران، ما تحت رهبری و سرپرستی روح هستیم. او ما را قادر می‌سازد تا فریاد بزنیم، «ابا! پدر!» (آیه 15 ESV)، بدین ترتیب رابطه صمیمی خود را با او به عنوان فرزندان خدا ابراز می‌کنیم (غلاطیان 4:4-7 را در نظر بگیرید). آیه 15 رومیان 8 ترس «روح بردگی» را با «روح فرزندخواندگی» مقایسه می‌کند، نکته‌ای که در آیه 16 ادامه می‌یابد. با شهادت روح، ما محبت پدر را می‌شناسیم و تجربه می‌کنیم:
در محبت ترسی نیست، بلکه محبت کامل ترس را بیرون می‌کند (اول یوحنا 4:18).
رومیان 8:17 می‌گوید که فرزندان خدا بودن به این معناست که ما «وارثان» او هستیم، با آینده‌ای باشکوه پیش رو به عنوان «هم‌وارثان با مسیح». این به شرطی است که «با او رنج ببریم» (آیه 17)، که او گفت همه پیروانش باید انتظار داشته باشند (یوحنا 15:18-21؛ فیلیپیان 3:10؛ دوم تیموتائوس 3:12). هیچ مقایسه‌ای بین رنج‌های کنونی و جلال آینده وجود ندارد (رومیان 8:18). در واقع، تمام خلقت مشتاقانه منتظر آشکار شدن پسران خداست و با دردهای زایمان ناله می‌کند، منتظر رهایی خود از بندگی به آزادی جلال فرزندان خداست (آیات 19-23). ما نیز ناله می‌کنیم، مشتاقانه منتظر واقعیت «فرزندخواندگی خود به عنوان پسران» هستیم، زمانی که بدن‌های فانی ما بازخرید خواهند شد (آیه 23). این به این دلیل است که ما «اولین میوه‌های روح» را داریم (آیه 23)، پیش‌نمایشی از جلال میراث ما، زیرا روح‌القدس به عنوان پیش‌پرداخت برای تضمین آن به ما داده شد (نگاه کنید به افسسیان 1:13-14). در این امید صبورانه ما از ناامیدی نجات می‌یابیم (رومیان 8:24-25). آیات 26-27 درباره خدمت شفاعت روح است که ما را در ضعف‌های فانی‌مان یاری می‌کند، با پوشاندن ناله‌های ما با قدرت و انتقال افکار ما به خدا با «ناله‌هایی که برای کلمات بسیار عمیق هستند» (آیه 26).
تضمین روح از هدف خدا برای ما – رومیان 8:28-30
در حالی که پولس در آیه 26 می‌گوید: «ما نمی‌دانیم که چگونه باید دعا کنیم»، آیه 28 (JND) با اطمینان قاطع آغاز می‌شود: «اما ما می‌دانیم.» این دانش مطلق از طریق ایمان به خدایی که دوستش داریم، از آن ماست. روح او به ما بینش روحانی در مورد هدف او برای ما می‌دهد (نگاه کنید به اول قرنتیان 2:9-10). ما می‌دانیم که خدا برای ماست و او هر تجربه‌ای را برای خیر نهایی ما ترکیب می‌کند. یعنی، همه اینها اکنون در دنیای رنج مداوم ما با هم کار می‌کنند. این به این معنا نیست که ما لزوماً در آن زمان آن را درک می‌کنیم، اما ما آن را با ایمان می‌پذیریم زیرا «مطابق با هدف او خوانده شده‌ایم» (رومیان 8:28 ESV).
آیات 29-30 دلایلی برای چنین اطمینانی در کنترل الهی خدا بر زندگی ما ارائه می‌دهد. از دیدگاه او در ابدیت، او قبلاً پنج بخش از هدف الهی برنامه‌ریزی شده خود را تکمیل کرده است. او کسانی را که از قبل می‌شناخت، از پیش تعیین کرده، مطابق ساخته، خوانده، توجیه کرده و جلال داده است. او این کار را در ابدیت گذشته انجام داد، خارج از گذشته، حال و آینده تاریخ بشر. این بدان معناست که هیچ چیز از فضا و زمان نمی‌تواند هدف او را خنثی کند. دانستن آنچه او می‌خواست به دست آورد، او را قادر ساخت تا ما را برای برکت ویژه پیش‌تعیین – یعنی مطابق شدن با تصویر پسرش – شناسایی کند. «پیش‌تعیین شده» به سادگی به معنای «مشخص شده» برای آن برکت قبل از وجود ما و قبل از خلق جهان توسط اوست. پیش‌دانش او به این معنا بود که او می‌دانست چه کسانی را باید از پیش تعیین کند، اما ما دعوت خدا را تجربه می‌کنیم و توسط او توجیه می‌شویم، هنگامی که انجیل را باور می‌کنیم و در روز فیض نجات می‌یابیم.
آیه 30 با این واقعیت به پایان می‌رسد که ما قبلاً جلال یافته‌ایم. هدف خدا زمانی محقق خواهد شد که همه ایمانداران در واقع به تصویر پسر او در آسمان مطابق شوند. اراده خدا این است که پسرش بالاترین جایگاه را به عنوان نخست‌زاده در میان قوم برگزیده او اشغال کند. به عنوان نخست‌زاده، پسر به طور ابدی بالاترین رتبه را در آسمان دارد (نگاه کنید به کولسیان 1:18).
