«او آنچه در توان داشت انجام داد» (مرقس ۱۴: ۸)
همه ما با دوران سختی آزمایش می‌شویم. در حال حاضر بسیاری از ما در شرایطی هستیم که قبلاً هرگز تجربه نکرده‌ایم، زیرا ملاقات با یکدیگر به تعویق افتاده است. آیا پس فقط در خانه می‌نشینیم و کاری نمی‌کنیم، یا آنچه را که می‌توانیم انجام می‌دهیم؟
مریم از بیت‌عنیا برای چنین شرایطی آماده بود و چیزی بسیار ارزشمند را برای خداوند کنار گذاشته بود. او منتظر لحظه‌ای بود که بتواند آن را به خداوند بدهد.
در اورشلیم، کاهنان اعظم و کاتبان به دنبال راهی بودند که خداوند را با حیله دستگیر کرده و او را به قتل برسانند، زیرا حسادت به آنها انگیزه می‌داد. این امر هم خطر و هم دشواری را برای هر دوستدار خداوند عیسی به همراه داشت. اما در آن خانه در بیت‌عنیا، که مرتا خداوند را پذیرفته بود و برادرش ایلعازر در آن زندگی می‌کرد، که خداوند او را از مردگان بازگردانده بود، استقبالی از خداوند وجود داشت. او این را می‌دانست و در تاریک‌ترین شب‌ها به آنجا پناه می‌برد. بنابراین مریم فرصتی را که منتظرش بود، غنیمت شمرد.
خداوند کاملاً از جعبه بسیار ارزشمند نارد خالص که مریم داشت آگاه بود، زیرا او بدون شک شرایطی را فراهم کرده بود که آن به دست او افتاد. سؤال این بود که آیا او آن را برای خودش استفاده خواهد کرد، زیرا احتمالاً همان چیزی بود که در روز عروسی‌اش با آن مسح می‌شد و بدین ترتیب توجه را به خود جلب می‌کرد، یا آن را به او می‌داد تا او موضوع توجه همه باشد.
این یک مسئله بسیار عملی است که همه ما در آن دخیل هستیم، زیرا خداوند به هر یک از ما چیزی داده است که می‌تواند برای خودارضایی استفاده شود، یا می‌تواند برای جلال خداوند عیسی استفاده شود. هر مؤمن واقعی توسط روح‌القدس مهر شده است و به عنوان متولد شده از خدا، طبیعتی جدید دارد که می‌تواند به کلام گرانبهای خدا پاسخ دهد و به لذت بردن از خدا به عنوان یک پرستش‌کننده واقعی هدایت شود. اما ما باید ابتدا خود را به خدا تسلیم کنیم، و سپس هر آنچه را که داریم. داوود در اول تواریخ ۲۹: ۱۴ گفت: «زیرا همه چیز از تو می‌آید، و از آنچه خودت داری به تو داده‌ایم.»
خداوند عیسی از ما انتظار ندارد کاری را انجام دهیم که قادر به آن نیستیم، یا چیزی را بدهیم که نداریم؛ او تنها می‌داند چه داریم و می‌تواند بگوید: «او آنچه در توان داشت انجام داد.» سخن پولس به فیلیپیان، «زیرا همه به دنبال منافع خود هستند، نه منافع عیسی مسیح» (۲: ۲۱)، چالشی برای ماست: آیا مال من است یا مال او؟
مریم در این مورد شکی نداشت. با نشستن پای او و گوش دادن به سخنانش، او بیش از هر کس دیگری او را دوست داشت، و هر آنچه را که داشت، مال او می‌دانست. و بنابراین در یوحنا ۱۲: ۳ می‌خوانیم: «آنگاه مریم یک پوند روغن سنبل‌الطیب بسیار گران‌قیمت را گرفت و پاهای عیسی را مسح کرد و پاهای او را با موهای خود پاک کرد؛ و خانه از بوی روغن پر شد.»
برخی آن سنبل‌الطیب را به قیمت ۳۰۰ دینار ارزش‌گذاری کردند، که معادل دستمزد یک کارگر برای یک سال بود، اما ارزش‌گذاری خداوند بسیار بیشتر از این بود و سخنان او را توجیه می‌کرد: «آمین، به شما می‌گویم، هر جا که این انجیل در سراسر جهان موعظه شود، این کاری که او کرده است نیز برای یادبود او گفته خواهد شد.» آیا می‌تواند ستایشی بالاتر از این برای کاری که برای او انجام شده است، وجود داشته باشد؟
در مقابل مریم و کاری که او انجام داد، در لوقا ۱۹: ۲۰-۲۶ درباره خادم شریر می‌خوانیم که فقط یک پوند به او داده شد، که او آشکارا آن را بی‌ارزش می‌دانست، زیرا آن را در دستمالی (یک دستمال عرق) نگه داشته بود به جای اینکه از آن استفاده کند تا افزایش یابد. او به وضوح تنبل بود زیرا نیازی به پارچه برای پاک کردن عرق از صورتش نداشت و به جای آن از آن برای پیچیدن پوندی که برای اربابش به او داده شده بود، استفاده کرد. او قطعاً آنچه در توان داشت انجام نداد، بلکه راحت نشست و کاری نکرد، و بنابراین محکوم شد. در آیه ۲۶، خداوند این مثل را به هر یک از ما تعمیم می‌دهد: «زیرا به شما می‌گویم، به هر که دارد داده خواهد شد؛ و از آن که ندارد، حتی آنچه را که دارد از او گرفته خواهد شد.»
باشد که ما، از روی محبت واقعی به مسیح، آنچه را که او به ما داده است برای جلال او استفاده کنیم، و بدین ترتیب در روزی که می‌آید، ستایش او را دریافت کنیم: «او آنچه در توان داشت انجام داد.»
