کتاب مقدس نشان می‌دهد که خدا نمی‌تواند به طور جمعی بدون کهانت پرستش شود. بنابراین در زمان موسی و هارون، مقام کاهنان رسمی و مشخص شد. برای محافظت در برابر بت‌پرستی آشکار، خدا کاهنان و یک قربانگاه واحد را به عنوان ضروری برای حفظ سیستم قربانی و پیشکش تعیین کرد. این مردان که از قبیله لاوی انتخاب شده بودند، بین پرستش‌کنندگان و قربانگاه واسطه بودند. با این حال، در عهد جدید این اصول باستانی روحانی شدند تا شامل همه مردم تقدیس شده توسط روح خدا شوند. بنابراین، قربانی‌های حیوانی توسط قربانی‌های روحانی جایگزین شده‌اند، همانطور که لباس‌های نجات جایگزین ایفود می‌شوند. بیایید این افکار را با جزئیات بیشتری بررسی کنیم.
ملکی‌صدق مرموز
اولین اشاره به یک کاهن پس از کشتار پادشاهان است، زمانی که ملکی‌صدق، پادشاه سالیم، نان و شراب آورد (پیدایش ۱۴:۱۸ KJV). به صراحت بیان شده است که «او کاهن خدای متعال بود.» برای درک این کلمات منحصر به فرد، باید به عبرانیان ۵-۷ مراجعه کنیم، جایی که نویسنده الهام‌گرفته شکوه کهانت ابدی مسیح را توضیح می‌دهد. در غیر این صورت تنها نظر ما این است که ملکی‌صدق به طور مجازی استثنای بزرگ کاهنان باستانی است. دومی‌ها از خون سلطنتی نبودند و پس از مرگ از کار افتادند. با این حال، کاهنان قدیم با شباهت و تضاد، پیش‌نمایشی از همتایان خود در عهد جدید بودند.
کاهنان فردی پیش از هارون
قبل از ادامه، باید توجه داشته باشیم که ابراهیم هنگامی که قربانگاهی برای خداوند ساخت، وظیفه یک کاهن را انجام داد. قبل از او، ما پیشکش‌های ستایش‌شده هابیل و نوح را داریم. همچنین باید توجه داشته باشیم که ایوب در مورد خانواده و دوستانش به عنوان یک کاهن عمل می‌کرد (ایوب ۱:۵، ۴۲:۸). با این حال، از آنجا که مسیح باید در همه چیز برتری داشته باشد، ابراهیم برتری ملکی‌صدق را که پدرسالار به او عشر می‌داد، تصدیق کرد. در واقع، ابراهیم دیگر هرگز قربانگاهی برای خدا نساخت تا سال‌ها بعد که به او فرمان داده شد پسرش اسحاق را به عنوان قربانی سوختنی تقدیم کند. در آنجا نزدیک سالیم (اورشلیم) پدرسالار آماده شد تا اسحاق را به خدای خود قربانی کند.
همانطور که ملکی‌صدق و اسحاق به یک اندازه پیش‌نمایشی از مسیح هستند، ما اصل بنیادی مسیح را به عنوان خود قربانی پرستش‌کننده داریم. بنابراین قربانی‌های لاوی مسیح را در شکوههای مختلف او توصیف می‌کنند. با این حال، در ملکی‌صدق ما همچنین این حقیقت را داریم که مسیح خود را بر روی صلیب به خدا تقدیم کرد، همانطور که بعداً ما که لاویان عهد جدید هستیم، او را به عنوان یک قربانی روحانی در پرستش تقدیم می‌کنیم. در این کار ما نیازی به قربانگاه مادی، لباس‌های کاهنی و خونریزی نداریم. زیرا مسیح یک بار برای همیشه به جای ما تقدیم شد و هرگز نمی‌تواند دوباره بمیرد زیرا او در قدرت یک زندگی بی‌انتها زندگی می‌کند. بنابراین قربانی‌های ما واقعاً روحانی هستند وقتی
ما قربانی‌های لب‌های خود را تقدیم می‌کنیم (هوشع ۱۴:۲ NKJV).
