نان حیات: ارتباطات عهد عتیق و جدید

نان حیات در عهد عتیق و جدید

«من نان زنده‌ای هستم که از آسمان نازل شد. اگر کسی از این نان بخورد، تا ابد زنده خواهد ماند؛ و نانی که من خواهم داد، جسم من است که آن را برای حیات جهان خواهم داد.» — یوحنا 6:51 NKJV

مقدمه

خداوند به قوم خود اهمیت می‌دهد. کتاب مقدس از پیدایش 1 تا مکاشفه 22 درباره فراهم کردن غذا برای عزیزانش سخن می‌گوید. پس از اینکه خداوند آدم را آفرید و همسرش حوا را شکل داد، آنها را برکت داد و انواع زیادی از غذا را برایشان فراهم کرد (پیدایش 1:29). تنها یک استثنا در این فراوانی وجود داشت: آنها اجازه نداشتند از درخت معرفت نیک و بد بخورند (2:17). با این حال، مار حوا را فریب داد تا فکر کند که خوردن از آن اشکالی ندارد – در سرپیچی از فرمان صریح خداوند. او از میوه آن گرفت و خورد، و همچنین به شوهرش داد تا بخورد. این شورش باعث شد که داوری خداوند با عواقب غم‌انگیز برای نژاد بشر و حتی کل جهان بر آنها نازل شود. خار و خس خواهد رویید، و از این پس آدم و حوا فقط گیاهان صحرا را برای غذا خواهند داشت (3:18). چند سال بعد، پسر بزرگترشان قائن برادرش هابیل را کشت (فصل 4)، و به زودی خشونت و فساد خلقت زیبای خداوند را خدشه‌دار کرد (فصل 6). پس از مدت طولانی انتظار صبورانه (به 2 پطرس 3 مراجعه کنید) خداوند داوری وحشتناکی (سیل) را بر تمام زمین فرستاد. تنها نوح و همسرش به همراه سه پسر و همسرانشان نجات یافتند (پیدایش 7-8). برای بیش از یک سال خداوند آنها را محافظت کرد و غذا و منابع لازم را برای نگهداری آنها در کشتی فراهم کرده بود.

گوشت به سبد غذایی اضافه شد

پس از سیل، نوح و خانواده‌اش به دنیایی جدید و پاک شده آورده شدند. خداوند برای آنها غذا فراهم کرد، همانطور که برای آدم و حوا کرده بود، و حتی گوشت را به رژیم غذایی آنها اضافه کرد. برخی از اینها از حیواناتی بود که برای خدا قربانی می‌شدند، اما باید توجه داشت که خون برای مصرف انسان مجاز نبود به رسمیت شناختن حقوق خداوند به عنوان خالق-نجات‌دهنده. پس از سیل، او به آنها قول محافظت و برکت خود را داد (8:22؛ 9:1-17). با این حال، این خانواده‌ها، یا حداقل فرزندان بلافصل آنها، به بت‌پرستی افتادند و خدای واقعی را با انواع تقلبی‌ها جایگزین کردند. آنها قربانی‌های حیوانی را به بت‌های مختلف خود می‌آوردند و به زودی قربانی‌های انسانی نیز تقدیم می‌کردند (به رومیان 1:18-32 مراجعه کنید). از این محیط بود که خداوند ابرام را فراخواند. مسئله غذا بار دیگر به یک موضوع مهم تبدیل شد زیرا خداوند به ابراهیم و فرزندانش آنچه را که نیاز داشتند، داد. سپس، هنگامی که قحطی بزرگی تمام جهان شناخته شده را فرا گرفت، یعقوب تحت هدایت خداوند به مصر نقل مکان کرد. از طریق حکمت و مهارت یوسف، خداوند غذا را برای مصر فراهم کرد – قوم خود (و همچنین بسیاری دیگر) را حفظ کرد. اسرائیلیان به وفور تکثیر شدند تا جایی که فرعون بعدی می‌خواست جمعیت آنها را به شدت کاهش دهد (خروج 1). پادشاهان این سلسله جدید، به ویژه کسی که موسی هنگام بازگشت از مدیان با او ملاقات کرد، از اطاعت از خداوند سر باز زدند. با وجود عواقب شدید داوری‌ها یا بلاها، رهبر مصر از گوش دادن به صدای خداوند از طریق موسی خودداری کرد.

