۱ از سوی پولُس که به ارادۀ خدا، رسول عیسای مسیح می باشد، به ایمانداران ساکن در شهر اِفِسُس که به عیسای مسیح وفادار هستند:
۲ فیض و سلامتی از طرف پدر آسمانی ما خدا و سَروَر ما عیسای مسیح، به شما باد.
۳ متبارک است خدا، پدر سَروَر ما عیسای مسیح، زیرا او ما را که متعلق به مسیح هستیم از هر نوع برکت های روحانی در جایگاه آسمانی بهره مند ساخته است. 4-5 زیرا خدا ما را پیش از آفرینش دنیا در مسیح برگزید تا در حضور او مقدس و بی عیب باشیم. او از روی محبت و ارادۀ خود، از قبل تصمیم گرفت که ما را از طریق عیسای مسیح، فرزندان خود بشمارد. 6 خدا را برای این فیض پُر جلالش که از طریق پسر عزیزش به ما سخاوتمندانه بخشیده است، ستایش می کنیم. 7 زیرا خدا به وسیلۀ خون مسیح، ما را نجات داد یعنی گناهان ما را بخشید. این نتیجۀ فیض بی اندازۀ اوست 8 که از حکمت و دانایی خود به فراوانی به ما بخشیده است. 9 خدا راز ارادۀ خود را به ما آشکار ساخت و مطابق با لطف خود این هدف را به وسیلۀ عیسای مسیح انجام داد. 10 این نقشه زمانی کامل می گردد که همه چیز، چه در آسمان و چه در زمین، تحت فرمان مسیح متحد گردند.
11 خدایی که همه چیز را مطابق اراده و نقشۀ خود انجام می دهد، ما را انتخاب کرد تا متعلق به مسیح شویم. زیرا ما را از ابتدا مطابق ارادۀ خویش برگزیده بود. 12 پس ما چون اولین کسانی بودیم که به مسیح امید بستیم، باید جلال و عظمت خدا را ستایش کنیم. 13 شما نیز وقتی کلام راستی یعنی مژدۀ نجات را شنیدید، به مسیح ایمان آوردید و خدا، روح مقدس خود را که وعده کرده بود، به شما فرستاد و به این ترتیب مُهر مالکیت خود را بر شما گذاشت. 14 روح مقدس ضامن آن است که آنچه را خدا وعده داده است، به ما عطا خواهد نمود و به ما اطمینان می دهد که متعلقان خود را نجات می بخشد، تا جلال و عظمت خدا را ستایش کنیم.
15 به این سبب، چون از ایمان شما به عیسای مسیح و محبت شما به همۀ ایمانداران با خبر شدم، 16 از شکرگزاری به درگاه خدا به خاطر شما دست نمی کشم و همیشه شما را در دعاهایم به یاد می آورم. 17 من دعا می کنم که خدای سَروَر ما عیسای مسیح، یعنی آن پدر پُر جلال، روح حکمت و مکاشفه را به شما ببخشد تا خدا را بهتر بشناسید. 18 دعا می کنم که چشمان دل تان روشن شود و بدانید که به کدام امید دعوت شده اید و درک کنید که خدا چه برکت پُر شکوهی را از سرمایۀ بی پایان خود به ایمانداران وعده کرده است 19 و عظمت بی اندازۀ قدرت او را که در ما ایمانداران در کار است، بفهمید. 20 این همان قدرت بزرگ خداست که مسیح را پس از مرگ دوباره زنده کرد و به دست راست خود در جایگاه آسمانی نشاند. 21 خدا او را بالاتر از هر حکومت و سلطنت روحانی و دنیوی، هر قدرت و مقام والای دیگر که بتوان از آن نام بُرد، قرار داد تا نه تنها در این دنیا بلکه در دنیای آینده نیز این مقام عالی را داشته باشد. 22 خدا همه چیز را زیر پای مسیح نهاد و اراده فرمود که او برای کلیسا سَرِ همه باشد. 23 کلیسا بدن اوست و او این اجتماع ایمانداران و همۀ کاینات را با حضور خود پُر می سازد.
