۱ چون وعدۀ دریافت آرامش خدا هنوز باقی است، پس باید بسیار متوجه باشیم مبادا کسی در میان شما پیدا شود که این فُرصت را از دست بدهد. ۲ زیرا این خبر خوش همان گونه که برای آنها اعلام شده بود، برای ما نیز اعلام شده است، اما آنها از اعلام کلام خدا سودی نبردند زیرا وقتی آن را شنیدند، همراه با ایمانداران در اطاعت کردن متحد نشدند. ۳ پس فقط ما که ایمان آورده ایم، به آرامش او دست می یابیم. اما خدا در مورد بی ایمانان چنین فرموده است:
«در خشم خود سوگند یاد کردم که
آنها در آرامش من ساکن نخواهند شد.»
هر چند این آرامش از زمان آفرینش دنیا آماده شده بود. ۴ زیرا در جایی دربارۀ روز هفتم چنین نوشته شده است:
«و خدا در روز هفتم همۀ کار آفرینش را تمام کرد و آرامش اختیار نمود.»
۵ و در اینجا، خدا باز هم در ادامه می گوید:
«آنها در آرامش من ساکن نخواهند شد.»
۶ پس هنوز فُرصت است که عده یی شامل این آرامش شوند اما آنهایی که اول اعلام خبر خوش را شنیدند به خاطر نافرمانی شان آرامش نیافتند. ۷ پس خدا باز هم روز دیگری یعنی امروز را تعیین می کند، چنان که سالها پیش به وسیلۀ داوود گفته شده بود:
«امروز اگر صدای خدا را می شنوید، سنگدل نباشید.»
۸ اگر یوشع به آنها آن آرامش را می داد، مدتها بعد، خدا باز هم دربارۀ یک روز دیگر سخن نمی گفت. ۹ بنابر این یک آرامش، مانند آرامش روز سَبَت، برای قوم خدا هنوز هم باقی است. ۱۰ پس هر کس که به آرامش وعده شدۀ خدا وارد شود از کار خویش دست می کشد، همان طور که خدا نیز در روز هفتم خلقت از کار خویش دست کشید. ۱۱ پس بیایید جدی بکوشیم که در آن آرامش شامل شویم، تا کسی از ما گرفتار همان نافرمانی نشود.
۱۲ زیرا کلام خدا، زنده، پُر قدرت و فعال است و از هر شمشیر دو دَم تیزتر می باشد و تا اعماق روح، نفس، مفصلها و مغز استخوان نفوذ می کند و نیتهای دل انسان را تشخیص می دهد. ۱۳ در آفرینش هیچ چیزی از نظر خدا پنهان نیست بلکه همه چیز در برابر چشمان او برهنه و آشکار بوده و همۀ ما باید حساب خود را به او پس بدهیم.
۱۴ چون کاهن اعظمی داریم که به عرش برین رفته است، یعنی عیسی، پسر خدا، پس بیایید اعتراف به ایمان خود را محکم نگهداریم. ۱۵ زیرا کاهن اعظم ما کسی نیست که نتواند با ضعفهای ما همدردی کند، بلکه کسی است که مانند ما در هر چیز وسوسه شده است، اما هیچ گناهی نکرد. ۱۶ پس بیایید با دلیری در دعا به تخت فیض خدا نزدیک شویم تا رحمت بیابیم و در وقت احتیاج از او فیض یابیم.
۱ چون شریعت موسی تصویر کاملی از چیزهای حقیقی نبود بلکه فقط سایه یی بود که دربارۀ چیزهای نیکوی آینده از پیش خبر می داد، پس شریعتی که مطابق آن همان قربانی ها هر سال تقدیم می شد هرگز نمی توانست مردم را به کمال برساند. ۲ اگر عبادت کننده گان فقط یکبار از گناهان خود پاک می شدند و دیگر وجدان گناهکار نمی داشتند، آیا تقدیم این قربانی ها متوقف نمی شد؟ ۳ در حالی که آن قربانی ها، هر سال فقط یادآور گناهان بودند، ۴ زیرا خون گاوها و بزها هرگز نمی تواند گناهان را بر طرف نماید.
۵ از همین خاطر وقتی مسیح به دنیا آمد، به خدا گفت:
«تو خواهان قربانی و هدیه نبودی،
اما برای من بدنی فراهم ساختی.
