این یک پیشگویی بسیار برجسته و منحصر به فرد در کتاب مقدس است—منحصر به فرد, زیرا از قلم یک نویسنده الهام‌گرفته نیست، بلکه از دهان فرشته جبرئیل است؛ منحصر به فرد زیرا مربوط به یک دوره زمانی طولانی است؛ منحصر به فرد زیرا به یک تاریخ دقیق اشاره می‌کند. در واقع، این پیشگویی در تضاد آشکار با بازگشت دوم خداوند ما قرار دارد، که به ما گفته شده هیچ انسانی، نه فرشتگان، و نه پسر، روز و ساعت وقوع آن را نمی‌دانند، در حالی که پیشگویی جبرئیل زمان مرگ خداوند عیسی را به ما می‌گوید—
«قطع خواهد شد، اما نه برای خود» (دانیال ۹:۲۶). جای تعجب نیست که منتقدان عالی‌رتبه و ملحدان، که عموماً مردان بی‌دین هستند، تلاش می‌کنند ثابت کنند که کتاب دانیال پس از وقایع نوشته شده است. اما تنها کوران، و اغلب کوران عمدی، می‌توانند توسط سفسطه‌های آنها فریب بخورند؛ سر رابرت اندرسون با قدرت پاسخ داده و حمله آنها را در کتاب خود، با عنوان دلپذیر «دانیال در لانه منتقدان» خنثی کرده است. مطمئناً دانیال در زمان خود در لانه شیرها بهترین وضعیت را داشت، و منتقدان او بلعیده شدند، هنگامی که به لانه‌ای انداخته شدند که دسیسه‌های شیطانی آنها دانیال را به آن انداخته بود. این ما را به یاد حادثه دیگری می‌اندازد که در آن زمان رخ داد، هنگامی که هامان یک چوبه دار، به ارتفاع پنجاه ذراع، برای آویزان کردن مردخای، که خشم او را برانگیخته بود، برپا کرد، اما در نتیجه خودش بر آن آویزان شد.
این پیشگویی قابل توجه جبرئیل به ما می‌گوید که پیشگویی از چه زمانی آغاز می‌شود،
«فرمان بازسازی و بنای اورشلیم» (دانیال ۹:۲۵). در اینجا ما یک تاریخ داریم که می‌توانیم آن را با اطمینان تعیین کنیم. این در نحمیا ۲:۱ به عنوان وقوع در ماه نیسان، مطابق با آوریل/مه ما، در سال بیستم پادشاه ارتحشستا ذکر شده است. سپس تاریخ سال‌های پادشاه ارتحشستا را داریم. سپس تاریخ قطع شدن مسیح، اما نه برای خود، پس از شصت و نه هفته از تاریخ فرمان بازسازی شهر، مشخص شده است. واضح است که هفتاد هفته، هفته‌های واقعی نیستند، وقتی همه آنچه را که قرار است در آنها اتفاق بیفتد، در نظر بگیریم،
«برای پایان دادن به تجاوز، و برای پایان دادن به گناهان، و برای کفاره گناه، و برای آوردن عدالت ابدی، و برای مهر و موم کردن رؤیا و نبوت، و برای مسح کردن قدوس قدوسان» (دانیال ۹:۲۴).
همچنین ما یک نمونه قابل توجه در کتاب مقدس داریم که در آن یک روز به معنای یک سال است. به حزقیال ۴:۵-۶ نگاه کنید:
«من هر روز را برای یک سال برای تو تعیین کرده‌ام» (حزقیال ۴:۵-۶).
با این روش در پیشگویی جبرئیل، می‌یابیم که شصت و نه هفته باید بین ساخت دیوار در اورشلیم و مرگ خداوند ما بگذرد. با احتساب یک سال برای یک روز، ۶۹ هفته = ۴۸۳ سال. سال نبوی از ۳۶۰ روز تشکیل شده است، بنابراین ۴۸۳ سال × ۳۶۰ = ۱۷۳,۸۸۰ روز، و این مربوط به دهمین روز ماه نیسان در سال هجدهم تیبریوس سزار، امپراتور روم است، و دقیقاً همان روزی است که خداوند ما بر کره الاغی وارد اورشلیم شد و پیشگویی زکریا ۹:۹ را به انجام رساند.