پادشاهی کاهنان
نقشه اصلی خدا این بود که اسرائیل را به عنوان
یک پادشاهی از کاهنان و یک ملت مقدس (خروج ۱۹:۶) تقدیس کند. به دلیل شکست انسانی، خدا راضی شد که خانواده لاویان را تقدیس کند تا به نمایندگی از ملت عمل کنند. در همین حال، مردم عادی دسترسی محدودی داشتند زیرا کاهنان بین مردم در مورد قربانگاه، مکان مقدس و مقدس‌ترین مکان واسطه بودند. مردم عادی از رفتن فراتر از قربانگاه قربانی سوختنی منع شده بودند. حتی پادشاهان نیز از نزدیک شدن به قربانگاه بخور منع شده بودند. و در مورد مقدس‌ترین مکان، تنها کاهن اعظم یک بار در سال اجازه داشت از پرده در روز کفاره وارد شود. این مراسم همچنین نیاز به لباس، یک قربانگاه مادی و خیمه داشت. در روزهای مقدس و حتی روزانه، حیوانات پاک برای ذبح آورده می‌شدند. بنابراین تنها یک مکان بر روی زمین وجود داشت که خدا می‌توانست با قربانی پرستش شود. همچنین، پرستش‌کنندگان غیر کاهن از خوردن چیزهای تقدیس شده محروم بودند.
شکل چیزهایی که قرار است بیایند
اگرچه نظم قدیمی غیرقابل تغییر به نظر می‌رسید، انبیا شروع به اشاره به اصلاحات کردند. اول از همه، هنگامی که دریانوردان غیریهودی به معجزه حفظ یونس پاسخ دادند:
مردان از خداوند بسیار ترسیدند و قربانی برای خداوند تقدیم کردند و نذر کردند (یونس ۱:۱۶). این کار را بدون مقام یک کاهن با لباس و بدون رفتن به اورشلیم، مکانی که مردان باید پرستش کنند (یوحنا ۴:۲۰) انجام دادند. این اصل در صفنیا تکرار شده است: خداوند برای آنها وحشتناک خواهد بود: زیرا او همه خدایان زمین را گرسنه خواهد کرد؛ و مردان او را پرستش خواهند کرد، هر یک از جای خود، حتی تمام جزایر بت‌پرستان (صفنیا ۲:۱۱). بنابراین خدا از بت‌پرستان (غیریهودیان) صحبت می‌کند که او را با پذیرش در سرزمین‌های خود پرستش می‌کنند. در ملاکی، خداوند می‌گوید: از طلوع خورشید تا غروب ... نام من در میان غیریهودیان بزرگ خواهد بود؛ و در هر مکان بخور به نام من تقدیم خواهد شد، و یک قربانی پاک برای نام من در میان بت‌پرستان بزرگ خواهد بود، می‌گوید خداوند سپاهیان (ملاکی ۱:۱۱).
کهانت جهانی ایمانداران
قابل توجه است که این کلمات از آخرین سخنان خدا در عهد عتیق هستند. آنها در آماده‌سازی برای کهانت بین‌المللی هستند که توسط مسیح در عهد جدید تأسیس خواهد شد. و در حالی که اولین معجزه در لوقا ظاهر شدن فرشته جبرئیل به زکریا، کاهن در معبد اورشلیم است، فرشته‌ای بعداً در ساعت دعا در خانه به کرنلیوس، یک غیریهودی متدین از یافا ظاهر می‌شود (اعمال رسولان ۱۰:۲). بلافاصله پس از آن، این مرد و یارانش، با ایمان به انجیل موعظه شده توسط پطرس، روح‌القدس را دریافت می‌کنند و بدین ترتیب برابری یهودی و غیریهودی را در مسیح برقرار می‌کنند. بنابراین پولس بعداً می‌نویسد:
زیرا از طریق او هر دو با یک روح به پدر دسترسی داریم (افسسیان ۲:۱۸).