۶ از قربانی های سوختنی
و قربانی های گناه خوشنود نبودی.
۷ آنگاه گفتم: ای خدا، من حاضرم!
تا همان گونه که در کتاب تورات دربارۀ من نوشته شده است،
ارادۀ تو را بجا آورم.»
۸ او اول فرمود: «تو خواهان قربانی، هدیه، قربانی های سوختنی و قربانی های گناه نبودی و از آنها خوشنود نمی شدی.» با آن که این چیزها مطابق شریعت موسی تقدیم می شدند. ۹ سپس فرمود: «ای خدا، من حاضرم تا ارادۀ تو را بجا آورم.» پس خدا قربانی های قبلی را یک طرف گذاشت تا قربانی دوم را پا بر جا نگهدارد. ۱۰ به این گونه ما به ارادۀ خدا و با قربانی بدن عیسای مسیح، یکبار و برای همیشه، از گناهان خود پاک گشتیم.
۱۱ هر کاهنی همه روزه پیش قربانگاه ایستاده می شود و خدمت خود را انجام می دهد و همان یک نوع قربانی را بارها تقدیم می کند، قربانی هایی که هرگز قادر به بر طرف ساختن گناه نیست. ۱۲ اما مسیح تنها یک قربانی را برای همیشه به خاطر گناهان ما تقدیم کرد و پس از آن در دست راست خدا نشست. ۱۳ و در همانجا او منتظر است تا دشمنانش زیر پای او گردند. ۱۴ پس او با همان یک قربانی، کسانی را که از گناه پاک شده اند، برای همیشه کامل ساخت.
۱۵ در اینجا ما گواهی روح مقدس را نیز داریم که از اول به ما گفته بود:
۱۶ «این است عهد و پیمانی که پس از آن روزها با آنها خواهم بست.»
خداوند می فرماید:
«احکام خود را در دلهای آنها گذاشته،
و در افکار شان خواهم نوشت.»
۱۷ و پس از آن می افزاید:
«من هرگز دیگر گناهان و خطاهای آنها را به یاد نخواهم آورد.»
۱۸ پس وقتی این گناهان بخشیده شده باشند، دیگر نیازی به قربانی برای گناه نیست.
۱۹ پس ای عزیزان! به وسیلۀ خون عیسای مسیح، جرأت یافته ایم که به مقدسترین جایگاه داخل شویم، ۲۰ او راه تازه و زنده یی را به وسیلۀ پرده که بدن خود او بود به روی ما باز کرده است تا به آن جای مقدس وارد شویم. ۲۱ ما کاهن اعظمی داریم که بر خانۀ خدا قرار دارد، ۲۲ پس بیایید که از صمیم قلب و اطمینان کامل ایمان، دلهای خود را از فکر گناه پاک ساخته، بدنهای خود را با آب خالص بشوییم و به حضور خدا نزدیک شویم. ۲۳ بیایید، به امیدی که به ما وعده شده است، با پایداری اقرار کنیم، زیرا خدا به وعدۀ خود وفا می کند. ۲۴ در فکر آن باشیم که چگونه می توانیم یکدیگر را به محبت و انجام اعمال نیکو تشویق کنیم. ۲۵ از یکجا شدن با ایمانداران در گردهمآیی ها دوری نکنیم، چنان که بعضی ها عادت کرده اند. بلکه یکدیگر را بیشتر تشویق نماییم، چون می بینید که روز خداوند نزدیک می شود.
۲۶ اگر ما پس از شناخت کامل حقیقت، باز هم به طور عمدی گناه کنیم، دیگر هیچ قربانی یی برای بخشش گناهان ما باقی نمی ماند ۲۷ بلکه فقط انتظار وحشتناک روز داوری و آتش خشمی که دشمنان خدا را می سوزاند، باقی خواهد ماند. ۲۸ اگر کسی شریعت موسی را رد می کرد، به گواهی دو یا سه شاهد بدون دلسوزی کُشته می شد. ۲۹ پس آن کسی که پسر خدا را تحقیر نموده و خونی را که عهد و پیمان میان خدا و انسان را اعتبار بخشیده است و گناهان او را پاک ساخته است، ناچیز شمارد و به روح پُر فیض خدا بی حرمتی نماید، با چه جزای شدیدتری روبرو خواهد شد؟ ۳۰ زیرا ما می دانیم که خداوند فرمود: «انتقام از من است، من تلافی خواهم کرد» و باز هم فرمود: «خداوند بنده گان خود را داوری خواهد کرد.» ۳۱ افتادن به دستهای خدای زنده چقدر ترسناک است!
