«ای خداوند، کارهای تو چقدر زیاد است! همه را با حکمت ساخته‌ای؛ زمین پر از ثروت توست» (مزامیر ۱۰۴:۲۴). یکی از جذاب‌ترین راه‌ها برای مطالعه شخصیت خدا، مطالعه خلقت اوست. از کهکشان‌ها تا مولکول‌ها،
«کیفیات نادیدنی خدا - قدرت ابدی و طبیعت الهی او - به وضوح دیده شده است، از آنچه ساخته شده است درک می‌شود» (نسخه بین‌المللی جدید، رومیان ۱:۲۰). شتر در باغ وحش با راه رفتن آرام و حالات کمدی‌اش مطمئناً مورد علاقه جمعیت است، اما نگاهی دقیق‌تر به این حیوان منحصر به فرد، طرحی شگفت‌انگیز را آشکار می‌کند که مستقیماً به یک خالق دانای کل اشاره دارد.
شترها به خانواده شترسانان تعلق دارند، همراه با خویشاوندان دنیای جدیدشان لاماها و آلپاکاها، و به گونه‌ها تقسیم می‌شوند: Camelus bactrianus، یا شتر باختری، و Camelus dromedaries، یا شتر یک‌کوهانه. شتر یک‌کوهانه، که شتر عربی نیز نامیده می‌شود، مدت‌هاست که توسط بادیه‌نشینان به عنوان
«هدیه خدا» نامیده می‌شود.
سازگاری‌های شتر
از بینی تا پاهایشان، شترها کاملاً با محیط‌های بیابانی خود سازگار هستند؛ بادهای خشن و گرم و شن بیابان‌های آفریقا، خاورمیانه و آسیا.
حفاظت‌های فیزیکی
برای محافظت از آنها در برابر طوفان‌های شن، شترها سوراخ‌های بینی‌ای دارند که می‌توانند آنها را باز و بسته کنند؛ آنها همچنین ابروهای پرپشت، گوش‌های پوشیده از خز و دو ردیف مژه‌های فرفری برای همین منظور محافظتی دارند. پوست سخت و چرمی روی زانوهایشان مفاصل را هنگام زانو زدن محافظت می‌کند و پدهای مخصوص پایشان هنگام راه رفتن باز می‌شوند تا از فرو رفتن آنها در شن جلوگیری کنند.
حفظ آب
حتی قابل توجه‌تر، توانایی شترها در تحمل گرمای شدید و خشک بیابان است. برخلاف هر پستاندار دیگری، شترها می‌توانند دمای بدن خود را بالا و پایین ببرند، بنابراین آب گرانبها را حفظ می‌کنند.
شترها همچنین متابولیسم منحصر به فردی دارند که به آنها اجازه می‌دهد مقادیر عظیمی از آب را در جریان خون خود ذخیره کنند، در حالی که گلبول‌های قرمز بیضی شکل، که مختص شتر است، هم کم‌آبی (کمبود آب) و هم اسمز (ذخیره آب) را تحمل می‌کنند.
شترها بیش از بیست گالن آب را در یک دوره ده دقیقه‌ای می‌نوشند - کاری که تقریباً هر پستاندار دیگری را می‌کشد - سپس آب را تا دو هفته در خون خود ذخیره می‌کنند.
شتر یک‌کوهانه در مقابل شتر باختری
دو تفاوت آشکار بین شترهای یک‌کوهانه و باختری، تعداد کوهان‌ها و طول موهایشان است. شتر یک‌کوهانه، شتر یک‌کوهانه است و شتر دوکوهانه، شتر باختری. شتر یک‌کوهانه موهای نسبتاً کوتاهی دارد که به آن امکان می‌دهد در گرمای شدید صحرای عربستان زندگی کند. شتر باختری موهای بلند و پرپشتی دارد که برای دماهای خنک‌تر آسیا مناسب‌تر است.
راز کوهان
کوهان یا کوهان‌های شتر، که زمانی به طور عمومی تصور می‌شد حاوی آب است، در واقع حاوی چربی است که در زمان کمبود غذا به عنوان سوخت استفاده می‌شود. متابولیسم این چربی ذخیره شده نیز نحوه استفاده شترها از آب ذخیره شده در جریان خونشان است. بنابراین، تصور غلط که کوهان حاوی آب است، در نهایت چندان دور از حقیقت نیست! شترها می‌توانند تا یک ماه بدون غذا زندگی کنند، که در این زمان کوهان یا کوهان‌هایشان شل شده و به یک طرف افتاده‌اند. با این حال، کوهان زمانی که شترها تغذیه می‌کنند و ذخیره چربی خود را افزایش می‌دهند، بازسازی می‌شود.
طراحی شده برای بقا
اما چگونه شتر برای چنین محیط خشن، گرم و شنی مناسب شد؟ یک تصور غلط رایج در میان تکامل‌گرایان این است که خلقت‌گرایان معتقدند خدا هر حیوانی را دقیقاً همانطور که امروز می‌بینیم خلق کرده است. اما اگر این درست بود، بسیاری از ویژگی‌های طراحی شتر در بهترین حالت در
«بسیار خوب» دنیای باغ عدن اضافی بودند. در پیدایش ۱:۲۴، خدا گفت،
«بگذارید زمین موجودات زنده را بر حسب نوع خود تولید کند.» (پیدایش ۱:۲۴)
«نوع» اصلی شتر حاوی اطلاعاتی در کد ژنتیکی خود بود که «شترهای مدرن» و همچنین خویشاوندان آنها، مانند لاما را تولید کند. خدا، در دانای کل خود، ممکن است در داستان اصلی بقای خود در یکی از خشن‌ترین آب و هواها، شهادتی زیبا از پیش‌دانش و خلاقیت شگفت‌انگیز خدای بی‌نهایت که عمیقاً به خلقت خود اهمیت می‌دهد، قرار داده باشد.
