چند پرتو از او

جلال الهی در مسیح برای ما می‌درخشد. این جلال پسر یگانه است که در آغوش پدر است، اما جلالی که اکنون از چهره انسانی که به آسمان‌ها رفته است، برای ما می‌درخشد. در او به خدا نزدیک می‌شویم. در او خدا را می‌شناسیم. او به تاریکی‌ای که چهره خدا را از ما پنهان کرده بود، فرود آمده است؛ او آن را برای همیشه از بین برده است. او قدوسیت و مهربانی محبت الهی را آشکار کرده است. ما خدا را می‌شناسیم و او ما را می‌شناسد. ما از آن او هستیم و او از آن ماست.

ما این دانش را با خود در جهان حمل می‌کنیم. این صلاحیت ما برای شهادت در جهان است. این شهادتی به خودمان نیست، بلکه به اوست. ما نامه مسیح هستیم که همه مردم آن را می‌خوانند و می‌شناسند. و این فقط مسئولیت نیست، بلکه صلاحیت است، زیرا نامه با جوهر نوشته نشده بلکه با روح خدای زنده، نه بر لوح‌های سنگی بلکه بر لوح‌های گوشتی دل. نوری که درخشیده است دوباره می‌درخشد. مهم نیست که بر چه چیزی می‌درخشد، به راحتی می‌توان فهمید که نور از کجا می‌تابد. ماه، به عنوان نمادی از ما، ویرانه‌ای است؛ اما غرق در درخشش خورشید، می‌تواند آن را به ما منعکس کند.

رسول می‌گوید: «شما نامه مسیح هستید»، نه «نامه‌ها». من به صورت فردی می‌توانم نامه‌ای از مسیح باشم، اما برای ساختن «نامه مسیح» به کل کلیسا نیاز است. سپس، همانطور که جهان نمی‌تواند تمام پرتوهای خورشید را در خود جای دهد، یا ماه نمی‌تواند تمام روشنایی خورشید را منعکس کند، به همان اندازه حتی این نیز نمی‌تواند او را به درستی نشان دهد. با این حال، با تنها چند پرتو از او، می‌توان یک نقطه گرم و روشن ایجاد کرد.