۳۲ روزهای گذشتۀ تان را به یاد بیاورید، زمانی را که تازه از نور خدا روشن شده بودید. شما رنجهای زیادی دیدید، ولی در برابر آن استوار ماندید. ۳۳ شما زمانی پیش مردم تحقیر و شکنجه می شدید و یک زمان دیگر شریک درد و رنج کسانی بودید که چنین بدی ها را می دیدند. ۳۴ شما با زندانیان همدردی می کردید و وقتی مال و دارایی شما را به زور می گرفتند، با پیشانی باز می پذیرفتید، چون می دانستید که شما چیزهای بسیار بهتری دارید که تا به ابد باقی می ماند. ۳۵ پس اعتماد خود را از دست ندهید، زیرا پاداش بزرگ به همراه خواهید داشت. ۳۶ شما به صبر بیشتری نیاز دارید تا ارادۀ خدا را انجام داده و برکتهایی را که او وعده داده است، به دست آورید. ۳۷ چنانچه نوشته شده است:
«زمان کمی باقی مانده است،
و آن کس که باید بیاید،
خواهد آمد و دیر نخواهد کرد.
۳۸ پیرو عادل من به وسیلۀ ایمان زندگی می کند،
اما اگر کسی از ایمان خود به عقب برگردد،
من از او خوشنود نخواهم بود.»
۳۹ لیکن ما از آن کسانی نیستیم که از ایمان خود به عقب برگردیم و نابود شویم بلکه از جملۀ کسانی هستیم که ایمان داریم و نجات می یابیم.
عبرانیان ۴:۱۴–۱۶ · عبرانیان ۱۰:۲۳ · TDV
متن امروز موضوع کهانت مسیح را آغاز می‌کند. در عبرانیان این موضوعی است که در فصل ۴:۱۴-۱۶ آغاز می‌شود و در طول آن تا فصل ۱۰:۲۳ توسعه می‌یابد و ادامه می‌یابد.
دو کاهن در عبرانیان معرفی شده‌اند که به عنوان نمونه‌هایی از کهانت مسیح عمل می‌کنند: ملکی‌صدق و هارون. اولی برای نشان دادن این بود که تغییری در نظم کهانت باید رخ دهد، دومی برای خدمت به عنوان الگوی کهانت مسیح. و این دقیقاً همان چیزی است که در اینجا ارائه شده است، همان‌طور که هارون سالی یک بار، در روز کفاره، وارد قدس‌الاقداس خیمه می‌شد، خداوندعیسی نیز از آسمان‌ها گذشت. اما تضادی نیز وجود دارد: هارون این کار را هر سال انجام می‌داد، مسیح فقط یک بار—یک کار کامل شده! خداوندعیسی در اینجا کاهن اعظم بزرگ نامیده می‌شود. هیچ یک از کاهنان اعظم قبلی—هارون یا فرزندانش—هرگز «بزرگ» نامیده نشدند، فقط خداوندعیسی.
چیز دیگری در اینجا این است که این کاهن اعظم بزرگ به عنوان همدرد توصیف می‌شود؛ او قادر است با ما همدردی کند! البته او نمی‌تواند با گناهان ما همدردی کند، اما با تمام آزمایش‌ها، وسوسه‌ها و مشکلات ما در بیابان این دنیا. و نه تنها این، بلکه او برای ما «کمک به موقع» فراهم می‌کند. این به معنای کمکی است که دقیقاً به موقع می‌رسد. ما برای آزمایش‌هایی که هنوز نیامده‌اند کمک دریافت نمی‌کنیم، بلکه وقتی به آن نیاز داریم. چند نفر از ما می‌توانیم به یاد بیاوریم که دقیقاً زمانی که بیشترین نیاز را به کلامی تسلی‌بخش در مشکلات خود داشتیم، دقیقاً به موقع رسید!
