ای جان من، خداوند را برکت ده! ای خداوند، خدای من، تو بسیار عظیمی: تو به جلال و شکوه ملبس هستی، که خود را با نور مانند لباس می‌پوشانی، که آسمان‌ها را مانند پرده‌ای می‌گسترانی. — مزمور 104:1-2 NKJV
ای پادشاه را پرستش کنید، ای پرجلال در بالا، ای با سپاس قدرت و محبت او را بسرایید؛ سپر و مدافع ما، قدیم‌الایام، در شکوه خیمه زده، و به ستایش کمربند بسته. ای از قدرت او بگویید، ای از فیض او بسرایید، که ردای او نور است، که سایبان او فضا است، ارابه‌های خشم او ابرهای تندر عمیق را تشکیل می‌دهند، و مسیر او در بال‌های طوفان تاریک است. زمین با گنجینه‌های ناگفته‌اش، ای قادر مطلق، قدرت تو آن را از قدیم بنیاد نهاده است؛ آن را با فرمانی تغییرناپذیر محکم کرده است، و دریا را مانند ردایی به دور آن افکنده است. مراقبت سخاوتمندانه تو را، کدام زبان می‌تواند بازگو کند؟ در هوا نفس می‌کشد، در نور می‌درخشد؛ از تپه‌ها جاری می‌شود، به دشت فرود می‌آید، و به شیرینی در شبنم و باران تقطیر می‌شود. فرزندان ضعیف خاک، و ناتوان مانند ضعیف، در تو اعتماد می‌کنیم، و تو را ناکام نمی‌یابیم؛ رحمت‌های تو چقدر لطیف، چقدر تا پایان محکم است، خالق، مدافع، رهایی‌بخش، و دوست ما. ای قدرت بی‌اندازه! ای محبت وصف‌ناپذیر! در حالی که فرشتگان از پرستش تو در بالا لذت می‌برند، خلقت فروتن‌تر، هرچند سرودهایشان ضعیف باشد، با پرستش واقعی همه ستایش تو را خواهند سرود. توسط رابرت گرانت (1779-1838)