کهانت مقدس و سلطنتی
مناسب است که پطرس، که شاهد آمدن روح بر غیریهودیان بود، برای تعریف بین‌المللی بودن کهانت عهد جدید انتخاب شود. او می‌نویسد:
شما نیز، مانند سنگ‌های زنده، خانه‌ای روحانی، کهانتی مقدس، بنا می‌شوید تا قربانی‌های روحانی را تقدیم کنید، که توسط عیسی مسیح برای خدا مقبول است ... شما نسلی برگزیده، کهانتی سلطنتی، ملتی مقدس، مردمی خاص هستید؛ تا ستایش‌های او را که شما را از تاریکی به نور شگفت‌انگیز خود فراخوانده است، نشان دهید (اول پطرس ۲:۵،۹).
این بیانیه شگفت‌انگیز نشان می‌دهد که کاهنان عهد جدید در مقام و خدمت بر لاویان در بزرگترین لحظات شکوهشان برتری دارند. پس پیامدهای این کلمات چیست؟ اول از همه، کسانی که در کلیساهای کاشته شده توسط رسولان بودند، کاهنانی بودند که با هم در شهادت جمعی عمل می‌کردند. در زمانی که پطرس رساله‌های خود را نوشت، معبد اورشلیم توسط رومیان ویران شده بود. با این حال، دومی قبلاً توسط خانه‌ای روحانی ساخته شده از سنگ‌های زنده جایگزین شده بود – پرستش‌کنندگانی که توسط خدا قادر به تقدیم قربانی‌هایی مقبول‌تر از بهترین حیوانات بودند. قربانی‌ها اکنون کاملاً روحانی بودند همانطور که داوود پیش‌بینی کرده بود:
نام خدا را با سرود ستایش خواهم کرد و او را با شکرگزاری بزرگ خواهم داشت. این نیز خداوند را بیشتر از گاو نر یا گوساله‌ای که شاخ و سم دارد، خشنود خواهد کرد (مزامیر ۶۹:۳۰-۳۱). با این حال، حتی بزرگتر از این، کاهنان جدیدی که سرزنش مسیح را تحمل می‌کنند، این امتیاز را دارند که قربانی ستایش را به طور مداوم به خدا تقدیم کنند، یعنی ثمره لب‌های ما که به نام او شکرگزاری می‌کند (عبرانیان ۱۳:۱۵).
کسانی که در سمت رستاخیز جلجتا ایستاده‌اند، می‌توانند در اولین روز هفته جمع شوند تا خداوند خود را به یاد آورند و قربانی‌های ستایش تقدیم کنند
تا تقدیم غیریهودیان مقبول باشد، که توسط روح‌القدس تقدیس شده‌اند (رومیان ۱۵:۱۶). این قربانی‌های روحانی، که توسط عیسی مسیح برای خدا مقبول هستند (اول پطرس ۲:۵)، در مشام خدا بوی خوشی دارند. آنها او را بیشتر از تمام قربانی‌های خوشبو که در زمان‌های قدیم توسط کاهنانی با درک کمی از معنای آنها تقدیم می‌شد، خشنود می‌کنند. همچنین در حالی که تنها کاهن اعظم این امتیاز را داشت که وارد مقدس‌ترین مکان (نمادی از بهشت) شود، اکنون در مسیح ما جسارت داریم که با خون عیسی، از طریق راهی جدید و زنده، که او برای ما تقدیس کرده است، از طریق پرده، یعنی جسم او، وارد مقدس‌ترین مکان شویم (عبرانیان ۱۰:۱۹-۲۰). این بدان معناست که همانطور که یوحنا در روز خداوند در روح بود و از سلول خود در پاتموس به آسمان سوم منتقل شد، همینطور مقدسین در قلب و ذهن می‌توانند صعود کنند تا خداوند خود را که در دست راست خدا نشسته است، ببینند.
