هرگاه مسیحیان با هم تعامل داشته باشند، اختلاف نظر وجود خواهد داشت. همانطور که گفته شده است، اگر دو نفر در یک اتاق باشند، ممکن است سه نظر وجود داشته باشد. با این حال، مهم است که بین مسائل اساسی حقیقت و مسائل کمتر ترجیحی تمایز قائل شویم. آیات نقل شده در بالا مربوط به دو اختلافی است که پولس رسول با دیگر ایمانداران شناخته شده داشت.
در مورد اول، پطرس در انطاکیه آزادانه با مسیحیان یهودی و غیریهودی معاشرت کرده بود؛ اما بعداً، «از کسانی که از ختنه بودند می‌ترسید،» او از غذا خوردن با غیریهودیان دست کشید (غلاطیان ۲:۱۲). شاید این یک جدایی عمدی بود یا شاید یک تغییر ناخودآگاه‌تر در رفتار؛ اما در هر صورت، اعمال پطرس آنقدر آشکار بود که دیگران، از جمله برنابا، شروع به انجام همین کار کردند. این جدی بود! پولس پطرس را به خاطر تناقض با «حقیقت انجیل» (آیه ۱۴) سرزنش کرد و او را با یک توبیخ محکم کتاب مقدسی اصلاح کرد.
در مورد دوم، نگرانی‌های پولس برای قرنتیان او را بر آن داشت تا آپولس را به بازدید تشویق کند. آپولس برای قرنتس غریبه نبود. در اولین سفرش به آنجا، «او به کسانی که از طریق فیض ایمان آورده بودند، بسیار کمک کرد» (اعمال ۱۸:۲۷–۱۹:۱)؛ و بسیاری از ایمانداران در آنجا هنوز او را بسیار محترم می‌شمردند (اول قرنتیان ۱:۱۲، ۳:۶). پولس مطمئن بود که آپولس باید به آنجا برود تا آنها را بیشتر راهنمایی کند—با این حال آپولس کاملاً مایل به انجام این کار نبود.
خوب است به یاد داشته باشیم که همه اختلافات شامل شرارت نیستند. برخی به آموزه‌های اساسی دربارهٔ شخص و کار مسیح مربوط می‌شوند و باید به آنها رسیدگی شود. در موارد دیگر، باید به یاد داشته باشیم که خادم خداوند مسئول ارباب خود است، و حتی کسی مانند پولس نباید آن اقتدار را جایگزین کند.
