یک زائر از این دنیای تنها نجات‌دهنده مبارک گذشت؛ او در طول زندگی‌اش یک عزادار بود، بره در حال مرگ در آخر.
آن قلب مهربان که برای همه احساس می‌کرد، برای همه خون زندگی‌اش را داد؛ در زمین هیچ جای استراحتی نیافت جز در قبر.
ارباب ما چنین بود؛ و آیا ما خواهیم ترسید از صلیب با تمام تحقیرش، یا به دنیای شرور بی‌وفا روی خواهیم آورد که پیشانی او را با خار پیچید؟
نه، با رویارویی با تمام اخم‌ها و لبخندهایش، مانند او، همچنان مطیع، ما به سوی خانه در طوفان یا آرامش فشار می‌آوریم به آن تپه آسمانی.
مرده به دنیا با او که مرد تا قلب‌های ما، عشق ما را به دست آورد، ما، با ارباب و سرورمان برخاسته در روح در بالا ساکن هستیم. —سر ادوارد دنی (1796-1889)
«پس چه بگوییم؟ آیا در گناه بمانیم تا فیض فراوان شود؟ هرگز! ما که به گناه مردیم، چگونه دیگر در آن زندگی کنیم؟ یا نمی‌دانید که هر یک از ما که در مسیح عیسی تعمید یافتیم، در مرگ او تعمید یافتیم؟ پس ما با او از طریق تعمید در مرگ دفن شدیم، تا همانطور که مسیح به جلال پدر از مردگان برخاست، ما نیز در تازگی زندگی گام برداریم. زیرا اگر ما در شباهت مرگ او با هم متحد شده‌ایم، مطمئناً در شباهت رستاخیز او نیز خواهیم بود، با دانستن این که انسان کهنه ما با او مصلوب شد، تا بدن گناه از بین برود، تا دیگر برده گناه نباشیم. زیرا کسی که مرده است از گناه آزاد شده است. حال اگر ما با مسیح مردیم، ایمان داریم که با او نیز زندگی خواهیم کرد، با دانستن این که مسیح، پس از برخاستن از مردگان، دیگر نمی‌میرد. مرگ دیگر بر او تسلط ندارد. زیرا مرگی که او مرد، یک بار برای همیشه به گناه مرد؛ اما زندگی‌ای که او زندگی می‌کند، برای خدا زندگی می‌کند. به همین ترتیب شما نیز، خود را واقعاً مرده به گناه، اما زنده به خدا در مسیح عیسی، ارباب ما، بدانید.» (رومیان 6:1-11 NKJV)
