وعده امید در رومیان 8 18زیرا من معتقدم که رنج‌های این زمان حاضر شایسته مقایسه با جلالی که در ما آشکار خواهد شد نیست. 19زیرا انتظار مشتاقانه خلقت با اشتیاق منتظر آشکار شدن پسران خداست. 20زیرا خلقت به بیهودگی تسلیم شد، نه از روی میل، بلکه به خاطر او که آن را با امید تسلیم کرد؛ 21زیرا خود خلقت نیز از بندگی فساد به آزادی پرجلال فرزندان خدا رهایی خواهد یافت. 22زیرا می‌دانیم که تمام خلقت تا کنون با دردهای زایمان ناله می‌کند و رنج می‌برد. 23نه تنها این، بلکه ما نیز که اولین میوه‌های روح را داریم، خودمان در درون خود ناله می‌کنیم، مشتاقانه منتظر فرزندخواندگی، بازخرید بدن خود هستیم. — رومیان 8:18-23 NKJV
رنج
ما در دنیایی سقوط کرده زندگی می‌کنیم. همه چیز و همه کس، از جمله مسیحیان، در این سیاره رنج می‌برند! این چیزی است که در متن بالا به ما گفته شده است. با این حال، کتاب مقدس به ما نمی‌گوید: «فقط از آن عبور کنید.» این آیات در رومیان 8 درد و رنجی را که تجربه می‌کنیم به حداقل نمی‌رسانند – آنها فقط آن را در یک چشم‌انداز ابدی قرار می‌دهند. آنها در واقع مشارکت مسیحیان را در رنج‌های روزمره که توسط تمام خلقت تجربه می‌شود، تأیید می‌کنند. همه ما با هم مانند زنی در حال زایمان ناله می‌کنیم در حالی که منتظر هستیم تا خدا همه چیز را درست کند. همانطور که تولد یک نوزاد جدید زمان می‌برد و شامل درد است، برای تمام خلقت نیز تا زمانی که لعنت گناه برداشته شود، دردناک خواهد بود.
لعنت؟ اوه بله، از آنجا همه چیز شروع شد – این درد، رنج، مرگ و فساد! همه چیز همانطور که توسط خدا (الوهیم) آفریده شده بود، کاملاً کامل بود. در روز ششم خلقت، هنگامی که خدا هر چیزی را که ساخته بود دید، مشاهده کرد که «بسیار خوب بود» (پیدایش 1:31). هماهنگی و رفاقت کامل با خداوند خدای خلقت وجود داشت؛ هیچ رنج، ناله یا بندگی فساد نبود.
همه اینها زمانی تغییر کرد که آدم و حوا در نافرمانی از خدای مهربان خود شورش کردند. بشر در آن روز از نظر روحانی مرد و فساد بدن‌هایشان آغاز شد. علاوه بر این، زمین، به عنوان صحنه شورش انسان، نیز مجبور شد لعنت را تحمل کند (پیدایش 3:17). پیامدهای ذاتی گناه – شرم، درد، رنج، مرگ و فساد – از آن زمان ما را آزار داده است.
مردم گناهکار نمی‌شوند چون گناه می‌کنند – آنها گناه می‌کنند چون گناهکار هستند. ما به دلیل سقوط (پیدایش 3)، به عنوان فرزندان پدرمان آدم، در وضعیت گناهکار متولد می‌شویم. خدا را به خاطر این وضعیت سرزنش نکنید! او به انسان اراده آزاد داد تا بین درست و غلط تصمیم بگیرد. از ابتدا، «مردان تاریکی را بیشتر از نور دوست داشتند، زیرا اعمالشان شرور بود» (یوحنا 3:19). درد و رنج در اطراف ما وجود دارد، نه به این دلیل که خدا آن را مقرر کرده است، بلکه به این دلیل که «قلب انسان از همه چیز فریبنده‌تر و به شدت شرور است» (ارمیا 17:9). ما همچنان علت هستیم و تحت پیامدها ناله می‌کنیم.
امید هست!
سی. اس. لوئیس،1 که مرگ همسر عزیزش را بر اثر سرطان تماشا کرد، اینگونه بیان کرد: «درد اصرار دارد که به آن توجه شود. خدا نجوا می‌کند با ما در لذت‌هایمان، سخن می‌گوید در وجدانمان، اما فریاد می‌زند در دردهایمان: این بلندگوی اوست تا دنیای ناشنوا را بیدار کند» (ایتالیک برای تأکید اضافه شده است). آرزوی خدا این است که ما به او بازگردیم و در دنیا زندگی‌ای را که مورد رضایت اوست، زندگی کنیم.
