پرسش:
مسح روح‌القدس چگونه اتفاق می‌افتد؟ چه تأثیری بر شخص دارد؟ دیگران چگونه می‌توانند آن را تشخیص دهند؟ تفاوت بین تعمید روح‌القدس و مسح روح‌القدس چیست؟
پاسخ:
در آخرین شب خود با شاگردانش و پس از اینکه یهودای اسخریوطی بیرون رفت، خداوند عیسی چندین چیز را با شاگردانش در میان گذاشت. او وعده داد که پس از اینکه آنها را ترک کرد تا به نزد پدر بازگردد، روح‌القدس را خواهد فرستاد تا برای همیشه هم در آنها و هم با آنها باشد. در اعمال رسولان 1، درست قبل از اینکه به آسمان صعود کند، به شاگردانش گفت که آنها شاهدان او خواهند بود. در همین حال، آنها باید در اورشلیم بمانند تا روح‌القدس بیاید و به آنها قدرت بخشد.
در روز پنطیکاست، روح‌القدس به شیوه‌ای بسیار منحصر به فرد بر 120 نفر از پیروان خداوند عیسی نازل شد، که «همه با یک دل در یک مکان بودند. و ناگهان صدایی از آسمان آمد، مانند باد شدید و تند، و تمام خانه‌ای را که در آن نشسته بودند پر کرد. سپس زبان‌های تقسیم شده، مانند آتش، بر آنها ظاهر شد، و یکی بر هر یک از آنها نشست. و همه از روح‌القدس پر شدند و شروع به سخن گفتن به زبان‌های دیگر کردند، همانطور که روح به آنها قدرت بیان می‌داد» (اعمال رسولان 2:1-4 NKJV).
به این ترتیب روح‌القدس این ایمانداران را در یک بدن واحد متحد کرد، که کلیسا (به معنای واقعی کلمه، جماعت) نامیده می‌شود. کلیسا چیزی کاملاً جدید بود. در متی 16:18 خداوند عیسی وعده داده بود که کلیسای خود را بنا خواهد کرد. توجه کنید، «بنا خواهد کرد»، نه «بنا کرده بود» یا «در حال بنا کردن» کلیسای خود. در اینجا در روز پنطیکاست بنا آغاز شد. عیسی، سر در آسمان، با بدنی که روح‌القدس از این 120 ایماندار تشکیل داده بود، متحد شد و آنها را در یک واحد به هم پیوست. این بدن به سرعت رشد کرد، زیرا 3000 یهودی در آن روز پیام پطرس را باور کردند. آنها بر اساس آنچه به آنها گفته شده بود عمل کردند و توبه کردند، و به نام عیسی مسیح تعمید یافتند و بدین ترتیب هدیه روح‌القدس را دریافت کردند.
همه کسانی که پس از این شخصاً به خداوند عیسی اعتماد کرده و بدین ترتیب نجات یافته‌اند، طبق اول قرنتیان 12:13، «در یک بدن تعمید یافته‌اند.» به عبارت دیگر، هر کسی که به خداوند به عنوان نجات‌دهنده خود اعتماد کرده است، بدین ترتیب بخشی – یک عضو زنده – از کلیسا شده است. او به خیر تعمید با روح‌القدس رسیده است. تعمید روح اساساً یک رویداد یک‌باره بود که منجر به اتحاد بسیاری از ایمانداران منفرد در یک بدن، یعنی کلیسا، شد که مسیح سر آن است.
متأسفانه، بسیاری از مسیحیان و حتی بسیاری از واعظان هرگز این را درک نکرده‌اند. آنها فکر می‌کنند که تعمید روح چیزی است که بارها و بارها تکرار می‌شود، در حالی که اینطور نیست. به دلیل ایده‌هایشان، آنها برای تعمید با روح دعا می‌کنند و انتظار دارند اتفاقی دیدنی برایشان بیفتد، یا سعی می‌کنند آن را به وقوع بپیوندانند و اغلب وقتی این اتفاق نمی‌افتد ناامید می‌شوند. آنها متوجه نیستند که روح خدا آنها را به کلیسا اضافه کرده است، احساس می‌کنند که باید به یکی از کلیساهایی که انسان در اینجا روی زمین تشکیل داده است، بپیوندند، چیزی که کلام خدا آن را تعلیم نمی‌دهد. با این حال، تعلیم می‌دهد که ایمانداران باید به نام خداوند عیسی گرد هم آیند و چنین جمع شدنی را ترک نکنند (متی 18:20؛ عبرانیان 10:22-25).
