۱ آیا باز هم به خودستایی پرداخته ایم؟ آیا مانند دیگران از طرف شما و یا برای شما به کدام توصیه نامه ضرورت داریم؟ ۲ شما خود تان توصیه نامۀ ما هستید، نامه ای نوشته شده بر دلهای ما که همه می توانند آن را بخوانند و بفهمند. ۳ شما نشان داده اید همان نامه ای هستید که مسیح آن را نوشته و توسط ما به دیگران رسانیده است. این نامه با رنگ نوشته نشد بلکه با روح خدای زنده و نه بر روی تخته سنگها بلکه بر قلبهای انسانی نوشته شده است.
۴ این را می گوییم زیرا چنین اطمینانی به وسیلۀ مسیح در حضور خدا داریم. ۵ در خود لیاقت این را نمی بینیم که بگوییم ما صلاحیت انجام چنین کاری را داشته ایم بلکه لیاقت ما از جانب خداست. ۶ او ما را لایق دانست که خدمتگار عهد جدید باشیم. این عهد یک سند نوشته شده نیست بلکه از روح مقدس است، زیرا شریعت نوشته شده، انسان را به مرگ می کشاند، اما روح مقدس زندگی می بخشد.
۷ اگر شریعتی که بر سنگ نوشته شده بود و به مرگ می انجامید، با چنان شکوهی شروع شد که قوم اسرائیل به خاطر نوری که از صورت موسی می درخشید، نتوانستند به چهرۀ او نگاه کنند، هر چند آن نور رفته رفته ناپدید می شد، ۸ پس چقدر بیشتر، خدمتی که به واسطۀ روح مقدس خداست با شکوه تر خواهد بود! ۹ زیرا اگر شریعتی که به محکومیت می انجامید با شکوه بود، چقدر بیشتر خدمتی که به عادل شمرده شدن می انجامد با شکوه تر خواهد بود! ۱۰ در واقع می توان گفت که شکوه اول، درخشش خود را در برابر شکوه و جلال دوم از دست داده است. ۱۱ اگر آنچه که ناپدید می گشت، دارای چنین شکوه و جلال بود، پس آنچه که دایمی است چقدر با شکوه و جلال بیشتر می باشد!
۱۲ از آنجایی که ما چنین امیدی داریم، با شجاعت سخن می گوییم. ۱۳ ما مانند موسی نیستیم که نقابی بر صورت خویش گذاشت تا قوم اسرائیل پایان آن شکوه زود گذر را نبینند. ۱۴ اما ذهنهای آنها چنان تاریک شده است که تا به حال هنگامی که عهد عتیق را می خوانند، این نقاب را با خود دارند، چون این نقاب فقط به وسیلۀ عیسای مسیح برداشته می شود. ۱۵ حتی تا به امروز هر وقت آنها تورات موسی را می خوانند، آن نقاب ذهن شان را می پوشاند. ۱۶ اما هرگاه کسی به خداوند روی آورد، آن نقاب برداشته می شود. ۱۷ خداوند روح است و هر جا روح خداوند باشد، در آنجا آزادی است. ۱۸ همۀ ما در حالی که با صورتهای بی نقاب مانند یک آیینه، جلال خداوند را انعکاس می دهیم، رفته رفته در جلال روز افزون به صورت او تبدیل می شویم و این کار، کار خداوند یعنی روح مقدس است.
۱ پادشاهان اَمُوریان در غرب اُردن و همه پادشاهان کنعانیان در سواحل بحر مدیترانه، شنیدند که خداوند آب دریای اُردن را خشک ساخت و مردم اسرائیل همگی از آن عبور کردند. بنابران، آن ها از مردم اسرائیل بسیار ترسیدند و دل و جرأت خود را از دست دادند.
۲ بعد خداوند به یوشع فرمود: «از سنگ چقماق چاقو بساز و مردان بنی اسرائیل را بار دیگر ختنه کن.» ۳ پس یوشع چاقوهای چقماقی ساخت و مردان اسرائیل را بر تپۀ غُلفه (یعنی تپۀ ختنه) ختنه کرد. 4-5 دلیل ختنه کردن بار دوم این بود که هرچند همه مردان جنگی اسرائیل وقتی مصر را ترک کردند ختنه شده بودند، اما در طی اقامت خود در بیابان، مردند و اطفال ذکوریکه از آن پس بدنیا آمدند هیچکدام ختنه نشده بود. 6 قوم اسرائیل برای مدت چهل سال سرگردان بودند. و در آن مدت همه مردان جنگی که مصر را ترک کردند، درگذشتند. چون آن ها از خداوند اطاعت نکردند، بنابران، خداوند قسم خورد که نگذارد پای هیچیک از آن ها در آن سرزمینی که شیر و عسل درآن جاری است و به مردم اسرائیل وعده فرموده بود، برسد. 7 پس یوشع، پسران آن مردان را ختنه کرد که هرگز ختنه نشده بودند.