غذا در شرایط دشوار

هنگامی که بلای دهم آمد، تمام نخست‌زادگان در مصر از طریق مداخله مستقیم خداوند کشته شدند. اسرائیلیان نجات یافتند زیرا آنها از دستورات خداوند اطاعت کردند و بره فصح را به خانه‌های خود بردند؛ سپس آن را در روز چهارم کشتند. این بره نه تنها محافظت از داوری را فراهم کرد، بلکه غذای تمام خانواده را نیز تأمین کرد (فصل 12). ما می‌توانیم آن را «نان حیات» بنامیم زیرا بره مرد تا پسر بزرگتر در هر خانواده زنده بماند و به همه غذا بدهد. این بره مردم را در حالی که برای ترک مصر آماده می‌شدند، حفظ کرد. پس از معجزه بزرگ رهایی آنها از آن کشور، اسرائیلیان از بیابان‌های مختلف عبور کردند. آنها باید بارها و بارها یاد می‌گرفتند که کاملاً به خداوند تکیه کنند. هنگامی که مردم اسرائیل شکایت کردند که دلشان برای دیگ‌های گوشتی که در مصر داشتند تنگ شده است، خداوند با دادن بلدرچین‌های فراوان به آنها، غرغر آنها را ساکت کرد به طوری که این پرندگان اردوگاه را پوشاندند (16:13). بیش از آن، صبح زود هنگامی که شبنم از اطراف اردوگاه بالا می‌رفت، مردم کشف کردند که خداوند به آنها چیزی کاملاً جدید داده است: مَنّ، به معنای «این چیست؟» در فیض خود، در تمام سال‌های سفر در بیابان، خداوند مردم را با این غذای خاص حفظ کرد، حتی پس از اینکه آنها از ورود به سرزمینی که به ابراهیم، اسحاق و یعقوب وعده داده بود، خودداری کردند. در یک مطالعه دقیق از خروج 16، ممکن است هفت معجزه مرتبط با این فراهمی الهی را بیابیم. ما آن را برای مطالعه بیشتر شما می‌گذاریم.

بیشتر درباره مَنّ

از طریق مَنّ، خداوند نه تنها آنها را تغذیه کرد بلکه آنها را شکل داد و برای سرزمین موعود آماده کرد. اسرائیلیان باید یاد می‌گرفتند که اطاعت و ایمان چیست: هر دو برای ورود به سرزمین لازم بودند. مَنّ مستقیماً از آسمان آمد، مانند مردی از آسمان، خداوند ما عیسی مسیح، که همیشه با اطاعت مشخص می‌شد. برخی از ویژگی‌های مَنّ ذکر شده است: کوچک، گرد و ریز بود (16:14؛ ویژگی‌های دیگر بعداً ذکر شده است). اینها برخی از ویژگی‌های مسیح را نشان می‌دهند که او، به فیض خدا، با طراوتی که هرگز دیده نشده بود (شبنم)، و با گرفتن جایگاهی پایین در میان قوم خود آمد. خداوند عیسی همچنین با فروتنی و این واقعیت که نیازی به هیچ اصلاحی نداشت، مشخص می‌شد. این نیز با مَنّ نشان داده شد، که بر نوع غذایی که خداوند به قوم خود می‌دهد در حالی که امروز از بیابان عبور می‌کنند، تأکید می‌کند. مسیح صبح به صبح در مکتب خدا تعلیم می‌دید (اشعیا 50:4-7)، درست همانطور که مَنّ هر روز صبح برای مردم جمع‌آوری می‌شد. خداوند ما را از طریق چنین درس‌های عینی یا مثال‌هایی تعلیم می‌دهد، و ما را به شباهت مسیح شکل می‌دهد و به ما اطاعت را می‌آموزد. این برای آماده کردن ما برای لذت بردن از سرزمین آسمانی که مسیح با جلال و افتخار تاج‌گذاری شده است (عبرانیان 2:9) لازم است. با این حال، مردم در بیابان از فراهمی مَنّ توسط خداوند قدردانی نکردند؛ آنها حتی آن را تحقیر کردند. خداوند عیسی مَنّ از آسمان است – غذای ما برای امروز – تا ما را تغذیه و به تصویر خود شکل دهد تا از او بیاموزیم و شاگردان او باشیم. متأسفانه، سرگرمی و انواع چیزها می‌توانند جای مسیح را در زندگی ما بگیرند. آیا تمایلی به تحقیر چیزهای مرتبط با مرد فروتن ناصره وجود ندارد؟