۱ به این سبب ما باید هر چه بیشتر به آنچه شنیده ایم، توجه کنیم تا مبادا لغزش خورده و گمراه شویم. ۲ زیرا کلامی که به وسیلۀ فرشته گان گفته شده بود، قابل اعتبار است و هر گناه و نافرمانی با مجازاتِ لازم روبرو می شد. ۳ پس اگر ما این نجات بزرگ از جانب خدا را نادیده بگیریم، هیچ راه فرار نخواهیم داشت. زیرا این نجات در ابتدا به وسیلۀ سَروَر ما عیسای مسیح به ما رسانیده شد و سپس کسانی که گفته های او را شنیده بودند، آن را تأیید کردند. ۴ خدا نیز طبق ارادۀ خود، با نشانه ها و کارهای عجیب و معجزه ها و تحفه های روح مقدس، این پیام را تصدیق کرد.
۵ خدا به فرشته گان صلاحیت فرمانروایی بر جهان آینده را نداد، همان جهانی که موضوع سخن ماست، ۶ بلکه در نوشته های پیامبران چنین شهادت داده شده است:
«خدایا! انسان چیست که او را به یاد آوری
یا بنی آدم که به او توجه نمایی؟
۷ او را برای اندک زمانی پایینتر از فرشته گان ساختی
و تاج جلال و عزت را بر سرش گذاشتی،
۸ تو همه چیز را زیر پای او قرار داده ای.»
اگر خدا همه چیز را زیر فرمان بنی آدم قرار داد، پس دیگر چیزی باقی نمانده است که در اختیار او نباشد. اما در حال حاضر ما هنوز نمی بینیم که همه چیز در اختیار بنی آدم باشد. ۹ اما عیسی را می بینیم که برای یک زمان کوتاه پایینتر از فرشته گان قرار گرفت ولی اکنون تاج جلال و افتخار را بر سر دارد. عیسی متحمل مرگ شد تا به وسیلۀ فیض خدا به خاطر هر انسان طعم مرگ را بچشد.
۱۰ برای خدا این درست بود که به عنوان خالقی که همه چیز از او و برای اوست، فرزندان بسیاری را به جلال برساند. پس عیسی را که بنیان گذار نجات آنهاست، از راه تحمل درد و رنج به کمال رسانید. ۱۱ زیرا کسی که گناهان را پاک می گرداند و هم آنهایی که گناهان شان پاک می گردد، همه فرزندان پدر آسمانی اند. از همین خاطر عیسی شرم نکرد که آنها را برادران و خواهران خود بخواند، ۱۲ چنان که او می گوید:
«نام تو را به برادران و خواهران خود اعلام کرده
و در میان جماعت، تو را ستایش می کنم.»
۱۳ و نیز گفته است:
«من به خدا توکل می کنم.»
باز هم می گوید:
«حالا این من هستم با فرزندانی که خدا به من داده است.»
۱۴ چون این فرزندان دارای جسم و خون هستند، پس او نیز جسم و خون به خود گرفت و مانند آنها گردید تا به وسیلۀ مرگ خود، شیطان را که بر مرگ قدرت داشت نابود سازد ۱۵ و کسانی را که به خاطر ترس از مرگ، تمام عمر خود را در برده گی به سر بُرده اند، آزاد سازد. ۱۶ البته او نیامد که فرشته گان را کمک کند بلکه آمد تا به نسل ابراهیم کمک کند. ۱۷ پس برای او از هر لحاظ ضرور بود که مانند برادران خود گردد تا امکان آن را داشته باشد که به عنوان کاهن اعظم آنها، چنان با مهر و وفا در خدمت خدا قرار گیرد که گناهان مردم بخشیده شود. ۱۸ چون خود عیسی مورد وسوسه قرار گرفت و رنج کشید، قادر است آنهایی را که با وسوسه ها روبرو هستند، یاری فرماید.
