«و برکت دهم برکت‌دهندگان تو را، و لعنت کنم لعنت‌کنندگان تو را؛ و در تو جمیع قبایل زمین برکت خواهند یافت.» (پیدایش ۱۲:۳)
«و به نسل تو جمیع امت‌های زمین برکت خواهند یافت؛ زیرا که آواز مرا شنیدی.» (پیدایش ۲۲:۱۸)
«در این زمین ساکن شو، و من با تو خواهم بود، و تو را برکت خواهم داد؛ زیرا که به تو و به نسل تو تمام این سرزمین‌ها را خواهم داد، و سوگندی را که برای ابراهیم پدرت خوردم، وفا خواهم کرد؛ و نسل تو را مانند ستارگان آسمان زیاد خواهم کرد، و تمام این سرزمین‌ها را به نسل تو خواهم داد؛ و در نسل تو جمیع امت‌های زمین برکت خواهند یافت؛ زیرا که ابراهیم آواز مرا شنید، و نگهبانی مرا، و اوامر مرا، و فرایض مرا، و قوانین مرا نگاه داشت.» (پیدایش ۲۶:۳-۵)
خداوند کلمه «نسل» را به محض اینکه «گناه» متن کتاب مقدس را تاریک می‌کند، معرفی می‌کند. در این کلمه، فکر پتانسیل آینده و یک نسل نهفته است. بنابراین خدا نسل خود را دارد و با وجود پیامدهای وحشتناک گناه، همیشه با او وعده و هدف وجود دارد. اگر هیچ کس دیگری نمی‌تواند با آن کنار بیاید، خدا می‌تواند.
پس نسل زن به عنوان درمان الهی برای مار و تمام فریب‌های او دیده می‌شود (پیدایش ۳:۱۵). ما در شناسایی خداوند عیسی به عنوان کسی که خدا به او اشاره می‌کند، مشکلی نداریم. تمام نسل‌های دیگر آدم آلوده بودند، اما خداوند عیسی کامل و بی‌عیب آمد.
اکنون که زمان آن فرا رسید تا خانواده‌ای را که از نسل آنها این نسل نهایتاً پدیدار می‌شد، تولید کند، خدا ابرام را فرا می‌خواند و او را از سرنوشتی که در انتظار اوست آگاه می‌سازد. بنابراین، پولس با خوشحالی می‌گوید: «وعده‌ها به ابراهیم و نسل او داده شد» (غلاطیان ۳:۱۶). نسلی که با گناه مقابله می‌کرد، از چنین نسبی می‌بود.
وقتی شروع به فکر کردن در مورد وعده‌های داده شده به ابراهیم می‌کنید، با چیزهایی روبرو می‌شوید که مربوط به برکات نهایی خدا برای همه انسان‌ها است. وعده‌های خدا مربوط به «نسل» بود که خدا گفت او خواهد داشت. آنها مانند شن‌های ساحل دریا و مانند ستارگان آسمان برای کثرت خواهند بود تا وارد برکات ابدی شوند. ابراهیم پدر بسیاری از ملت‌ها خواهد بود (رومیان ۴:۱۳-۱۷).
اکنون باید این سوال پرسیده شود که چگونه خدا می‌توانست خود را به وعده و تحقق این چیزها با چنین اطمینانی متعهد کند. در غلاطیان ۳:۱۶، پولس استدلال می‌کند که این چیزها به ابراهیم و به نسل او وعده داده شد، که تنها از طریق یک نفر، و آن نسل مسیح بود.
در اینجاست که قلب موضوع نهفته است. با شکست نهایی شیطان و با هر تحقق تمام وعده‌های او، خدا نه به پسران آدم، بلکه به پسر خدا نگاه می‌کند. تنها در مسیح است که وعده‌های خدا به تحقق نهایی می‌رسند.
هللویا، چه نجات‌دهنده‌ای! امروز بیایید تنها در او شاد باشیم زیرا تمام وعده‌های خدا در او «بلی» و «آمین» است (۲ قرنتیان ۱:۲۰).
«او سست نخواهد شد و دلسرد نخواهد گشت تا داوری را در زمین برقرار سازد.» (اشعیا ۴۲:۴)
