به یاد آوردن خداوند

پولس رسول، بی‌باک از آزارها و رنج‌هایی که متحمل شد، به راه خود ادامه داد و کلام را به همه موعظه کرد. او هیچ چیز سودمندی را برای قوم خدا پنهان نکرد و تمام مشورت خدا را اعلام نمود. پولس به نظر می‌رسید که فوریت انجام این خدمتی را که به آن فراخوانده شده بود، احساس می‌کرد. زمان کوتاه بود و شرافت خداوند و شهادت او در خطر بود. همه اینها، به جای دلسرد کردن رسول، به نظر می‌رسید که انگیزه بیشتری به او می‌داد تا پایداری کند و مسیر خود را به پایان برساند. مسیح قلب او را پر کرده بود، همانطور که جلال را که پولس به سوی آن می‌رفت، پر کرده بود. مسیح برای او همه چیز بود.

پولس آنچه را که موعظه می‌کرد، زندگی می‌کرد. راه عملی او با آموزه‌هایش همخوانی داشت و هر زمان که برایش ممکن بود، با ایمانداران جمع می‌شد. این مورد در ترواس نیز چنین بود. اگرچه پولس برای رسیدن به اورشلیم عجله داشت، اما به اندازه کافی در ترواس ماند تا بتواند روز خداوند – روز اول هفته – را با مسیحیانی که در آنجا برای شکستن نان گرد هم آمده بودند، بگذراند.

چه مناسبت شادی‌بخشی برای رسول بود، و حتی اکنون نیز برای فرزندان خدا چنین است! در روز اول هفته، روز رستاخیز، ما برای شکستن نان به یاد خداوند گرد هم می‌آییم، او که خود را قربانی و هدیه‌ای به خدا برای بوی خوش تقدیم کرد. چه امتیازی است که گرد هم آییم تا او را به یاد آوریم و به او، به اندازه‌ای کوچک، پرستش و ستایش و شکرگزاری از قلب‌های سپاسگزارمان تقدیم کنیم. ما همچنین به وعده بازگشت او آگاهیم، «زیرا هر بار که این نان را می‌خورید و این جام را می‌نوشید، مرگ خداوند را تا آمدن او اعلام می‌کنید.»