۱ پس از آن اگریپاس به پولُس گفت: «تو اجازه داری از خود دفاع کنی.» پولُس دست خود را بلند کرد و از خود چنین دفاع کرد: ۲ «جناب شاه اگریپاس! من خوشوقتم که امروز در حضور شما دربارۀ شکایتهایی که یهودیان از من دارند، دفاع می کنم. ۳ به خصوص این که می دانم شما به همه آداب و رسوم یهودیان و اختلافاتی که در بین آنها وجود دارد، آشنایی کامل دارید. تمنا دارم به دفاع من با حوصله مندی گوش فرا دهید.
۴ همۀ یهودیان می دانند که من از هنگام جوانی تا به حال چگونه در منطقۀ خود و اورشلیم زندگی کرده ام. ۵ آنها از اول مرا می شناختند و اگر بخواهند می توانند این را تصدیق کنند که من در تمام عمر خود پیرو گروه فریسی بوده ام که سختگیرترین فرقۀ دین ماست. ۶ و حالا به اتهام امید داشتن به آن چیزی که خدا به پدران ما وعده کرده بود، محاکمه می شوم. ۷ این همان وعده ای است که هر دوازده طایفۀ قوم ما امید دارند که روزی به انجام برسد. آنها شب و روز به خاطر آن عبادت می کنند. عالیجناب! یهودیان برای داشتن همین امید است که از من شکایت کرده اند. ۸ چرا برای حاضران قابل باور نیست که خدا مُرده گان را زنده می گرداند؟ ۹ من خودم همیشه فکر می کردم که باید با نام عیسای ناصری به هر شکلی که باشد، مخالفت کنم. ۱۰ در اورشلیم همین کار را کردم و با اختیاری که از سران کاهنان گرفتم، بسیاری از پیروان عیسی را به زندان انداختم و زمانی که آنها محکوم به مرگ می شدند، بر ضد شان رأی می دادم. ۱۱ من مدت زیادی ایشان را در کنیسه ها مجازات می کردم تا آنها را وادار کنم که از ایمان شان دست بکشند. من چنان خشمگین بودم که حتی آنها را در شهرهای خارج از کشور هم تعقیب می کردم تا ایشان را مورد جفا قرار دهم.
۱۲ برای چنین هدف با اختیار تمام و داشتن سفارش از سوی سران کاهنان، به دمشق رفتم. ۱۳ عالیجناب! هنگام ظهر، در راه نوری از آسمان دیدم که روشنتر از نور آفتاب به دَور من و همسفرانم درخشید. ۱۴ همه گی بر زمین افتادیم. بعد من صدایی شنیدم که به زبان عبری به من گفت: «ای شاوول! ای شاوول! چرا بر من جفا می کنی؟ مجادله با خداوند کار بیهوده ای است.» ۱۵ پرسیدم: «خداوندا، تو کیستی؟» جواب داد: «من همان عیسایی هستم که تو به او جفا می کنی. ۱۶ برخیز و روی پای خود ایستاده شو. من به تو ظاهر شدم که تو را به خدمت خود مؤظف سازم تا به آن چیزی که از من دیده ای و آنچه در آینده خواهی دید، شهادت دهی. ۱۷ من تو را از دست قوم یهود و از ملتهای بیگانه که تو را نزد آنها می فرستم، نجات خواهم داد. ۱۸ تا چشمان آنها را باز کنی و ایشان را از تاریکی به روشنایی و از قلمرو شیطان به سوی خدا بازگردانی تا گناهان آنها از طریق ایمان آوردن به من، بخشیده شود و در بین قوم خدا جا داشته باشند.»
