خداوند را در نظر بگیرید در کودکی‌اش – قوی شدن او در روح، رشد در حکمت و قامت، در لطف خدا و انسان (لوقا ۲:۴۰،۵۲). او چقدر کاملاً انسان است، واقعاً در محدودیت‌های انسانی – یک کودک شگفت‌انگیز، اما کودکی که به وضوح نامیده می‌شود. چه کسی الهی را با انسانی در اینجا، علم مطلق را با دانش رو به رشد مطابقت می‌دهد؟ آیا ما تلاش خواهیم کرد؟ آیا قلب یا وجدان در او آرامش یا رضایت عمیق‌تری پیدا می‌کند اگر ما قادر به درک این شگفتی باشیم؟
اما مطمئناً، اینجا پسر انسان است – شخصی در تمام حقیقت انسانیت. چه کسی شادی نوشیدن فیضی را که در اینجا به وضعیت یک کودک خم شده است، از من انکار می‌کند، تا یک کودک بتواند همدردی او را درک کند و او را به خاطر عشقش پرستش کند؟ خدا را شکر که هیچ کس نمی‌تواند مرا انکار کند. این برای یکی به اندازه دیگری باز است؛ و عشق به همان اندازه که شخص است، بی‌کران است.
پس از خواندن اعلامیه‌ها از قدرت و داوری در مورد اسرائیل در اشعیا ۵۰:۱-۳، صدا به طرز عجیبی تغییر می‌کند. به لحنی نرم‌تر، انسانی و جذاب تبدیل می‌شود: «خداوند یهوه زبان شاگردان را به من داده است تا بدانم چگونه به خسته سخن بگویم: او صبح به صبح بیدار می‌کند، او گوش مرا بیدار می‌کند تا مانند شاگرد بشنوم» (آیه ۴ KJV).
در اینجا تضاد را داریم. این قادر مطلق است که در شکل خادمآمده است. او به طرز عجیبی جای اطاعت را می‌گیرد و زبان شاگردان را برای خدمت فیض به نیازهای فردی به دست می‌آورد. برای این کار او خود یک شاگرد می‌شود و صبح به صبح بیدار می‌شود تا «بشنود». با این حال، او در عین حال کسی است که دریا را خشک می‌کند و رودخانه‌ها را بیابان می‌سازد (آیه ۲)!
چه کسی این چیزها را، خدا و انسان، با هم قرار می‌دهد؟ برای رضایت عقل، هیچ کس نمی‌تواند. عقل حتی قادر به درک وجود خود نیست – تا بداند چگونه «روح و جان و بدن» یک انسان را تشکیل می‌دهند (۱ تسالونیکیان ۵:۲۳). آیا پس اینقدر شگفت‌انگیز است که ویژگی‌هایی از بی‌نهایت وجود داشته باشد که ما را کاملاً گیج کند، یا اینکه «هیچ کس پسر را نمی‌شناسد جز پدر»؟ (متی ۱۱:۲۷).
توسط فردریک دبلیو. گرانت (اقتباس از مسیح تاج‌دار)