جشن محبت خدا نسبت به ما – رومیان 8:31-39
با سؤال در رومیان 8:31 – «پس در مورد این چیزها چه بگوییم؟» – پولس از آموزش حقایق انجیل به شادی و وجد در آنها تغییر کرد و امنیت ابدی ما را با مجموعه‌ای از سؤالات و پاسخ‌ها برجسته کرد:
- اگر خدا برای ماست، هیچ کس نمی‌تواند استدلال متقابل معتبری مطرح کند (آیه 31).
- اگر خدا بهترین خود را – پسر یگانه خود را که برای ما به رنج و مرگ تسلیم کرد – داد، آیا او و پسرش هر برکتی را از ثروت‌های خود در جلال به رایگان به ما نخواهند داد؟ (آیه 32). ذکر «همه چیز را به ما بدهد» (آیه 32) ما را به یاد می‌آورد که چگونه چیزهای موجود در آیه 28 نیز به برکات تبدیل می‌شوند.
- هیچ کس نمی‌تواند هیچ اتهام معتبری وارد کند، زیرا «این خداست که توجیه می‌کند» (آیه 33). ما «برگزیدگان خدا» هستیم – کسانی که او به طور حاکمانه در ابدیت گذشته انتخاب یا برگزید تا هدف خود را برای پسرش محقق کند. پیش‌دانش او منبع این انتخاب بود (نگاه کنید به اول پطرس 1:1-2؛ افسسیان 1:4).
- ما در مسیح عیسی به طور ابدی ایمن هستیم، زیرا او در دست راست خدا در آسمان است (رومیان 8:34).
- «چه کسی ما را از محبت مسیح جدا خواهد کرد؟» (آیه 35). همانطور که آیه ادامه می‌یابد، پولس هفت قدرت تهدیدآمیز بالقوه خصمانه را شناسایی می‌کند و می‌پرسد آیا هیچ یک از آنها قادر به شکستن پیوند محبت مسیح هستند. او همه این چیزها را به خاطر نام مسیح، مطابق با تجربیات پرهیزگاران در مزمور 44:22 (رومیان 8:36) می‌شناسد. پاسخ به آیه 35 یک «نه!» قاطع است. بلکه ما «بیش از فاتحان»، یا ابرفاتحان، در همه این چیزها از طریق مسیح، عاشق بزرگ ما هستیم (آیه 37). ما به نوعی از طریق آن عبور نخواهیم کرد و فقط با یک موی سر پیروز نخواهیم شد. نه، آیه 37 یک فریاد پیروزی است! بنابراین، باید نتیجه بگیریم که «همه چیز» آیه 28، که خدا برای خیر ما کار می‌کند، همان چیزهایی است که در آیه 35 ذکر شده است؛ در حالی که «همه چیز» آیه 32، که او به رایگان به ما می‌دهد، برکاتی است که بر ما انباشته می‌شود.
- آیات 38-39 به اوج می‌رسد این سرود پیروزمندانه و اعتقاد راسخ پولس را مبنی بر عدم جدایی از محبت خدا بیان می‌کند. او مطمئن است که افراط‌های وجود، در زندگی یا در مرگ، نمی‌توانند پیوند محبت بین مسیح و ما را بشکنند. نه فرشتگان و نه حاکمان، یعنی سایر موجودات فوق‌بشری. نه چیزهای زمان، چه در زمان حال و چه در آینده زندگی ما در اینجا روی زمین. نه حملات ترکیبی همه قدرت‌های شیطانی روحانی، تمام لشکر نیروهای شیطان در کره‌های آسمانی، آن قدرت‌های کیهانی بر تاریکی کنونی که ما دائماً با آنها دست و پنجه نرم می‌کنیم (نگاه کنید به افسسیان 6:10-13). نه هیچ چیز مربوط به فضا، چه ارتفاع عظیم آن و چه عمق بی‌کران آن. و برای اطمینان از اینکه چیزی را از قلم نینداخته است، پولس اضافه می‌کند که هیچ چیز دیگری در تمام خلقت، هر چه که باشد یا هر کجا که باشد، توانایی جدا کردن ما را از محبت خدا که در مسیح عیسی، خداوند ما ساکن است، ندارد. آمین!
«در مسیح عیسی» تعریف همه مسیحیان است، و آنها را به عنوان مردمی که با کسی که به عنوان انسان وارد حضور خدا شده است، شناخته می‌شوند، تعریف می‌کند. «زیرا در آنکه او مرد، یک بار برای همیشه به گناه مرد؛ اما در آنکه او زنده است، برای خدا زنده است» (رومیان 6:10 KJV).
«در مسیح» زبان شناسایی کامل است. با او بر صلیب مصلوب شدیم، رستاخیز او اعلامیه الهی پذیرش ما با او در کار و جایگاه او بود. از این پس چشم خدا ما را همیشه تنها در او می‌بیند. ما محسوب می‌شویم، و باید خود را محسوب کنیم، که با او مرده، دفن شده، زنده شده، برخاسته، و در او در مکان‌های آسمانی در برابر پدر نشسته‌ایم. لذت او در ما، لذت تغییرناپذیر او در پسر محبوبش است؛ بنابراین خداوند عیسی به ما می‌گوید: «چون من زنده هستم، شما نیز زنده خواهید بود» (یوحنا 14:19). —فردریک دبلیو. گرانت (اقتباس از «در مسیح عیسی»).