با این حال، هر چقدر هم که همه اینها دلپذیر باشد، ما همچنین اصل پایدار را تشخیص می‌دهیم:
اطاعت بهتر از قربانی است، و گوش دادن بهتر از چربی قوچ‌ها (اول سموئیل ۱۵:۲۲). بنابراین تصادفی نیست که قبل از اینکه یوسف فرمان دهد، «تمام شکوه مرا به پدرم خواهید گفت» (پیدایش ۴۵:۱۳)، او ابتدا به آنها دستور داد که «مرا به یاد آورید وقتی که حالتان خوب است» (پیدایش ۴۰:۱۴). بنابراین، در جمع شدن برای پرستش خدا با فصاحت فرشته‌ای، اگر ماهیت ضروری «این را به یاد من انجام دهید» (لوقا ۲۲:۱۹) را نادیده بگیریم، ارزش منفی وجود دارد.
کسانی که فیض به یاد آوردن خداوند خود را ندارند، به سختی می‌توانند تمام شکوه او را به پدرش بگویند، که بدون رنج‌های او بر روی صلیب نمی‌توانست وجود داشته باشد. زیرا
آیا مسیح نباید این چیزها را رنج می‌برد و وارد شکوه خود می‌شد؟ (لوقا ۲۴:۲۶) کسانی که از مقام خود به عنوان کاهنان سلطنتی شادمان هستند، باید وظیفه خود را به عنوان کاهنان وفادار نیز به یاد آورند. آسان است که به عنوان یک کهانت مقدس سرود بخوانیم و خدا را شکر کنیم، اما تعهد متناظر به عنوان کاهنان سلطنتی برای خدمت مسیح به یکدیگر و نشان دادن مهربانی به غریبه‌ها وجود دارد. بنابراین ثمره لب‌ها باید با اطاعت از توصیه «به انجام کار نیکو و ارتباط فراموش نکنید: زیرا با چنین قربانی‌هایی خدا بسیار خشنود است» (عبرانیان ۱۳:۱۶) تکمیل شود. رسول همچنین مشارکت در پیشبرد انجیل را «بوی خوش، مقبول خدا» (فیلیپیان ۴:۱۸) می‌داند. بنابراین، حتی مجلات مسیحی خوب مانند این نیز برای بقا به پول نیاز دارند!
در اصل، ما باید قدردان باشیم که اطاعت روح و جان پرستش است. چه می‌شود اگر پادشاهی باشد که مردم به پادشاه خود تعظیم می‌کنند، اما در مالیات خود تقلب می‌کنند؟ به عنوان کاهنان، ما نه تنها باید با لب‌های خود خدمت کنیم، بلکه باید مسیح را در زندگی خود نیز نشان دهیم. یوحنا می‌گوید:
بره ... ما را برای خدای خود پادشاهان و کاهنان ساخته است: و ما بر روی زمین سلطنت خواهیم کرد (مکاشفه ۵:۱۰). آیا او این کلمات را به عنوان کسی که همه چیز را برای خداوند خود قربانی کرده بود، ننوشت؟ یوحنا در روز خداوند در روح کجا بود، جز در جزیره مجازات پاتموس، در میان متخلفان شمرده شده بود، اگرچه هیچ جرمی مرتکب نشده بود؟ اگرچه از مشارکت برادرانش جدا شده بود، خادم وفادار مسیح هیچ یک از کهانت خود را، نه در قدوسیت و نه در کرامت، از دست نداد. اما به عنوان کاتب مسیح، او باید این را به کلیسای راحت و بی‌تفاوت لائودیکیه می‌نوشت: «چون تو ولرم هستی، و نه سرد و نه گرم، تو را از دهان خود بیرون خواهم انداخت» (مکاشفه ۳:۱۶).
آیا جرأت می‌کنیم اشتباهات نسل‌های گذشته را تکرار کنیم؟ به عنوان مثال، ما می‌دانیم که خدا کهانت باستانی را به دلیل ریاکاری آنها محکوم کرد و گفت:
این مردم مرا با لب‌های خود احترام می‌گذارند، اما قلبشان از من دور است (مرقس ۷:۶). بنابراین، کسانی از ما که سریعاً اسرائیل را به ناله و ریاکاری متهم می‌کنیم، باید هشدار موازی را به یاد آوریم: «اگر خدا شاخه‌های طبیعی را دریغ نکرد، مراقب باش که تو را نیز دریغ نکند» (رومیان ۱۱:۲۱).
