نه زندگی در شکست، بلکه زندگی به عنوان یک غلبه‌کننده
خداوند ایماندار را به شیوه‌ای مشابه، از طریق قدرت روح‌القدس، تجهیز می‌کند تا بر فساد اطراف غلبه کند.
علاوه بر نبرد با آنچه خارج از ماست، دو نبرد دیگر نیز وجود دارد:
- جسم در برابر روح‌القدس در ما، که موضوعی در غلاطیان است؛ و
- طبیعت گناهکار ساکن در ما در برابر طبیعت جدیدی که لحظه تولد دوباره دریافت می‌کنیم، که موضوع فعلی ماست.
طبیعت جدید گناه نمی‌کند و نمی‌تواند گناه کند:
«هر که از خدا مولود شده باشد، گناه نمی‌کند، زیرا تخم او در وی می‌ماند و نمی‌تواند گناه کند، چون از خدا مولود شده است» (اول یوحنا ۳:۹ NKJV).
«تخم او» به آنچه از خدا مولود شده است اشاره دارد، که همیشه نیکو و بی‌گناه است. هنگامی که خداوند عیسی، مسیح، توسط قوم خود رد شد، می‌خوانیم که
«اما به همه کسانی که او را پذیرفتند، این حق را داد که فرزندان خدا شوند، یعنی به کسانی که به نام او ایمان آوردند؛ کسانی که نه از خون، نه از اراده جسم، نه از اراده انسان، بلکه از خدا مولود شدند» (یوحنا ۱:۱۲).
در اینجا به یک راز دست می‌یابیم. هیچ کس نیکو نیست،
«زیرا همه گناه کرده‌اند و از جلال خدا قاصرند» (رومیان ۳:۲۳)،
اما افرادی که به خدا ایمان دارند، از طریق ایمان، آن کسی را که او فرستاده است، بدون تلاش شخصی، جانشینی، امتیازات یا موقعیت، دریافت می‌کنند. این به معنای مداخله خداست، اما مشارکت ما را مستثنی نمی‌کند: اعتماد کردن به او، ایمان آوردن به پسرش و پذیرفتن او. او لحظه‌ای که ایمان می‌آوریم وارد زندگی ما می‌شود و شروع به رشد در ما می‌کند. یحیی تعمیددهنده در این باره گفت: «او باید افزایش یابد، اما من باید کاهش یابم» (یوحنا ۳:۳۰). هر آنچه از او نیست باید از بین برود، و در عین حال خداوند عیسی در زندگی ما بزرگتر خواهد شد.
غلبه‌کننده در رومیان
شریعت خدا «مقدس» است – همانطور که هر یک از ده فرمان – «و عادل و نیکو» و همچنین «روحانی» است (رومیان ۷:۱۲-۱۴). اما چگونه چیزی به این خوبی، که توسط خدا داده شده است، می‌تواند اینقدر برای ما مشکل ایجاد کند؟ پاسخ این است که شریعت به عنوان آینه‌ای عمل می‌کند تا به ما نشان دهد که ما باید چه باشیم و چه کنیم.۲ نمی‌تواند هیچ تغییری ایجاد کند یا زندگی ببخشد؛ فقط آنچه را که مطابق با شریعت عهد عتیق نیست محکوم می‌کند.
آن شریعت، طبیعت گناهکار ساکن در انسان را تحریک می‌کند، به گونه‌ای که تمام تلاش خود را برای حفظ احکام خدا به کار گیرد. جسم می‌گوید: «من خواهم کرد.» با این حال، کلام خدا در واقع می‌گوید: «تو نمی‌توانی، با وجود تمام تلاش‌هایت.» این فرآیند چیزی است که هر ایماندار باید از آن عبور کند تا یاد بگیرد به خدا اعتماد کند، زیرا این طبیعت تنها زمانی یک ایماندار را ترک می‌کند که او «به خواب رفته باشد» یا «همراه با» مقدسین در ربایش «گرفته شود» (اول تسالونیکیان ۴:۱۳-۱۷).
آنچه پولس رسول در رومیان ۷ در مورد تضاد بین دو طبیعت توصیف کرد، دستورالعمل خدا برای ماست، نه اینکه صرفاً برای بیان تجربیات پولس باشد. با پیروی از رسول همانطور که او از مسیح پیروی کرد (اول قرنتیان ۱۱:۱)، ما از مبارزات او درس می‌آموزیم. از طریق آنها، پولس آموخت که به خداوند عیسی که در آسمان است، همان کسی که در راه دمشق با او ملاقات کرده بود، اعتماد کند.