انجیل یوحنا و نان حیات

نوشته‌های یوحنا خداوند عیسی را به عنوان پسر خدا، برابر با پدر (به ویژه در فصل 5) معرفی می‌کنند. فصل 6 انجیل او او را به عنوان پسر انسان که برای دادن جان خود آمد، معرفی می‌کند. علاوه بر این، یوحنا 6 عظمت او («من هستم») را به عنوان نان حیات توصیف می‌کند. این از تجسم او (6:32-35) تا صعود او (آیه 62) دیده می‌شود و شامل اشاراتی به کار، مرگ و رستاخیز او است. این فصل همچنین شامل سوالات زیادی است که توسط شنوندگان او پرسیده شد و پاسخ‌های او را ثبت می‌کند. این فصل مَنّی را که خداوند در زمان موسی داده بود با مسیح، که نان حیات است، مقایسه می‌کند. در حالی که یوحنا 6 شباهت‌هایی بین موسی و مسیح نشان می‌دهد، همچنین چندین تضادبزرگ را ثبت می‌کند. «من نان زنده‌ای هستم که از آسمان نازل شد. اگر کسی از این نان بخورد، تا ابد زنده خواهد ماند؛ و نانی که من خواهم داد، جسم من است که آن را برای حیات جهان خواهم داد» (آیه 51 NKJV). بنابراین خداوند مبارک ما بنیادی را که برای دادن حیات به ما لازم بود (آیات 51-53) بنا نهاد، اگرچه این توسط رهبران یهودی آن زمان و بسیاری دیگر در طول تاریخ تا به امروز رد شد. مسیح همچنین کسی است که حیاتی را که داده است، حفظ می‌کند. این یک فرآیند مداوم از لحظه نجات ما تا ربایش (آیات 54-57) است. شکل فعلی فعل به وضوح این نکته را نشان می‌دهد. برای جلوگیری از سردرگمی، خداوند ما از دو فعل مختلف در متن یونانی استفاده کرد که هر دو به معنای «خوردن» هستند: اولی پذیرفتن مسیح یک بار برای همیشه در لحظه نجات فرد از طریق ایمان، و فعل دوم بر هضم، تغذیه مداوم از او تأکید می‌کند. این تغذیه مداوم از او موازی با مَنّ در بیابان است که مردم باید هر روز جمع‌آوری و می‌خوردند تا حفظ شوند. اما مَنّ نمی‌توانست حیات ابدی بدهد: تنها پسر خدا قادر به انجام آن بود و هست. این در تضاد عظیمی با مَنّ در بیابان است. علاوه بر این، مسیح «نان حقیقی از آسمان» است (آیه 32)، در تضاد با انواع یا تقلبی‌ها. (علاوه بر این، مسیح «آب حیات» است و به این ترتیب او به رضایت ابدی ادامه خواهد داد.) و او «نان خدا» است (آیه 33)، برای رضایت خاص خود خدا. در این فصل شگفت‌انگیز چیزهای بسیار بیشتری وجود دارد!

خلاصه کوتاه

نوشته‌های یوحنا برای تأکید بر عظمت شخصی مسیح طراحی شده‌اند، اما همچنین به ایماندار در این صحنه کمک می‌کنند تا منابع خود را از خداوند ما بگیرد. بنابراین، تغذیه مداوم از مسیح نیز به عنوان پاداشی برای پیروز (مکاشفه 2:17) که یاد گرفته است از او بگیرد، و از او برای همیشه و همیشه لذت خواهد برد، ارائه می‌شود. این به عهده هر ایماندار است که اعتماد خود را به مسیح بگذارد، صرف نظر از مخالفت و مشکلی که این ممکن است به همراه داشته باشد. این تأثیری با نتایج ماندگار – حتی برای ابدیت – خواهد داشت. او آنچه را که برای نجات لازم است می‌آورد، او نجات‌یافته را در صحنه‌ای از سختی حفظ می‌کند، و او به او رضایت حقیقی را اکنون و برای ابدیت می‌دهد.

خدا را شکر!