جستجوی هدایت خدا با صبر و اطاعت

«مانند اسب یا قاطر نباشید.» (مزمور 32:9) به نظر من اسب و قاطر دو نگرش اشتباهی را نشان می‌دهند که ممکن است هنگام جستجوی هدایت خداوند داشته باشیم. اسب می‌خواهد به جلو بتازد؛ قاطر می‌خواهد عقب بماند. اسب تمایل به بی‌صبری، پرشور و بی‌پروا بودن دارد. از سوی دیگر، قاطر سرسخت، لجوج و تنبل است. مزمورنویس می‌گوید که هیچ یک از این حیوانات فهم ندارند. هر دو باید با دهنه و لگام کنترل شوند، در غیر این صورت به ارباب خود نزدیک نخواهند شد.

آرزوی خدا این است که ما نسبت به هدایت او حساس باشیم، نه اینکه با حکمت خود به جلو بتازیم و نه اینکه وقتی او اراده خود را نشان داده است، عقب بمانیم.

در اینجا چند قانون کلی وجود دارد که ممکن است در این زمینه مفید باشد.

از خدا بخواهید که هدایت خود را از زبان دو یا سه شاهد تأیید کند. او فرموده است: «از زبان دو یا سه شاهد هر کلامی ثابت می‌شود» (متی 18:16ب). این شاهدان ممکن است شامل یک آیه از کتاب مقدس، مشورت با سایر مسیحیان و همگرایی شگفت‌انگیز شرایط باشند. اگر دو یا سه نشانه متمایز از اراده او دریافت کنید، هیچ شک و تردیدی نخواهید داشت.

اگر به دنبال هدایت خدا هستید و هیچ هدایتی نمی‌آید، پس هدایت خدا برای شما این است که در جایی که هستید بمانید. هنوز هم درست است که «تاریکی در مورد رفتن، نور در مورد ماندن است.»

صبر کنید تا هدایت آنقدر واضح شود که امتناع از آن نافرمانی آشکار باشد. بنی‌اسرائیل از حرکت منع شده بودند تا زمانی که ستون ابر و آتش حرکت کند. هیچ توجیهی از جانب آنها نمی‌توانست عمل مستقل را توجیه کند. مسئولیت آنها این بود که وقتی ابر حرکت می‌کرد، حرکت کنند—نه زودتر و نه دیرتر.

در نهایت، بگذارید صلح مسیح در قلب شما داوری کند. این ترجمه‌ای آزاد از کولسیان 3:15 است. به این معنی است که وقتی خدا واقعاً هدایت می‌کند، او بر عقل و احساسات ما چنان تأثیر می‌گذارد که ما در مورد راه درست آرامش داریم و در مورد هیچ راه دیگری آرامش نداریم.

اگر مشتاق دانستن اراده الهی و سریع در اطاعت از آن باشیم، به دهنه و لگام انضباط خدا نیازی نخواهیم داشت.