کلام خدا همچنین از برکات شخصی که به مسیحی از طریق رابطه او با روح‌القدس داده می‌شود، سخن می‌گوید. برخی از اینها این است که او توسط روح‌القدس ساکن می‌شود، توسط او مهر می‌شود، با او پر می‌شود و با او مسح می‌شود. خداوند در یوحنا 14:17 به شاگردانش گفت که هر یک از آنها توسط روح‌القدس ساکن خواهند شد. رومیان 8:9-11 نیز از سکونت روح در ایماندار سخن می‌گوید. او منبع زندگی روحانی ایماندار است و شهادت می‌دهد که او فرزند خداست. او ایماندار را هدایت می‌کند، و به وسیله اوست که ما فریاد می‌زنیم: «ابا، پدر» (آیه 15).
ما نیز با روح مهر شده‌ایم. مهر و موم با مالکیت مرتبط است. او کسی است که ما را به عنوان متعلق به خداوند مشخص می‌کند، کسی که ما را با خون گرانبهای خود خریده است. نزدیک به این واقعیت این است که ما روح‌القدس را به عنوان تضمین میراث خود داریم، در واقع، از تمام آنچه خدا برای ما دارد که هنوز در آینده است (دوم قرنتیان 1:21-22؛ افسسیان 1:13-14).
ایماندار در افسسیان 5:17-21 تشویق می‌شود که از روح پر شود. این در تضاد با پر شدن از شراب است، وضعیتی که در آن ممکن است فرد کنترل خود را از دست بدهد. برخلاف سایر ویژگی‌هایی که به آنها نگاه کرده‌ایم، پر شدن از روح هنگام نجات یافتن خودکار نیست. این مستلزم تعهد عمدی به یک مسیر فعال است. آواز خواندن، شادی قلب، شکرگزاری و تسلیم به یکدیگر، همگی فضائلی هستند که باید برای به دست آوردن آنها به عنوان بخشی از زندگی خود تلاش کنیم.
یکی دیگر از ویژگی‌های نجات شگفت‌انگیزی که توسط خداوند عیسی به ما داده شده است، مسح روح‌القدس است. کاهنان و پادشاهان در عهد عتیق به دلیل خدمتی که قرار بود انجام دهند، مسح می‌شدند. سه بخش در عهد جدید به مسحی که ما به عنوان بخشی از این بسته برکات که در نجات ما به ما داده شده است، اشاره می‌کنند: دوم قرنتیان 1:21-22 و اول یوحنا 2:20 و 27، جایی که نسخه کینگ جیمز از اصطلاح قدیمی «مسح» استفاده می‌کند. این مسح به ایماندار این امکان را می‌دهد که بداند – به طور غریزی حس کند یا تشخیص دهد یا بفهمد – چه چیزی از خداست و چه چیزی نیست. در بخش اول یوحنا 2 این با درک و به کار بردن کلام خدا و بدین ترتیب توانایی تشخیص و رد تعلیم یا معلمان دروغین مرتبط است.
این هدیه از خدا چیزی نیست که به ما داده شده باشد تا آن را به نمایش بگذاریم یا به رخ بکشیم، یا در برابر دیگران به آن افتخار کنیم. این چیزی نیست که از نظر ظاهری دیدنی باشد. مسح روح‌القدس برای محافظت ماست، زیرا ما به خداوند نزدیک می‌مانیم و با کلام او به خوبی آشنا می‌شویم، زیرا در حضور خداوند می‌توانیم تشخیص دهیم که آیا چیزی از خداست یا نه. معلمان دروغین بسیاری در این جهان تعلیم دروغین می‌دهند. ما با تعلیمات و اعمال اشتباه روبرو هستیم و اگر راه رفتن ما جسمانی باشد، نه روحانی، تحت تأثیر علایق و ناپسندی‌های خود قرار می‌گیریم. روح‌القدس می‌خواهد در همه اینها به ما کمک کند، تا زندگی ما آن چیزی باشد که خداوند می‌خواهد.
یک کاهن در کتاب مقدس قرار بود بتواند به دیگران بیاموزد که چه چیزی درست است و چه چیزی غلط. یک پادشاه قرار بود با عدالت و در ترس از خدا حکومت کند. هر دو نه تنها باید می‌دانستند که خدا به دنبال چه چیزی است، بلکه باید نمونه‌ای از آن در زندگی خود نیز می‌بودند. هر چه ما در جدایی از هر آنچه او را ناخشنود می‌کند، به خداوند نزدیک‌تر زندگی کنیم، بیشتر از مسح روح‌القدس خود لذت خواهیم برد و کمتر به خودمان اهمیت خواهیم داد. ما به دنبال شناخت دیگران نخواهیم بود. در عوض، ما «آفرین» خداوند خود را دریافت خواهیم کرد.
اربابش به او گفت: «آفرین، ای بنده نیکو و امین؛ تو در چند چیز امین بودی، من تو را بر بسیاری چیزها حاکم خواهم ساخت. به شادی ارباب خود وارد شو.» — متی 25:21 NKJV
