لجن و آب‌های عمیق

چقدر کم به عمق رنج خداوند عیسی، هنگامی که او بر صلیب جلجتا قربانی گناه شد، وارد می‌شویم یا آن را درک می‌کنیم. در عهد جدید چنین عباراتی از رنج در زمان مصلوب شدن او را نمی‌یابیم که در اینجا در مزمور ۶۹ می‌یابیم. ما بسیار مدیون عهد عتیق هستیم که برخی از نگاه‌ها را به غم و اندوهی که عمیقاً بر روح او فشار می‌آورد، هنگامی که او نه تنها مورد آزار و اذیت تلخ و بی‌رحمانه انسان‌ها، بلکه مورد داوری بی‌امان خدا به خاطر گناهان ما قرار می‌گرفت، ارائه می‌دهد. او در میان رنج‌هایش به خدا فریاد می‌زند و درخواست می‌کند که از لجن – لجن گناهان ما که او برای آن مرد – نجات یابد. او همچنین درخواست می‌کند که از کسانی که از او متنفرند و از آب‌های عمیق نجات یابد. مطمئناً او بی‌رحمی شرورانه دشمنانش را که در همان زمانی که خدا او را به خاطر گناهان ما داوری می‌کرد، او را آزار می‌دادند، احساس کرد. این داوری خدا بود که «آب‌های عمیق» را به وجود آورد. می‌خوانیم که او «با فریادها و اشک‌های شدید، دعاها و التماس‌ها را تقدیم کرد» (عبرانیان ۵:۷)، و شنیده شد. قربانی او کاملاً پذیرفته شد. خدا او را شنید و او را نجات داد، او را از مردگان برخیزاند و او را در دست راست خود در جلال قرار داد. لجن گناهان ما هرگز نمی‌تواند دوباره او را لمس کند، زیرا او به طور کامل برای همه گناهان ما کفاره داده است. کسانی که از او متنفرند کاملاً شکست خوردند و هرگز نمی‌توانند دوباره بر او قدرتی داشته باشند. و در مورد عمق آن آب‌ها چه؟ اگرچه او زمانی در آنها فرو رفت و رنج داوری طاقت‌فرسای خدا را تحمل کرد، این هرگز نمی‌تواند تکرار شود. خداوند عیسی داوری عادلانه خدا را به طور کامل به پایان رسانده است و برای ابدیت با جلالی بی‌نهایت بالاتر از آنچه هر کس دیگری می‌توانست داشته باشد، پاداش می‌گیرد.