گاهی اوقات باید اراده او را برای خودمان به یاد آوریم. درد و رنج ابزارهای تیز و واضحی برای رسیدن به این هدف هستند، مانند سوزن واکسیناسیون که ممکن است برای جلوگیری از بیماری یا عفونت لازم باشد. در حالی که هیچ کس از تزریق لذت نمی‌برد، می‌تواند از رنج بسیار بزرگتری جلوگیری کند. در زندگی ما، آن چیزهایی که اکنون دردناک هستند و باعث رنج می‌شوند، چه جسمی، چه عاطفی یا روحانی، می‌توانند بعداً به شادی بسیار بزرگتری منجر شوند.
با بازگشت به نیمه دوم رومیان 8:23 به ما یادآوری می‌شود که «در درون خود ناله می‌کنیم، مشتاقانه منتظر فرزندخواندگی، بازخرید بدن خود هستیم.» به عبارت دیگر، برای فرزند خدا زمانی فرا می‌رسد که لعنت گناه برداشته شود و درد، رنج، مرگ و فساد متوقف شود. ما قطعاً چیزی شگفت‌انگیز برای انتظار داریم. در واقع، «چشم ندیده، گوش نشنیده، و به قلب انسان وارد نشده است چیزهایی که خدا برای کسانی که او را دوست دارند آماده کرده است» (اول قرنتیان 2:9). روح قبلاً برخی از آن چیزها را آشکار کرده است (آیه 10)، اما چیزهای زیادی وجود دارد که ما در حال حاضر نمی‌توانیم درک کنیم.
چه کسی آرزوی آینده‌ای بهتر را داشت اگر همه چیز اینجا و اکنون آرام و عاری از رنج و ناله بود؟ ایماندار – فردی که شخص و کار خداوند عیسی مسیح را به نمایندگی از خود می‌پذیرد – امیدی شگفت‌انگیز و ابدی دارد! ما به وعده‌ای که در رومیان 8:18 ثبت شده است، چسبیده‌ایم، که از «جلالی که در ما آشکار خواهد شد» سخن می‌گوید. پولس رسول به طور مشابه در دوم قرنتیان 4:17 گفت: «زیرا رنج سبک ما، که فقط برای لحظه‌ای است، برای ما وزنی بسیار فراتر و ابدی از جلال را به ارمغان می‌آورد.»
یک هشدار
مسیحیان اطمینان شگفت‌انگیزی دارند که رنج می‌تواند آنها را به نجات‌دهنده نزدیک‌تر کند و آنها را تشویق کند تا به برکات وعده داده شده آینده نگاه کنند. در مقابل، ملحد، لاادری و هر غیرمؤمن دیگری2 هیچ چیز خوبی برای انتظار ندارند. آنها رنج می‌برند، ناله می‌کنند و می‌پرسند: «چرا؟» بدون هیچ پاسخ رضایت‌بخشی. کتاب مقدس به طور قاطع، به گونه‌ای کاملاً واضح، بیان می‌کند که آینده آنها شکنجه و رنج ابدی خواهد بود.3 ما به هر خواننده‌ای که هنوز به خداوند عیسی به عنوان قربانی گناه خود ایمان نیاورده است، هشدار می‌دهیم که باید با دقت به پیام انجیل چاپ شده در صفحات پایانی این مجله توجه کند.
پاورقی‌ها
- مشکل درد، توسط سی. اس. لوئیس. او یک الهی‌دان بریتانیایی بود که تمثیل‌هایی مانند تواریخ نارنیاو کتاب‌های دیگری از جمله مسیحیت محض
- غیرمؤمنان کسانی هستند که نجات خدا را که از طریق مرگ خداوند عیسی مسیح ارائه شده است، رد می‌کنند.
- و مردگان، کوچک و بزرگ را دیدم که در برابر خدا ایستاده بودند، و کتاب‌ها گشوده شدند. و کتاب دیگری گشوده شد، که کتاب حیات است. و مردگان بر اساس اعمالشان، بر اساس چیزهایی که در کتاب‌ها نوشته شده بود، داوری شدند. دریا مردگان را که در آن بودند، پس داد، و مرگ و هاویه مردگان را که در آنها بودند، تسلیم کردند. و هر یک بر اساس اعمالش داوری شد. سپس مرگ و هاویه به دریاچه آتش افکنده شدند. این مرگ دوم است. و هر کس که نامش در کتاب حیات نوشته نشده بود، به دریاچه آتش افکنده شد (مکاشفه 20:12-15).
