این فصل تأثیر اصول عهد قدیم و جدید را مقایسه می‌کند: «زیرا که شریعت می‌کشد، لیکن روح حیات می‌بخشد» (آیه ۶). و با این حال، هنگامی که موسی شریعت را بر کوه سینا دریافت کرد، او از حضور خدا تأثیر شگفت‌انگیزی را تجربه کرد: صورت او می‌درخشید (آیه ۷؛ ر.ک. خروج ۳۴:۳۰).
رسول از این برای نشان دادن تأثیر خدمت فیض – اصل عهد جدید – بر ما امروز استفاده می‌کند. خدا در آینده عهد جدید را با اسرائیل و یهودا برقرار خواهد کرد (ارمیا ۳۱:۳۱)، اما ایمانداران به خداوند عیسی در حال حاضر فراوانی فیض را در او تجربه می‌کنند (یوحنا ۱:۱۶).
صورت موسی به صورت فیزیکی و موقت می‌درخشید، اما او مجبور بود این را پشت پرده‌ای پنهان کند وقتی با مردم صحبت می‌کرد زیرا این باعث می‌شد که آنها از نزدیک شدن به او بترسند (خروج ۳۴:۳۳). در مقابل جلال شریعت، که محو شد، جلال فیض یک امر درونی است و هم جذاب و هم رو به افزایش است.
پولس این را در آیه ۱۸ توضیح می‌دهد. همانطور که ما با خداوند عیسی در جایی که او اکنون در جلال است مشغول هستیم، ما به روشی روحانی تغییر می‌کنیم تا به طور فزاینده‌ای شبیه او شویم: «از جلال به جلال». او تصویر جذاب بالا، شیء زیبا برای قلب‌های ما است، در حالی که روح‌القدس ساکن، قدرت توانمندساز است که تغییری در درون ما ایجاد می‌کند که با او مطابقت دارد.
پولس می‌نویسد «ما همه» زیرا این مسیحیت عادی است، نه فوق‌العاده روحانی. یک روز همه ما از هر نظر شبیه او خواهیم بود «زیرا او را چنانکه هست خواهیم دید» (۱ یوحنا ۳:۲)، اما ما می‌توانیم این را اکنون به روشی اخلاقی از طریق مشارکت با او پیش‌بینی کنیم. هیچ پرده‌ای بر صورت او نیست همانطور که بر صورت موسی بود، و برای قرض گرفتن کلماتی از غزل غزلها، او ما را دعوت می‌کند که به او نگاه کنیم: «بگذار صورتت را ببینم» (۲:۱۴).