۱ در آن روزها بار دیگر جمعیت زیادی دَور عیسی جمع شدند اما چیزی برای خوردن نداشتند. عیسی شاگردانش را خواست و به آنها گفت: ۲ «دل من به حال این جمعیت می سوزد. سه روز است که آنها با من هستند اما چیزی برای خوردن ندارند. ۳ اگر آنها را چنین گرسنه به خانه روان کنم، در بین راه از حال خواهند رفت، زیرا عده یی از آنها از راهِ دور آمده اند.» ۴ شاگردان در جواب گفتند: «در این دشت چطور می توانیم برای ایشان غذا تهیه کنیم؟» ۵ عیسی پرسید: «چند دانه نان دارید؟» آنها جواب دادند: «هفت دانه نان.» ۶ پس عیسی از مردم خواست که روی زمین بنشینند. آنگاه هفت نان را گرفت و بعد از شکرگزاری نانها را پاره کرد و به شاگردان داد تا بین مردم تقسیم کنند. شاگردان نانها را بین مردم تقسیم کردند. ۷ همچنان چند ماهی کوچک داشتند. عیسی آنها را هم برکت داد و امر کرد آن را بین مردم تقسیم کنند. ۸ همه خوردند و سیر شدند و هفت سبد پُر از باقیمانده های نان و ماهی را جمع کردند. ۹ آنها در حدود چهار هزار نفر بودند. عیسی ایشان را رخصت کرد. ۱۰ پس از آن با شاگردان خود سوار کشتی شد و به منطقۀ دلمانوته رفت.
۱۱ عده یی از فریسیان پیش عیسی آمده و با او بحث کردند. آنها از روی امتحان از او خواستند که معجزه یی انجام دهد تا ثابت شود که فرستادۀ خداست. ۱۲ عیسی از دل آهی کشید و گفت: «چرا مردم این زمانه به دنبال معجزه هستند؟ به یقین بدانید، هیچ معجزه یی به آنها نشان داده نخواهد شد.» ۱۳ پس عیسی از نزد آنها رفت و دوباره سوار کشتی شده و به آن طرف بحیره عبور کرد.
۱۴ شاگردان فراموش کرده بودند که با خود نان ببرند و در کشتی بیش از یک نان نداشتند. ۱۵ عیسی به آنها هُشدار داد: «از خمیرمایۀ فریسیان و خمیرمایۀ هیرودیس دور باشید و احتیاط کنید.» ۱۶ شاگردان در بین خود بحث کرده گفتند: «چون ما نان نیاورده ایم، او این را می گوید.» ۱۷ عیسی می دانست آنها با هم چه می گویند. پس به ایشان گفت: «چرا دربارۀ نداشتن نان با هم بحث می کنید؟ مگر هنوز درک نمی کنید و نمی فهمید؟ آیا فکر و ذهن تان از کار افتاده است؟ ۱۸ شما که هم چشم دارید و هم گوش، آیا نمی بینید و نمی شنوید؟ آیا فراموش کرده اید ۱۹ که چگونه آن پنج نان را بین پنج هزار مرد تقسیم کردم؟ آن موقع چند سبد از نانهای باقیمانده جمع کردید؟» گفتند: «دوازده سبد.» ۲۰ عیسی پرسید: «وقتی نان را بین چهار هزار نفر تقسیم کردم، چند سبد از نانهای باقیمانده جمع کردید؟» گفتند: «هفت سبد.» ۲۱ پس عیسی به ایشان گفت: «چگونه هنوز هم نمی فهمید؟»
۲۲ عیسی و شاگردان به بیت صیدا رسیدند. در آنجا نابینایی را پیش عیسی آوردند و به او التماس کردند که دست خود را بر رویش بگذارد. ۲۳ او دست نابینا را گرفت و او را از قریه بیرون بُرد. بعد به چشمانش آب دهان مالید و دستهای خود را روی او گذاشت و پرسید: «آیا چیزی می بینی؟» ۲۴ او با دقت نگاه کرد و گفت: «مردم را مانند درختها می بینم که حرکت می کنند.» ۲۵ عیسی دوباره دستهای خود را روی چشمان او گذاشت و آن مرد را بینا ساخت. آن مرد با دقت نگاه کرد و همه چیز را به خوبی می دید. ۲۶ عیسی او را به خانه اش فرستاد و به او گفت که به قریه نرود.
۲۷ عیسی و شاگردان به قریه های اطراف قیصریۀ فیلیپُس رفتند. در بین راه، عیسی از شاگردان پرسید: «مردم مرا چه کسی می دانند؟» ۲۸ آنها جواب دادند: «بعضی می گویند تو یحیای تعمید دهنده هستی. عده یی می گویند تو الیاس پیامبر و عده یی هم می گویند که یکی از پیامبران هستی.» ۲۹ عیسی از آنها پرسید: «به عقیدۀ شما من کیستم؟» پِطرُس جواب داد: «تو مسیح هستی.» ۳۰ بعد عیسی به آنها امر کرد که دربارۀ او به هیچ کس چیزی نگویند.
