۱ ای خدای من، ای خدای من! چرا مرا ترک کرده ای؟ چرا از نجات من و از فریادم دور هستی؟ ۲ ای خدای من، در روز دعا می کنم و مرا اجابت نمی کنی. در شب نیز می نالم و آرامش ندارم. ۳ اما تو مقدس هستی، ای که بر تخت پادشاهی خود نشسته و بنی اسرائیل تو را ستایش می کنند. ۴ پدران ما بر تو توکل داشتند، بر تو توکل کردند و آن ها را نجات بخشیدی. ۵ بحضور تو فریاد برآوردند و رهایی یافتند. بر تو توکل داشتند و خجل نشدند.
۶ در نظر مردم مثل یک کِرم هستم نه انسان. ننگ آدمیان هستم و نزد قوم خود خوار و حقیر. ۷ هر که مرا می بیند ریشخندم می کند. با لبهای خود به من طعنه زده، سر خود را می جنبانند و می گویند: ۸ «بر خداوند توکل کند تا او را نجات دهد. او را رهایی دهد چونکه به وی رغبت دارد.» ۹ اما تو بودی که مرا از رَحِم مادر بدنیا آوردی و در آغوش او به من اطمینان بخشیدی. ۱۰ من از رَحِم متعلق به تو بوده و از شکم مادرم خدای من تو هستی. ۱۱ پس از من جدا مشو، زیرا تنگی فرا رسیده است و کسی نیست که به من کمک کند. ۱۲ دشمنان همچون گاوهای قوی سرزمین باشان دور مرا گرفته و احاطه ام کرده اند. ۱۳ دهان خود را بر من مثل شیرهای درنده و غُران باز کرده اند. ۱۴ نیروی من از بین رفته است و تمام استخوانهایم از هم جدا شده و دلم مانند موم در صندوق سینه ام آب گردیده است. ۱۵ گلویم مثل سفال خشک شده، زبانم به کام من چسپیده است و تو مرا بر روی خاک در حال مرگ گذاشته ای. ۱۶ دشمنان مثل سگها دَور مرا گرفته و گروه شریر دستها و پاهای مرا سوراخ کرده اند. ۱۷ همۀ استخوانهای خود را می شمارم. دشمنان به من چشم دوخته و می نگرند. ۱۸ رخت مرا بین خود تقسیم می کنند و برای لباس من قرعه می اندازند.
۱۹ اما تو ای خداوند از من دور مباش. ای مددگارم به یاری من شتاب کن. ۲۰ جانم را از شمشیر نجات ده و یگانۀ مرا از چنگ این سگها برهان. ۲۱ مرا از دهان شیر نجات ده و از میان شاخهای گاوان وحشی برهان. ۲۲ نام ترا به برادران خود اعلام کرده و در میان جماعت تو را ستایش می کنم.
۲۳ ای ترسندگان خداوند، او را سپاس گوئید. ای فرزندان یعقوب، او را تمجید نمائید و ای بنی اسرائیل، از وی بترسید و او را گرامی دارید. ۲۴ زیرا رنج رنجدیدگان را نادیده نگرفت و روی خود را از آن ها نپوشید، بلکه چون بحضور او فریاد برآوردند، دعای شان را اجابت فرمود. ۲۵ در حضور جماعت بزرگی ترا خواهم ستود و در برابر آنهائی که ترا می پرستند، وعده های خود را ادا می کنم. ۲۶ فقرا غذا خورده سیر خواهند شد، و جویندگان خداوند او را ستایش خواهند کرد، و شما تا به ابد زنده دل خواهید بود. ۲۷ تمام اقوام جهان بحضور خداوند بازگشت نموده و از هر گوشۀ جهان خواهند آمد و او را پرستش خواهند کرد. ۲۸ زیرا سلطنت از آن خداوند است و او بر همه اقوام حکومت می کند. ۲۹ توانگران زمین سیر گشته و سجده خواهند کرد و انسانهای فانی در برابر او تواضع می نمایند، یعنی آنهای که قادر به زنده ساختن جان خود نیستند. ۳۰ نسل آینده او را عبادت کرده و دربارۀ خداوند به نسلهای بعدی خبر خواهد داد. ۳۱ ایشان آمده و عدالت او را به قومی که متولد می شود بیان خواهند کرد که خداوند قوم برگزیدۀ خود را نجات داده است.
مزامیر ۲۲:۱ · TDV
In Psalm 22, it is Christ forsaken of God. Not that He is not despised of the people there: strong bulls of Bashan beset Him round, dogs compassed Him, the assembly of the wicked enclosed Him; but all this, felt as none but Christ could feel, what was it in the presence of the awful reality of Christ suffering from the hand of God —of Christ suffering for sin? Christ has brought out what God is, and this is love , even when it is a question of our sins. On the cross hung the one spotless, blessed Man, yet forsaken of God. What a fact before the world! No wonder the sun was darkened—the central and splendid witness to God’s glory in nature, when the Faithful and True Witness cried to His God and was not heard.
خداوند مرا ترک کرده است! این به چه معناست؟ انسان با آن چه کار دارد؟ من چه نقشی در صلیب دارم؟ تنها یک نقش—گناهان من. پس در اینجا کسی هست که خداوند او را ترک کرده و این را با صدای بلند در برابر همه مردم می‌گوید. هیچ کس نیست که ببیند و همدردی کند. زنانی که از جلیل پیروی می‌کردند، از دور آنجا بودند، اما نفهمیدند. این ساعت تنها و بسیار جدی که از همه چیز قبل و بعد جداست، فکر را گیج می‌کند. چگونه کمالمسیح در آن نمی‌درخشد! در مسیح هیچ چیز جز آنچه کامل بود، آشکار نشد.
من چه چیزی به صلیب می‌آورم؟ چه چیزی در آن دارم؟ گناهانم. هیچ غروری نیست که ما آن را به او ترجیح نداده باشیم. چه فکر فروتنانه‌ای برای ما، برای من! آن عادل که برای گناه رنج می‌برد، خدا را تبرئه می‌کند، هرچند برای خودش عمق عذاب است. این اطاعت بود—رنج تا نهایت؛ اما متروک. اکنون می‌دانیم چرا چنین بود. این برای گناه بود، برای گناهان ما، نه برای عدالت. گناهان ما تنها سهم ما بودند. چه داستانی از جانب ما می‌گوید: از جانب او، ای چه محبت مبارکی!
