مریم مجدلیه با خداوند قیام‌کرده در بیرون از قبر خالی ملاقات کرد. او آنقدر شادمان بود که به او چسبید و هرگز نمی‌خواست دوباره او را از دست بدهد. زمان او بر روی زمین تقریباً به پایان رسیده بود و به زودی به آسمان برده می‌شد. او از خدا آمده بود و به سوی خدا بازمی‌گشت.
خداوند عیسی نیقودیموس را «معلم اسرائیل» نامید (نه فقط «معلم یک معلم» – آیه ۱۰)؛ با این حال این مرد بسیار آموزش‌دیده از یکی از اساسی‌ترین مسائل مربوط به زندگی روحانی بی‌خبر بود. با پیشینه یهودی خود فکر می‌کرد که قبلاً تولد دوباره یافته است.
عیسی مسیح نان حیات است که آزادانه به همه کسانی که ایمان می‌آورند داده می‌شود. او گرسنگی روحانی ما را سیر می‌کند و ما را برای زندگی برای جلال او تقویت می‌کند.
عهد عتیق تنها دو بار به حیات جاودانی اشاره می‌کند. اولین بار به عنوان یک نکته برجسته در «سرودهای صعود» یا «سرودهای درجات» (مزامیر ۱۲۰-۱۳۴) است. می‌خوانیم: «هان، چه نیکو و چه دلپذیر است که برادران با هم در یگانگی ساکن شوند!