۳۱ عیسی به تعلیم آنها آغاز کرد و گفت: «پسر انسان باید بسیار رنج بکشد و از جانب بزرگان، سران کاهنان و علمای شریعت رد شود. او باید کُشته شود اما در روز سوم دوباره زنده گردد.» ۳۲ عیسی این موضوع را به آنها بسیار واضح گفت. پس پِطرُس او را به گوشه یی بُرد و اعتراض کرد. ۳۳ اما عیسی برگشت و به شاگردان نگاه کرد و پِطرُس را سرزنش کرده گفت: «دور شو از من، ای شیطان! زیرا افکار تو افکار انسانی است، نه از طرف خدا.»
۳۴ پس از آن عیسی مردم و شاگردان خود را پیش خود خواست و به ایشان گفت: «اگر کسی بخواهد با من بیاید، باید از خود بگذرد و صلیب خود را برداشته و مرا پیروی کند. ۳۵ زیرا هر کس بخواهد جان خود را حفظ کند آن را از دست خواهد داد اما کسی اگر به خاطر من و خبر خوش در مورد من، جان خود را از دست بدهد، آن را نجات خواهد داد. ۳۶ پس به انسان چه فایده دارد اگر تمام جهان را به دست آورد اما جان خود را از دست بدهد؟ ۳۷ انسان برای به دست آوردن جان خود چه کرده می تواند؟ ۳۸ زیرا هر کس از من و سخنان من در این زمانۀ پُر از گناه و فساد شرم داشته باشد، من، پسر انسان، نیز هنگامی که در جلال پدر خود با فرشته گان مقدس می آیم، از او شرم خواهم داشت.»
از عبرانیان ۲:۶-۹ می‌دانیم که این مزمور در مورد خداوندعیسی سخن می‌گوید. در آنجا می‌فهمیم که او پسر انسان است؛ این همان چیزی است که مزمور در مورد آن است. اولین کلمه عبری «انسان» در این آیه به «انسان ضعیف و فانی» اشاره دارد، و ما به خوبی می‌توانیم با داوود موافق باشیم که پرسید چرا خدا باید به او توجه کند؟ اما پسر انسان به خداوندعیسی اشاره دارد، و واقعاً او کسی است که شایسته تمام افکار خدا و افکار ماست!
نام «پسر انسان» چندین معنای مهم دارد. به این معنی است که پسر ابدی خدا واقعاً انسان شد. او این کار را انجام داد تا خویشاوند-فدیه‌دهنده باشد و دیگران از بشریت را فدیه دهد.
این نام همچنین با طرد شدن، رنج و جلال آینده مسیح مرتبط است. قابل توجه است که در انجیل‌ها، پس از اینکه به شاگردان گفت دیگر او را به عنوان مسیح یا مسیا اعلام نکنند، سپس ادامه می‌دهد و می‌گوید که به عنوان پسر انسان رنج‌های بسیاری خواهد کشید، طرد خواهد شد، کشته خواهد شد و پس از سه روز دوباره زنده خواهد شد (متی ۱۶:۱۳-۲۱؛ مرقس ۸:۲۹-۳۱). عبرانیان ۲ به ما می‌گوید که او برای رنج مرگ کمی از فرشتگان پایینتر قرار داده شد، و ما می‌دانیم که او قبلاً با جلال و افتخار در دست راست پدر تاج‌گذاری شده است (عبرانیان ۲:۹). او قبلاً در جایگاه والای برتری قرار دارد، اما این مزمور به نمایش عمومی جلال او نگاه می‌کند، زمانی که او به طور عمومی بر تمام کارهای دست خدا حکومت خواهد کرد و همه چیز زیر پاهای او قرار خواهد گرفت (مزمور ۸:۶). به عنوان پسر داوود، او بر ملت بازسازی شده اسرائیل حکومت خواهد کرد، اما به عنوان پسر انسان، او بر تمام ملت‌ها، و در واقع همه چیز در آسمان و زمین سلطه خواهد داشت (افسسیان ۱:۱۰).