بنابراین برای یک یهودی خداپرست ممکن بود که زمان تقریبی تولد خداوند ما را پیش‌بینی کند، و حتی دقیق‌تر زمان مرگ او را. اشعیا ۸ به مرگ او در سال‌های اولیه اشاره می‌کند، هنگامی که این سؤال پرسیده می‌شود،
«چه کسی نسل او را اعلام خواهد کرد؟ زیرا او از سرزمین زندگان قطع شد»؛ و در مزمور ۱۰۲:۲۴ در فریاد،
«ای خدای من، مرا در میان روزهایم از بین مبر.» ما می‌دانیم که ورود به اورشلیم تنها چند روز قبل از مرگ خداوند ما بر صلیب رخ داد. این شصت و نه هفته از هفتاد هفته پیشگویی جبرئیل را توضیح می‌دهد. چرا هفتاد هفته باید به شصت و نه هفته و سپس هفته هفتادم به تنهایی تقسیم شود؟
بیایید پیشگویی را دنبال کنیم و ببینیم چه چیزی به ما می‌گوید. خداوند ما تحت قدرت روم مصلوب شد. بنابراین پیشگویی به ما می‌گوید
«قوم شاهزاده‌ای که خواهد آمد، شهر و قدس را ویران خواهند کرد.» هنگامی که اورشلیم ویران شود، شاهزاده هنوز نرسیده است، اما قوم او، یعنی قوم روم، این کار را خواهند کرد. خداوند ما خود به وضوح همین رویداد را پیشگویی کرد، که قرار بود داوری خدا بر قوم باستانی او به خاطر قطع شدن مسیحشان، رد پسر محبوبش باشد. این به طور بسیار معنی‌داری در مثل خداوند ما درباره صاحبخانه و تاکستانش بیان شده است، که چگونه باغبانان با سنگسار کردن و کشتن خادمانش، او آخرین نفر پسرش را فرستاد و گفت: «آنها به پسر من احترام خواهند گذاشت،» و چگونه وقتی این اتفاق افتاد «او را گرفتند و از تاکستان بیرون انداختند و کشتند،» و چگونه هیچ چیز باقی نماند جز اینکه «آن مردان شریر را به بدترین شکل نابود کنند،» و «تاکستان خود را به باغبانان دیگر اجاره دهند.» این همه زمانی به انجام رسید که تیتوس، پسر امپراتور وسپاسیان (۷۰ میلادی)، علیه اورشلیم لشکر کشید، آن را محاصره کرد، «شهر و قدس» را ویران کرد و به مرور زمان باقیمانده یهودیان را در میان ملت‌ها پراکنده کرد.
اما طبق دانیال ۹:۲۷ ما باید منتظر آمدن «شاهزاده‌ای که خواهد آمد» باشیم. او قرار است «عهد را برای یک هفته» یعنی هفت سال تأیید کند، و در میان هفته عهد خود را با یهودیان بشکند، آن را به عنوان «یک تکه کاغذ» تلقی کند، باعث توقف قربانی شود، و «رجس ویرانی» را در معبد برپا کند که خداوند ما در متی ۲۴:۱۵ به آن اشاره می‌کند به عنوان «که دانیال نبی از آن سخن گفته است.» هنگامی که این اتفاق بیفتد، «تنگنای بزرگ»، زمان مشکل یعقوب (ارمیا ۳۰:۷) رخ خواهد داد.
بنابراین فرشته جبرئیل به ما می‌دهد، اولاً, آغاز هفتاد هفته، صدور فرمان برای ساخت دیوار اورشلیم؛ ثانیاً پایان شصت و نه هفته به عنوان زمان مصلوب شدن خداوند ما؛ ثالثاً, ویرانی اورشلیم و معبد (۷۰ میلادی)؛ رابعاً, آغاز هفته هفتادم، یعنی زمانی که رئیس امپراتوری روم احیا شده با یهودیان در سرزمین، با ضد مسیح، حیوان دوم مکاشفه – اولی رئیس امپراتوری روم احیا شده – پیمانی منعقد خواهد کرد؛ خامساً, شکستن این پیمان، و آغاز تنگنای بزرگ، که در نهایت، هنگامی که خداوند ما ظاهر شود، همه مخالفت‌ها را سرکوب خواهد کرد؛ و، سادساً, برپایی پادشاهی پرجلال خود بر زمین.
در نهایت ما اغلب شنیده‌ایم که گفته می‌شود باید حداکثر هفت سال بین ربوده شدن مقدسین، و ظهور – آمدن خداوند برای قوم خود، و آمدن او با آنها برای برپایی پادشاهی خود بر زمین باشد. این، با این حال، اگر به طور قطعی بیان شود، بر سوءتفاهمی از پیشگویی جبرئیل استوار است. پیشگویی به ما می‌گوید که «هفته» آخر، که به آمدن خداوند برای سلطنت بر زمین ختم می‌شود، تا زمانی که پیمان بین رئیس امپراتوری روم و یهودیان در سرزمین منعقد نشود، آغاز نخواهد شد.
آیا ما نوری داریم که این چه زمانی اتفاق خواهد افتاد؟ در مکاشفه ۱۶:۱۶ می‌خوانیم که جمع شدن برای نبرد آرماگدون تحت ششمین جام – که توصیف آن در مکاشفه ۱۹:۱۱-۲۱ آمده است – اتفاق خواهد افتاد. بنابراین ما نتیجه می‌گیریم که هفت مهر، داوری الهی بر زمین، باید ابتدا مسیر خود را طی کنند، و بیشتر شیپورها و جام‌ها، زیرا تنها زمانی که به شیپور ششم می‌رسیم، آماده‌سازی برای یک نبرد بزرگ را می‌یابیم، تعداد سواران ۲۰۰,۰۰۰,۰۰۰ نفر است؛ و در جام ششم زمانی که «راه پادشاهان شرق آماده شود.»
هنگامی که پیمان پیش‌بینی شده برای هفت سال منعقد شود، آنگاه و نه تا آن زمان، یهودیان خداپرست قادر خواهند بود بدانند چقدر طول می‌کشد تا رهایی مورد انتظار فرا رسد، اگرچه حتی در آن زمان نیز روز و ساعت معلوم نخواهد بود.
