چیزهایی که مربوط به خودش بود

همین که سَروَرْ عیسی به آن دو شاگرد نزدیک شد، آنها دل‌شکسته و مشغول ناامیدی و انتظارات بربادرفته‌شان بودند. وقتی دلهای ما سنگین می‌شود، این تمایل را دارد که بر بسیاری از جنبه‌های زندگی ما، حتی دیدگاه ما نسبت به آینده، تأثیر بگذارد. در پایان این فصل، می‌بینیم که سَروَرْ عیسی دیدگاه آنها را تغییر می‌دهد، دلهای آنها را تغییر می‌دهد و در نهایت مسیر آنها را تغییر می‌دهد. آنها از دلهای غمگین به دلهای سوزان، از رویاهای بربادرفته به لذت بی‌نهایت می‌رسند. چه چیزی تفاوت ایجاد کرد؟ حضور سَروَر و گشودن کلام او بود!

اول، او وقت می‌گذارد تا به آنها نزدیک شود و با آنها راه برود. او مایل و منتظر است که این کار را با هر یک از ما انجام دهد، اگر به او اجازه دهیم. دوم، او آنها را به بیرون می‌کشد و رفتارشان را مشاهده می‌کند؛ او به دلهایشان گوش داد، همانطور که آنها دلهایشان را برای او باز کردند. پطرس ما را تشویق می‌کند که نگرانی‌های خود را بر او بیفکنیم، زیرا می‌دانیم که او به ما اهمیت می‌دهد (اول پطرس ۵:۷). گوشهای او همیشه برای شنیدن فریادهای خاص خودش باز است! سومین کاری که سَروَر انجام می‌دهد این است که طرز فکر صحیح را در برابر آنها قرار می‌دهد. طرز فکر و دیدگاه صحیح را کجا می‌توانیم پیدا کنیم؟ حقیقت را کجا می‌توان یافت، جز در کلام خدا (دوم تیموتائوس ۳:۱۶-۱۷)؟

سَروَر کتب مقدّس را برای آنها شرح می‌دهد یا توضیح می‌دهد، زیرا تنها در آنجاست که ما می‌توانیم حال را تفسیر کنیم و برای آنچه در پیش است، قدرت کسب کنیم! و بالاتر از همه، آن «چیزهایی که مربوط به خودش بود» را برای ما آشکار می‌کند.