همین عیسی، روح‌القدس را به عنوان راهنما و یاور ما فرستاده است. از طریق مبارزه یاد می‌گیریم که خود را قضاوت کنیم و اعتماد خود را نه تنها به عنوان نجات‌دهنده، بلکه به عنوان رهبرمان، به مسیح بسپاریم. با وجود اینکه او اکنون در آسمان است، از طریق روح خود به ما کمک می‌کند.
برخی پیش‌زمینه‌ها
رومیان به طور سیستماتیک بسیاری از مسائل اعتقادی را ارائه می‌دهد، اما موضوع اصلی آن عدالت خداست. فصل‌های ۱-۵ عدالت خدا را در موارد زیر نشان می‌دهد:
- افشای و محکوم کردن گناه و هر گناهکار، و
- اعلام «عادل» بودن گناهکار توبه‌کار که به خدا ایمان دارد، مانند ابراهیم، پدر همه ایمانداران. خدا تمام اعمال گناهکارانه ایمانداران را بخشیده است (۴:۷،۲۵-۵:۱؛ اول یوحنا ۱:۹ را در نظر بگیرید).
از اواسط رومیان ۵، می‌بینیم که خدا با ریشه مسئله، یعنی طبیعت گناهکار، برخورد کرد و نشان داد که آن فراتر از درمان است. او گناهان اعتراف شده را بر اساس قربانی پسرش و به دلیل ایمان ما به او می‌بخشد. با این حال، خدا طبیعت گناهکار را نمی‌بخشد؛ او آن را برای همیشه محکوم می‌کند زیرا هیچ چیز خوبی از آن نمی‌تواند حاصل شود. تا زمانی که در تلاش برای خشنود کردن خدا به خودمان اعتماد کنیم، از پایه اشتباه و تحت رهبر اشتباه کار می‌کنیم.
رومیان ۶ نشان می‌دهد که ما از قدرت گناه و مرگ آزاد شده‌ایم، زیرا توسط یک ارباب جدید، خداوند عیسی مسیح، خریداری شده‌ایم. این به معنای موارد زیر است:
- اعمال واقعی ایمان یک فرد، همذات‌پنداری با مسیح همانطور که در تعمید بیان شده است؛
- کار محبت‌آمیز خدا در قلب‌های ما که خود را نسبت به گناه مرده بدانیم، و بدین ترتیب از تأثیر ارباب قدیمی بر ما جلوگیری کنیم؛ و
- مداخله روح‌القدس هنگامی که خود و اعضای خود را تسلیم می‌کنیم تا کنترل کامل را به او بدهیم، تا او بتواند ما را هدایت کند.
ما دیگر تحت کنترل جسم، خود یا ارباب قدیمی نیستیم. رومیان ۷ جزئیات بیشتری را ارائه می‌دهد و جسم را با بهترین نیت‌ها و تلاش‌هایش، حتی در ایماندار، کاملاً ناتوان از «اصلاح» امور به تنهایی یا خشنود کردن خدا نشان می‌دهد.
رومیان ۸ آموزش می‌دهد که چگونه روح‌القدس منابع جدیدی را برای بالا بردن ما از شکست بسیج می‌کند. او این کار را با درگیر کردن ما با مسیح و آنچه او در مرگ و رستاخیز خود انجام داده است، انجام می‌دهد. بنابراین، با تمرکز بر او، ایمان، اراده و قلب‌های ما – همه وجود ما – به سوی مسیح کشیده شده و از او پر می‌شوند. پولس از مثال خود و درس‌هایی که آموخت، نشان داد که باید به بیرون از خود نگاه کرد. انجام همین کار ما را به اعتراف ناتوانی خود و سپردن خود به او که خود را برای ما داد (غلاطیان ۲:۲۰) سوق می‌دهد. ما «به او که از مردگان برخاسته است، تعلق داریم تا برای خدا ثمر آوریم» (رومیان ۷:۴). این مسئله‌ای است که به خداوند در جلال تکیه کنیم – در یادگیری، راه رفتن، پیروی و اطاعت – و همه چیز را با قدرتی که روح‌القدس می‌دهد انجام دهیم.
غلبه‌کننده
به جای اینکه توسط خوددلسوزی، ناامیدی یا حیله دشمن غلبه شویم، خداوند ما را از طریق مشکلات آماده می‌کند تا غلبه‌کننده شویم. به جای
«ای مرد بدبخت که من هستم» (۷:۲۴)،
می‌توانیم با پیروزی بگوییم،
«خدا را از طریق عیسی مسیح، خداوند ما، شکر می‌کنم» (آیه ۲۵).