8 وقتی مراسم ختنه بپایان رسید، تمام قوم در خیمه های خود ماندند تا زخم شان التیام یابد. 9 خداوند به یوشع فرمود: «امروز من آن لکه و شرمی را که بخاطر غلامی در مصر از آن رنج می بردید از شما دور کردم.» بنابران، آن جا را که در آن مراسم ختنه صورت گرفت جِلجال (یعنی دور کردن) نامید که تا به امروز به همین نام یاد می شود.
10 بنی اسرائیل در دوران اقامت خود در جِلجال مراسم عید فِصَح را در شام چهاردهم ماه تجلیل کردند. 11 و روز دیگر برای اولین بار از محصولات کنعان، نان فطیر و حبوبات آن سرزمین خوردند. 12 دیگر مَنّا نبارید. بلکه در آن سال از محصولات زمین کنعان استفاده کردند.
13 یوشع در نزدیکی های شهر اریحا بود که ناگهان مردی که یک شمشیر برهنه در دست داشت، پیدا شد. یوشع پیش او رفت و پرسید: «تو دوست ما هستی یا دشمن ما؟» 14 آن شخص جواب داد: «نی، بلکه من سپهسالار سپاه خداوند هستم.» یوشع به سجده افتاد و گفت: «آقا، به بندۀ تان چه امر می کنید؟» 15 سپهسالار به او گفت: «کفشهایت را از پایت بِکَش، زیرا تو در یک جای مقدس ایستاده ای.» و یوشع اطاعت کرد.
دوم قرنتیان ۳:۱۸ · یوشع ۵:۱۱ · TDV
خداوند به آنها غذایی داد که در مصر برایشان ناشناخته بود، غله کهنه—یا «غله برشته»—سرزمین کنعان، مسیحی آسمانی و جلال‌یافته، اما مسیح به عنوان انسانی که در این دنیای آلوده به گناه با انسانیتی بی‌عیب و نقص، نان فطیر، گذر کرده بود، و در همین انسانیت از آتش داوری مانند غله برشته عبور کرده بود، و کسی که با ورود به جلال در رستاخیز، به عنوان انسان در دست راست خدا نشسته است.
علاوه بر این، او برای ما آنجاست، نه تنها به عنوان شفیع ما نزد پدر، بلکه به عنوان کسی که ما را در شخص خود به عنوان انسان به جلال معرفی می‌کند. مکان برای انسان در آسمان سوم آماده شده است؛ او در مسیح به لذت کامل برکت آسمانی آورده شده است. من این انسان را می‌بینم و می‌گویم: «آنجا جای من است؛ من در او هستم، انسانی در مسیح، که از قبل همان زندگی او را دارم، زندگی ابدی، زندگی انسانی که از میان مردگان برخاسته است؛ من با او متحد هستم، در او در مکان‌های آسمانی نشسته، از این برکت بی‌نهایت توسط روح‌القدس که مرا به آن هدایت می‌کند، لذت می‌برم. ای نجات‌دهنده مبارک! برای من تو پایین آمدی، برای من تو بر صلیب آویزان شدی؛ تو به جلال رفته‌ای، و تو مرا از قبل در شخص خودت به آن آورده‌ای، پیش از اینکه برای همیشه با تو و مانند تو باشم.»
چه شادی شگفت‌انگیز و چه قدرتی در مشغولیت با چنین مسیحی وجود دارد! «و همه ما، با روی باز، چون در آینهجلالخداوند را می‌نگریم، از جلالی به جلال دیگر به همان صورت تبدیل می‌شویم، چنانکه از روح خداوند است» (۲ قرنتیان ۳:۱۸). در این قسمت ما نتیجه تغذیه با غله کهنه سرزمین را می‌بینیم. روح، که توسط مسیحی آسمانی شکل گرفته است، قادر است ویژگی‌های این شیء مبارک را بازتولید کند. این است سهم ما.
