سال‌ها پیش، مردی به نام گویزون در مارسی، در جنوب فرانسه زندگی می‌کرد، منطقه‌ای که اکنون به خاطر باغ‌های زیبایش مشهور است. اما همیشه اینطور نبود. وقتی داستان ما شروع می‌شود، مارسی از کمبود آب خوب رنج می‌برد و مناطق اطراف آن اغلب خشک و بی‌روح بود. گویزون همیشه مشغول به نظر می‌رسید—همیشه در حال پول درآوردن بود، هم با کار سخت و هم با سرمایه‌گذاری دقیق. لباس‌هایش آشکارا کهنه و فرسوده بود. غذایش ساده‌ترین و ارزان‌ترین بود. او تنها زندگی می‌کرد و خود را از تجملات و حتی راحتی‌های زندگی عادی محروم می‌کرد. گویزون در مارسی به عنوان یک خسیس شهرت داشت. اگرچه در تمام معاملاتش صادق و در انجام وظایفش وفادار بود، اما عموماً مورد تحقیر قرار می‌گرفت. با دیدن قامت ضعیف او در خیابان، پسران به دنبالش فریاد می‌زدند: «این هم پیرمرد خسیس!» او همیشه به راه خود ادامه می‌داد و به توهین‌هایی که به او می‌شد توجهی نمی‌کرد، و هر وقت با او صحبت می‌شد، با لحنی ملایم و صبورانه پاسخ می‌داد. سرانجام، پشتش از کار بی‌وقفه خمیده، موهایش از پیری سفید، و بیش از هشتاد سال سن داشت، گویزون درگذشت.
یک وصیت‌نامه شگفت‌انگیز
مجریان وصیت‌نامه او کشف کردند که او ثروتی از طلا و نقره جمع‌آوری کرده بود. در میان اوراق او وصیت‌نامه‌اش بود که حاوی این پاراگراف بود: «من زمانی فقیر بودم و مشاهده کردم که مردم مارسی به شدت از کمبود آب خالص رنج می‌برند. چون خانواده‌ای ندارم، زندگی خود را وقف جمع‌آوری مبلغی پول کافی برای ساخت یک قنات کرده‌ام تا آب خالص را برای فقیران شهر مارسی تأمین کنم، تا فقیرترین افراد نیز به اندازه کافی آب داشته باشند.»
در نتیجه، بین سال‌های 1837 و 1848، کانالی به طول تقریباً 100 مایل ساخته شد تا آب را از رودخانه دورانس به مارسی بیاورد، و منطقه اطراف آن با رونق و زیبایی پاسخ داده است. گویزون، مورد تحقیر و بی‌دوست، تنها زندگی کرد و درگذشت تا آب خالص را برای کسانی که او را اشتباه فهمیدند و بدرفتاری کردند، بیاورد.
یک بخشنده بزرگتر
زمانی مرد دیگری در سرزمینی شرقی بود که بسیار بیشتر مورد سوءتفاهم و بدرفتاری قرار گرفت—خداوند عیسی مسیح، پسر خدا، نجات‌دهنده. حدود 700 سال قبل از تولد او در این دنیا، این کلمات درباره او نوشته شد:
او مورد تحقیر و طرد انسان است… او مورد تحقیر بود و ما او را گرامی نداشتیم (اشعیا 53:3).
در زندگی و مرگ خود، او این نبوت را کاملاً اثبات کرد. زندگی او زندگی فقر داوطلبانه بود. او خانه‌ای نداشت—«جایی برای سر گذاشتن نداشت.» اما احساسات علیه این مرد مهربان و فروتن آنقدر قوی بود که مردمش واقعاً برای مرگ او فریاد می‌زدند و می‌گفتند: «او را مصلوب کن، او را مصلوب کن» (لوقا 23:21).
او با مهار قدرتش، اجازه داد با او مانند یک مجرم رفتار شود، به او محاکمه ناعادلانه‌ای داده شد و او مصلوب شد. در حالی که او بر صلیب رنج می‌برد، کسانی که او را می‌دیدند به او می‌خندیدند. اما کتاب مقدس به ما می‌گوید که او در آنجا رنج می‌برد، نه برای گناهان خودش، بلکه برای گناهان هر کسی که به او ایمان آورد:
او برای گناهان ما مجروح شد؛ او برای بی‌عدالتی‌های ما کوبیده شد: مجازات صلح ما بر او بود؛ و با زخم‌های او ما شفا یافتیم (اشعیا 53:5). زیرا شما فیض خداوند ما عیسی مسیح را می‌دانید که اگرچه او غنی بود، اما به خاطر شما فقیر شد، تا شما از طریق فقر او غنی شوید (2 قرنتیان 8:9).
وصیت‌نامه گویزون، آب تازه را برای تمام فقیران مارسی فراهم کرد. خداوند عیسی مسیح، با مرگ و رستاخیز خود، این امکان را برای هر یک از ما فراهم کرده است که با صرفاً ایمان آوردن به او، آب حیات ابدی را بنوشیم.
خودانکاری کسی مانند گویزون با هزینه بی‌نهایت هدیه‌ای که توسط خداوند عیسی فراهم شده است، قابل مقایسه نیست. آب حیات امروز جاری است و ما می‌توانیم هر چقدر که می‌خواهیم و نیاز داریم، رایگان بنوشیم:
ای هر که تشنه است، به آب‌ها بیایید… بله، بیایید… بدون پول و بدون قیمت (اشعیا 55:1).
خداوند عیسی فرمود:
هر که به من ایمان آورد هرگز تشنه نخواهد شد. اگر کسی تشنه است، نزد من بیاید و بنوشد (یوحنا 7:35، 37). هر که بخواهد، آب حیات را رایگان بگیرد (مکاشفه 22:17). مزد گناه مرگ است؛ اما هدیه خدا حیات ابدی از طریق عیسی مسیح خداوند ماست (رومیان 6:23). به خداوند عیسی مسیح ایمان آورید و نجات خواهید یافت (اعمال 16:31).
با آن شاهکار چه خواهید کرد؟