داستان مردی را خواندم که از کشتی به دریا افتاد. نجات‌دهنده او، با شنیدن فریادهای ناامیدی مرد در حال غرق شدن، صبر کرد تا قربانی به زیر آب برود. سپس به سرعت مرد را نجات داد. چرا صبر کرد؟ نجات‌دهنده صبر کرد زیرا در غیر این صورت هر دو از بین می‌رفتند. به همین ترتیب، همانطور که رومیان ۸ نشان می‌دهد، خداوند صبر می‌کند تا ما به نقطه تسلیم کامل به او و روح‌القدس برسیم، و سپس او به طرز شگفت‌انگیزی کمک می‌کند. قابل توجه است که آیه ۲۸ این تجربیات را به راه‌های خدا با ما، گاهی اوقات در انضباط و تنبیه، که در نهایت به تحقق مشورت او منجر می‌شود (آیات ۲۹-۳۰) پیوند می‌دهد. این آیات برخورد خدا با ما را در بستر رابطه محبت‌آمیز بین او و ما خلاصه می‌کند، زیرا او همه چیز را برای خیریت کسانی که او را دوست دارند، با هم کار می‌کند. او کنترل کامل دارد و طبق هدف خود هدایت می‌کند، ما را به تصویر پسرش تبدیل می‌کند تا ما مانند او باشیم، مطابق با او.
بیایید به ماهی در ابتدای این مطالعه کوچک بازگردیم. اکنون می‌فهمیم که نه تنها فلس برای محافظت و باله برای حرکت لازم است، بلکه انرژی نیز لازم است. دو شکل رقیب انرژی وجود دارد. ابتدا جسم سعی می‌کند اراده خدا را انجام دهد اما نمی‌تواند، تلاش‌های زیادی می‌کند اما بدون هیچ نتیجه خوبی. سپس روح‌القدس در ما، با همذات‌پنداری با مسیح در آسمان و زندگی جدید در ما، قدرت غلبه را می‌دهد. این انرژی دوم همان چیزی است که ما برای غلبه‌کننده بودن به آن نیاز داریم.
بیشتر در مورد غلبه‌کنندگان
خداوند عیسی به شاگردان خود آموخت که غلبه‌کننده باشند، و از طریق رساله‌ها او امروز به ما می‌آموزد که چگونه چنین زندگی کنیم، اگرچه غلبه‌کننده بودن یک مبارزه است. اولین باری که این مفهوم در عهد جدید ذکر شده است، معنای این کلمه را نشان می‌دهد:
«وقتی قوی‌تر از او بر او حمله کند و بر او غلبه یابد، تمام سلاح‌های او را که به آن اعتماد داشت، از او می‌گیرد و غنایم او را تقسیم می‌کند» (لوقا ۱۱:۲۲).
کسی که غلبه می‌کند، کنترل دارد. خداوند عیسی این کلمه را برای خود به کار برد:
«در دنیا سختی خواهید داشت؛ اما دل قوی دارید، من بر دنیا غلبه کرده‌ام» (یوحنا ۱۶:۳۳).
برای اینکه غلبه‌کننده باشیم، باید به خداوند عیسی مسیح اعتماد کنیم و با غلبه‌کننده بزرگ همذات‌پنداری کنیم. با نگاه کردن به او، یاد گرفتن از او، سپردن خود به او، گرفتن هر آنچه لازم است از او در حالی که از خودمان انتظاری نداریم، روح‌القدس می‌تواند کمک کند.
تا زمانی که در این دنیا هستیم، با انواع چالش‌ها روبرو خواهیم شد. پولس آنها را به شرح زیر خلاصه کرد،
«مغلوب بدی مشو، بلکه بدی را با نیکی مغلوب ساز» (رومیان ۱۲:۲۱).
او همچنین راه حل را ارائه داد:
«پس اعمال تاریکی را از خود دور کنیم و سلاح‌های نور را بپوشیم» (۱۳:۱۲).
همراه با این دستورالعمل آخر، پولس نوشت،
«بلکه خداوند عیسی مسیح را بپوشید و برای جسم تدبیری مکنید تا شهوات آن را به جا آورید» (آیه ۱۴).
