جذام و خمیرمایه
کتاب مقدس از جذام و خمیرمایه برای توصیف گناه استفاده می‌کند. بیایید برای لحظه‌ای این دو اصطلاح را بررسی کنیم.
جذام
این بیماری امروزه کاملاً متفاوت از بیماری وحشتناک دوران عهد عتیق به نظر می‌رسد، اگرچه همچنان یک بلای وحشتناک است. این بیماری منجر به از بین رفتن حس، ایجاد تغییر شکل و جدایی از دیگران می‌شود. دیدن اینکه چگونه جذام با بسیاری از گناهان مرتبط است، دشوار نیست.
در مورد لاویان ۱۳، که در مورد جذام صحبت می‌کند، محقق کتاب مقدس سی. آی. اسکوفیلد یک هشدار نوشت: «برخی در این فصل مقررات مفصلی برای اعمال انضباط در کلیسای محلی یافته‌اند. از این طریق خودکامگی و ظلم کمی وارد نشده است. دستورالعمل‌های صریح عهد جدید تنها و کافی برای انضباط است.» قابل توجه است که پولس رسول از «خمیرمایه» به جای «جذام» استفاده کرد، زمانی که در مورد گناه جنسی در قرنتس و خطای اعتقادی در غلاطیه بحث می‌کرد. بدیهی است که روح‌القدس می‌دانست که عواقب سوء استفاده از کتب مقدسی که هدفشان تأمین بهداشت عمومی در دوران عهد عتیق بود، چه خواهد بود.
خمیرمایه
خمیرمایه باعث انبساط خمیر می‌شود. وقتی این انبساط عمداً برای مدت طولانی‌تری از حد معمول ادامه یابد، نتیجه نان‌های بزرگ‌تری است که پر از هوا هستند. به همین ترتیب، وقتی مردم بیش از حد خود را بالا می‌بینند، به عنوان «متکبر» توصیف می‌شوند (۱ قرنتیان ۵:۲ KJV). مردم در کلیسای قرنتس آموزش‌های زیادی داشتند که به آنها افتخار می‌کردند، اما در میان آنها نوعی گناه جنسی نیز وجود داشت «که حتی در میان بت‌پرستان نیز تحمل نمی‌شود» (۱ قرنتیان ۵:۱ ESV).
گناه جنسی و سایر گناهان (۱ قرنتیان ۵:۹-۱۱) در کلیساهای امروزی بسیار رایج است و کمتر کاری در مورد آن انجام می‌شود. بسیاری از مردم آنچه را که خداوند منظور داشت وقتی گفت: «داوری نکنید تا داوری نشوید» (متی ۷:۱)، کاملاً اشتباه تفسیر می‌کنند و هیچ کاری انجام نمی‌دهند. ما نباید نگرش قضاوتی داشته باشیم و باید از «سوءظن‌های شیطانی» (۱ تیموتائوس ۶:۴ ESV) یا «گمان‌های شیطانی» (KJV) اجتناب کنیم. اما، وقتی گناه یک شخص در کلیسا – نه بیرون، زیرا خدا آنها را داوری می‌کند – آشکار است، به کلیسا گفته می‌شود که «شخص شرور را از میان خود بیرون کنید» (۱ قرنتیان ۵:۱۳). آنچه شخص را شرور می‌کند، ارتکاب گناه و سپس باقی ماندن در گناه با توبه نکردن از آن است.
هدف از بیرون کردن گناهکار، خلاص شدن از شر شخص نیست، بلکه القای توبه است. وقتی گناهکار توبه می‌کند و بخشش الهی به دست می‌آید، خمیرمایه از بین می‌رود و کلیسا می‌تواند دوباره به او محبت نشان دهد.
چگونه عدم اقدام در مورد گناه در جماعت می‌تواند اثر خمیرمایه داشته باشد؟ یک ایماندار ممکن است به این فکر بیفتد که چون به نظر می‌رسد کسی به گناه توجهی نمی‌کند، این یک رفتار مسیحی پذیرفته شده است. آموزش در جماعت برای توسعه رفتار مسیح‌گونه است، نه صرفاً دانش (۸:۱)، و ما باید با «نان فطیر خلوص و حقیقت» (۵:۸) پرستش کنیم.
ارزیابی آنچه انجام می‌دهیم
همیشه کسانی خواهند بود که از آنچه ما در اوقات فراغت انجام می‌دهیم انتقاد می‌کنند. آنها یک دین خودساخته دارند که سعی می‌کنند با ایجاد احساس گناه در دیگران، اگر با ایده‌های آنها مطابقت نداشته باشند، آن را بر آنها تحمیل کنند. رسول می‌گوید: «همه چیز برای من حلال است، اما همه چیز مفید نیست... من تحت قدرت هیچ چیز قرار نخواهم گرفت» (۱ قرنتیان ۶:۱۲ KJV؛ کولسیان ۲:۱۶-۲۳ را در نظر بگیرید).
فریسیان زمان عیسی به دین خودساخته خود افتخار می‌کردند. این امر آنها را به متهم کردن علنی خداوند ما سوق داد زیرا او با ایده‌های آنها مطابقت نداشت. در عوض، او به درستی گفت: «من هیچ کاری را به اختیار خود انجام نمی‌دهم... من همیشه کارهایی را انجام می‌دهم که مورد رضایت [پدر] است» (یوحنا ۸:۲۸-۲۹ ESV).
خداوند می‌خواهد ما «کمی استراحت کنیم» (مرقس ۶:۳۱) تا تازه شویم. با این حال، چنین چیزهایی نباید بر زندگی ما مسلط شوند، زیرا در این صورت آنچه قرار بود چیز خوبی باشد، شروع به داشتن اثر خمیرمایه می‌کند. از مردی پرسیدند که مردم چگونه می‌توانند بفهمند که او مسیحی است، او آنچه را که انجام نمی‌داد، برشمرد. با این حال، زندگی مسیحی صرفاً زندگی‌ای نیست که از خمیرمایه پاک شده باشد. این زندگی‌ای مانند زندگی خداوند ما عیسی مسیح است، همیشه مورد رضایت پدر. بیایید به این شیوه زندگی کنیم!
