در این پیشگویی، اشعیا نوع دفنی را که مسیح پس از مرگش خواهد داشت، توصیف می‌کند. اگر مصلوب شدن رومیان وحشیانه و هولناک بود، دفن قربانیان آن نیز در بی‌احترامی‌هایش با آن مرگ مطابقت داشت. به طور معمول، جنایتکاران مصلوب شده پس از مرگ، همراه با ماهیت جرمشان بر روی تخته سر، بر روی صلیب رها می‌شدند. این کار به عنوان یادآوری گرافیکی برای رهگذران انجام می‌شد که چه بلایی بر سر هر کسی که از قوانین یا نظم اجتماعی روم سرپیچی کند، خواهد آمد. با گذشت زمان، پرندگان لاشخور گوشت را مصرف می‌کردند و سپس استخوان‌ها در گودالی در محل مصلوب شدن دفن می‌شدند. اما به دلیل شرایط خاص در روز مصلوب شدن مسیح – که سبت بزرگ عید فصح بود – یهودیان نمی‌خواستند اجساد بر روی صلیب رها شوند. در این مورد، اجساد برای گودال زباله آتشین در دره هنوم در نظر گرفته شده بودند. این همان قبری است که مردان شریر برای خداوند ما «تعیین» کرده بودند.
با این حال، خدا مشورت‌های دیگری در مورد دفن پسر محبوبش داشت و مدت‌ها قبل آن را از طریق خادم خود اشعیا پیش‌بینی کرده بود. او «با یک مرد ثروتمند در مرگش» خواهد بود (NASB). این به معنای واقعی کلمه محقق شد، هنگامی که خداوند عیسی در قبر یوسف رامی دفن شد. او مردی ثروتمند و رهبر قوم یهود بود (متی ۲۷:۵۷-۶۰؛ مرقس ۱۵:۴۲-۴۶). او با جسارت از پیلاطس جسد عیسی را خواست و او، همراه با دوستش نیکودیموس، خداوند عیسی را در قبر خود دفن کرد، «که هرگز کسی در آن گذاشته نشده بود» (یوحنا ۱۹:۴۱). این قبر هرگز مرگ را ندیده بود، با این حال فاتح مرگ را دریافت خواهد کرد.
مسیح دفنی شایسته شخص بی‌گناهی که بود دریافت کرد: «هیچ خشونت» یا «فریب» هرگز در او دیده نشد. مرگ خود توسط او بلعیده خواهد شد. خدا را شکر!