این یک تعهد مداوم است و مستلزم هوشیاری، خودقضاوتی، اعتراف به اشتباهات و سپردن خود به اوست. این به معنای دعا کردن درست مانند پدر در مرقس ۹:۲۴ است: «خداوندا، ایمان دارم؛ بی‌اعتقادی مرا یاری کن!» در واقع، خداوند می‌خواهد به ما کمک کند تا غلبه‌کننده باشیم.
«ما بیش از فاتحان هستیم از طریق او که ما را دوست داشت» (رومیان ۸:۳۷)
نشان می‌دهد که ما می‌توانیم از طریق او فوق‌العاده غلبه‌کننده باشیم.
نوشته‌های یوحنا کمک زیادی به ما می‌کند تا غلبه‌کننده باشیم.۳ سایر رسولان قبلاً از این صحنه ناپدید شده بودند وقتی یوحنا نوشت. در واقع، او برای مدت طولانی به عنوان تنها بازمانده آنها در اینجا باقی ماند (یوحنا ۲۱:۲۲-۲۵ را در نظر بگیرید). آنچه یوحنا در انجیل خود در بسیاری از زمینه‌ها و روش‌ها، و در بقیه نوشته‌های خود به عنوان فرمان‌ها و دستورالعمل‌ها نوشت، نیاز ما را به عنوان ایمانداران برای اعتماد به خداوند به منظور بقا نشان می‌دهد. همه چیز در این سیستم جهانی، تحت خدای این عصر و حاکم این جهان، برای از بین بردن هر شهادتی از خداوند، هر چیزی که او را نمایندگی می‌کند و او را تکریم می‌کند، طراحی شده است. در چنین زمینه دشواری، خداوند نشان می‌دهد که چقدر قدرتمند است، با توانمند ساختن شاگردان خود که به او تعلق دارند تا ادامه دهند و زنده بمانند، صرفاً از طریق اعتمادشان به او. حتی وقتی می‌میرند، به عنوان شهید می‌میرند، که به معنای پیروز بودن آنهاست. باشد که خود را به استاد محبوبمان بسپاریم، او را دنبال کنیم و تکریم کنیم تا زمانی که او بیاید!
یادداشت‌های پایانی
- «باید»، به معنای ضرورت مطلق، سه بار در یوحنا ۳ استفاده شده است. اول، «شما باید دوباره متولد شوید» (آیه ۷، به معنای واقعی کلمه «از بالا»). سپس، «پسر انسان باید بالا برده شود» (آیه ۱۴)، که به مصلوب شدن او اشاره دارد، زیرا بدون قربانی او ما برای همیشه گمراه می‌شدیم. گفته یحیی تعمیددهنده در مورد «باید» سوم بر اساس اول و دوم است و تنها وسیله رشد یا پیشرفت را فراهم می‌کند. نیاز به خودقضاوتی مداوم، حذف آنچه مانع رشد می‌شود، با تعهد و فداکاری مداوم به مسیح، ضمنی است.
- ما تحت شریعتی که به اسرائیل داده شد نیستیم. با این حال، وقتی سعی می‌کنیم اراده خدا را با قدرت خود انجام دهیم، خود را به روشی مشابه تحت شریعت قرار می‌دهیم و شکست می‌خوریم. پس از اینکه درس‌های اشاره شده در این مقاله را آموختیم، خود را تحت شریعت مسیح (غلاطیان ۶:۲) خواهیم یافت، که با کمک او قادر به انجام اراده خدا خواهیم بود. این موازی با آموزش رومیان ۸ است.
- «غلبه‌کننده»، «غلبه کردن»، «فتح کردن» و «پیروزی» هفت بار در نوشته‌های پولس (رومیان ۳:۴، ۸:۳۷، ۱۲:۲۱؛ اول قرنتیان ۱۵:۵۴،۵۵،۵۷) آمده است. در اول یوحنا، شکل فعلی شش بار (۲:۱۳-۱۴، ۴:۴، ۵:۴-۵) و اسم «پیروزی»، از همان ریشه یونانی، یک بار (۵:۴) آمده است – در مجموع هفت بار در آن رساله. در پیام‌های خداوند به هفت کلیسا، همین اصطلاح هفت بار برای ایمانداران پیروز (مکاشفه ۲:۷،۱۱،۱۷،۲۶، ۳:۵،۱۲،۲۱) و یک بار برای خداوند (۳:۲۱) استفاده شده است. در بقیه مکاشفه، این اصطلاح در مجموع نه بار استفاده شده است: برای خداوند، بره، وفاداران و دشمن.