۱۹ عالیجناب اگریپاس! پس من به آن الهامی که از آسمان برایم آمده بود، اطاعت کردم. ۲۰ اول به یهودیان ساکن دمشق، اورشلیم و سراسر یهودیه، و سپس در میان مردم غیر یهود موعظه کردم که توبه کنند و به سوی خدا برگردند و کارهایی انجام دهند که نشان دهندۀ توبه شان باشد. ۲۱ به همین دلیل یهودیان مرا در خانۀ خدا گرفتند و می خواستند بکُشند. ۲۲ اما تا امروز به یاری خداوند در اینجا ایستاده ام و به همه، چه خورد و چه بزرگ شهادت می دهم. چیزی را که من می گویم همان چیزی است که موسی و دیگر پیامبران از قبل پیشگویی کرده بودند که باید واقع می شد، ۲۳ یعنی این که مسیح باید رنج ببیند و اولین کسی باشد که از میان مُرده گان برخیزد تا نور نجات را به این قوم و دیگر قومها اعلام کند.»
۲۴ وقتی پولُس این سخنان را دربارۀ خود گفت، فِستوس فریاد زد: «پولُس، عقلت را از دست داده ای! علم زیاد، تو را دیوانه ساخته است.» ۲۵ اما پولُس جواب داد: «عالیجناب فِستوس! من دیوانه نیستم بلکه با هوشیاری کامل حقیقت را بیان می کنم. ۲۶ جناب شاه اگریپاس! چون شما نیز از این چیزها با خبرید، پس من هم آزادانه در حضور تان صحبت می کنم. فکر نمی کنم که در این باره چیزی از نظر تان دور مانده باشد، چون چیزی نبوده که در پنهان اتفاق افتاده باشد. ۲۷ شاه اگریپاس! آیا شما به پیامبران ایمان دارید؟ من می دانم که عقیده دارید.» ۲۸ اگریپاس به پولُس گفت: «در این وقت کم، می خواهی مرا مسیحی بسازی؟» ۲۹ پولُس گفت: «از خدا می خواهم که نه تنها شما بلکه همه کسانی که امروز سخنان مرا می شنوند مانند من گردند، البته نه در بند این زنجیرها.»
۳۰ آنگاه پادشاه از جا برخاست و والی و برنیکی و بقیه حاضران هم برخاستند. ۳۱ وقتی بیرون رفتند در گوشه یی به همدیگر گفتند: «این شخص کاری نکرده است که به خاطر آن اعدام یا زندانی شود.» ۳۲ اگریپاس به فِستوس گفت: «اگر از امپراطور دادخواهی نکرده بود، می توانست آزاد شود.»
۱ برای هر چیزی که در دنیا اتفاق می افتد خدا وقتی را مقرر می کند.
۲ وقتی را برای تولد، وقتی را برای مردن،
زمانی را برای کاشتن و زمانی را برای دَرَو کردن تعیین می کند.
۳ وقتی را برای کشتن، وقتی را برای شفا دادن،
وقتی را برای ویران کردن، وقتی را برای بنا نمودن،
۴ وقتی را برای گریه، وقتی را برای خنده،
زمانی را برای ماتم و زمانی را برای رقص مقرر می نماید.
۵ وقتی را برای دور ریختن سنگها، وقتی را برای جمع کردن آن ها،
وقتی را برای در آغوش گرفتن، وقتی را برای اجتناب از آن،
۶ زمانی را برای کسب کردن، زمانی را برای خسارت دیدن،
وقتی را برای اندوختن، وقتی را برای دور انداختن،
۷ وقتی را برای بریدن، وقتی را برای دوختن،
وقتی را برای سکوت، وقتی را برای حرف زدن،
۸ وقتی را برای دوستی، وقتی را برای دشمنی،
وقتی را برای جنگ و وقتی را برای صلح تعیین می کند.
۹ چه نفعی یک کارگر از زحمت خود می بَرَد؟ ۱۰ زحماتی را که خدا بالای بنی آدم تحمیل کرده است، تجربه نمودم. ۱۱ خداوند هر چیزی را در وقتش نیکو ساخته است و همچنان ابدیت را در دل انسان نهاده است، اما باوجود آن ما نمی توانیم مفهوم کارهای او را از ابتدا تا انتها درک کنیم. ۱۲ پس به این نتیجه رسیدم که بهتر است خوش باشیم و تا که زنده هستیم از زندگی حد اکثر استفاده را بنمائیم. ۱۳ بخوریم و بنوشیم و از حاصل زحمت خود لذت ببریم، زیرا همۀ اینها بخشش و نعمت خدا اند.
۱۴ می دانم که کارهای دست قدرت خدا پایدار و تغییر ناپذیر اند. کسی نمی تواند به آن ها چیزی بیفزاید و یا چیزی را از آن ها کم کند. منظور خدا از انجام این کارها فقط اینست که انسان از او بترسد و به او احترام کند. ۱۵ هر چیزی که حالا وجود دارد و همچنین هر چیزی که در آینده دیده شود، در گذشته وجود داشته است. خدا آنچه را که در گذشته انجام داده است، تکرار می کند.
۱۶ برعلاوه، در این دنیا بجای اینکه عدالت و راستی برقرار باشد، ظلم و بی عدالتی حکمفرما است. ۱۷ بخود گفتم: «خدا در وقت مناسب هر عمل خوب یا بد انسان را داوری می کند.» ۱۸ و دانستم که خدا انسان را می آزماید و به او می فهماند که بهتر از حیوان نیست، ۱۹ زیرا سرنوشت انسان و حیوان یکسان است. یکی مثل دیگری می میرد و هر دو یک هوا را تنفس می کنند و انسان بر حیوان برتری ندارد، همه چیز پوچ و بیهوده اند. ۲۰ انسان و حیوان، هر دو به یکجا می روند. هر دو از خاک بوجود آمده اند و به خاک بر می گردند. ۲۱ چه کسی می تواند ثبوت کند که روح انسان به عالم بالا می رود و روح حیوان بزیر زمین؟ ۲۲ لهذا، دانستم که انسان باید از کاری که می کند، لذت ببرد، زیرا سرنوشتش همین است و کسی نمی تواند که پس از مرگ او را برگرداند تا ببیند که چه واقعاتی در دنیا رخ می دهند.
اعمال رسولان ۲۶:۱۸ · جامعه ۳:۱۴ · TDV
در اینجا، ایمان ابزاری است که با آن گفته می‌شود ما تقدیس می‌شویم، زیرا ما را به مسیح متصل می‌کند. همان لحظه‌ای که گناهکار به خداوندعیسیمسیح ایمان می‌آورد، با او پیوند می‌خورد. او با او یکی می‌شود، در او کامل می‌شود، در او پذیرفته می‌شود. این تقدیس و تبرئه واقعی است. این یک فرآیند نیست. این یک کار تدریجی نیست. این پیشرونده نیست. کلمه بسیار صریح است. می‌گوید، «کسانی که با ایمان به من تقدیس می‌شوند.» نمی‌گوید، «که تقدیس خواهند شد، یا «که در حال تقدیس شدن هستند.» اگر چنین آموزه‌ای بود، اینگونه بیان می‌شد.
بدون شک، مؤمن در شناخت این تقدیس، در احساس قدرت و ارزش آن، تأثیرات و نتایج عملی آن، تجربه و لذت آن رشد می‌کند. همانطور که «حقیقت»نور الهی خود را بر روح او می‌تاباند، او به درک عمیق‌تری از آنچه در «جدا شدن» برای مسیح، در میان این دنیای شرور، نهفته است، دست می‌یابد. همه اینها به طرز مبارکی درست است؛ اما هرچه حقیقت آن بیشتر دیده شود، واضح‌تر درک خواهیم کرد که تقدیس صرفاً یک کار پیشرونده نیست که توسط روح‌القدس در ما انجام می‌شود، بلکه یکی از نتایج پیوند ما با مسیح، از طریق ایمان است، که به موجب آن ما در تمام آنچه او هست شریک می‌شویم. این یک کار فوری، کامل و ابدی است.
«هر کاری که خدا انجام می‌دهد، تا ابد خواهد بود. چیزی نمی‌توان به آن افزود، و چیزی نمی‌توان از آن گرفت» (جامعه 3:14). مهر ابدیت بر هر کار دست خدا حک شده است: «چیزی نمی‌توان به آن افزود»، و، مبارک باد نام او، «چیزی نمی‌توان از آن گرفت.»
