خداوند نزدیک است — ۱۲ جولای ۲۰۲۵: اول قرنتیان ۹:۲۷

^۱ ای برادران و خواهران! از آنچه بر اجداد ما در زمان موسی واقع شد، بی خبر نباشید. آنها به قدرت خدا از بحر عبور کردند. ^۲ همه با پیروی از موسی در ابر و بحر تعمید یافتند. ^۳ همه از یک نان روحانی خوردند ^۴ و از یک آب روحانی نوشیدند، زیرا از صخره ای روحانی که به دنبال ایشان می آمد، می نوشیدند و آن صخره خود مسیح بود. ^۵ اما خدا از اکثر آنها خوشنود نبود، پس جسدهای آنها در بیابان پراگنده شد. ^۶ همۀ این چیزها برای ما مثالی شد تا دقت کنیم که به خواهشهای شیطانی که آنها گرفتار شدند، ما نباید گرفتار گردیم. ^۷ پس مانند بعضی از آنها بُت پرست نباشید، چنان که نوشته شده است: «مردم گوسالۀ طلایی را پرستش کرده، نشستند تا بخورند و بنوشند و برخاستند تا عیاشی کنند.» ^۸ مرتکب بد اخلاقی جنسی نشویم، چنان که بعضی از آنها مرتکب شدند و در یک روز بیست و سه هزار نفر از آنها مُردند. ^۹ خداوند را امتحان نکنیم، چنان که بعضی از ایشان امتحان کردند و به وسیلۀ مارها هلاک گردیدند. ^۱۰ از خدا شکایت نکنیم، چنان که بعضی از آنها کردند و به دست فرشتۀ مرگ نابود شدند. ^۱۱ همۀ این چیزها بر سر آنها آمد و به شکل نمونه برای ما نوشته شد تا برای تربیت ما درس عبرتی باشد، زیرا ما در زمانهای آخر زندگی می کنیم. ^۱۲ بنابر این هر کس که گمان می کند استوار است، متوجه باشد که نیفتد. ^۱۳ وسوسه هایی که شما با آن روبرو می شوید، همان وسوسه هایی است که برای تمام مردم پیش می آید اما خدا به وعده های خود وفا می کند و نمی گذارد شما بیش از حد توانایی تان وسوسه شوید. همراه با هر وسوسه یی، خدا راه گریز از آن را هم فراهم می کند تا تاب تحمل آن را داشته باشید. ^۱۴ پس ای دوستان عزیز، از بُت پرستی دوری کنید. ^۱۵ من با شما به عنوان افراد معقول صحبت می کنم. دربارۀ آنچه می گویم خود تان قضاوت کنید. ^۱۶ آیا پیالۀ پُر برکت را که در شام خداوند بر می داریم و خدا را برای آن سپاس می گوییم، سهم گرفتن در خون عیسای مسیح نیست؟ و آیا نانی را که پاره می کنیم و می خوریم، سهم گرفتن در بدن عیسای مسیح نیست؟ ^۱۷ همان طوری که یک نان وجود دارد، ما نیز اگر چه بسیاریم یک بدن هستیم زیرا همۀ ما در خوردن یک نان شریک هستیم. ^۱۸ قوم اسرائیل را به خاطر بیاورید، آیا کسانی که از قربانی می خوردند در خدمت قربانگاه شریک نبودند؟ ^۱۹ آیا منظورم این است که خوراک تقدیم شده به بُتها کدام ارزشی دارد و یا این که بُت چیزی است؟ ^۲۰ نخیر، بلکه منظورم این است که بُت پرستان آنچه را قربانی می کنند به ارواح شیطانی تقدیم می کنند، نه به خدا و من نمی خواهم که شما با ارواح شیطانی شریک باشید. ^۲۱ شما نمی توانید هم از پیالۀ خداوند بنوشید و هم از پیالۀ ارواح شیطانی، شما نمی توانید هم از دسترخوان خداوند بخورید و هم از دسترخوان ارواح شیطانی. ^۲۲ آیا می خواهیم خشم خداوند را برانگیزیم؟ آیا ما از خداوند متعال قوی تر هستیم؟ ^۲۳ شاید کسی بگوید: «هر چیز برای من رواست.» اما هر چیز مفید نیست. بلی می توان گفت «هر چیز برای من رواست.» ولی هر چیز انسان را تقویت نمی بخشد. ^۲۴ هیچ کس از شما باید در فکر نفع خود نبوده بلکه در فکر نفع دیگران باشد! ^۲۵ گوشتی را که در بازار فروخته می شود، بدون چون و چرا و با وجدان آرام بخورید. ^۲۶ چنانچه در نوشته های پیامبران آمده است: «زمین و همه چیزی که در آن است به خداوند تعلق دارد.» ^۲۷ اگر شخصی که به خداوند ایمان ندارد، شما را به خانۀ خود دعوت کرد و شما هم خواستید بروید، پس هر غذایی را که نزد شما می گذارد، بدون این که چیزی بپرسید، با وجدان آرام آن را بخورید. ^۲۸ اما اگر کسی به شما بگوید: «این گوشت برای بُتها قربانی شده است،» به خاطر آن کس و به خاطر وجدان، آن غذا را نخورید. ^۲۹ هدف من وجدان شما نیست بلکه وجدان آن شخص است. ولی شما خواهید گفت: «چرا طرز قضاوت دیگران آزادی عمل مرا محدود سازد؟ ^۳۰ اگر خوراکی را با شکرگزاری می خورم، پس چرا به خاطر آن خوردنی که برای آن خدا را هم شکر کرده ام، مورد انتقاد قرار بگیرم؟» ^۳۱ پس هر چه می کنید، خواه خوردن، خواه نوشیدن و یا هر کار دیگری، همه را برای جلال خدا انجام دهید. ^۳۲ هیچ کس را نرنجانید، چه یهودیان، چه یونانیان و چه اعضای کلیسای خدا را. ^۳۳ با همۀ مردم طوری رفتار می کنم تا از تمام کارهای من خوشنود باشند، زیرا در فکر خود نیستم بلکه منفعت دیگران را همیشه در نظر دارم تا آنها نیز نجات یابند.

^۱ آیا من یک شخص آزاد نیستم؟ آیا من رسول نیستم؟ آیا من خداوند ما عیسای مسیح را ندیده ام؟ مگر شما نتیجۀ کار من در خداوند نیستید؟ ^۲ حتی اگر دیگران مرا به عنوان رسول قبول نکنند، به یقین شما مرا منحیث رسول می پذیرید. اتحاد شما در مسیح این حقیقت را ثابت می سازد که من رسول عیسای مسیح هستم. ^۳ زمانی که مردم از من انتقاد می کنند، من این گونه از خود دفاع می کنم. ^۴ آیا من به خاطر کاری که انجام می دهم، حق خوردن و نوشیدن را ندارم؟ ^۵ آیا ما این اختیار را نداریم که در مسافرتهای خود مانند رسولان دیگر، چون پِطرُس و برادران عیسی، همسر ایماندار خود را همراه داشته باشیم؟ ^۶ آیا فقط من و برنابا باید برای خرج زندگی زحمت بکشیم؟ ^۷ کدام عسکر از خرج خود به جنگ می رود؟ کیست که در تاکستان خود انگور کاشته ولی از میوۀ آن نخورد؟ یا کدام چوپانی است که گله یی را پرورش دهد اما از شیر آن استفاده نکند؟ ^۸ آیا این چیزها را من از نظر انسانی می گویم؟ آیا شریعت نیز همین را نمی گوید؟ ^۹ در تورات موسی نوشته شده است: «دهان گاو را در وقت کوبیدن خِرمن نبندید.» آیا خدا صرف نگران گاوها است؟ ^۱۰ یا به خاطر ما بود که این گونه سخن فرمود؟ بدون شک که به خاطر ما نوشته شده است. زیرا آن کسی که قلبه می کند و آن کسی که خِرمن را می کوبد، به امید شریک شدن در حاصل، کار می کند. ^۱۱ حال که ما در بین شما دانۀ روحانی کاشتیم، آیا جای تعجب است که از شما کمک مادی بگیریم؟ ^۱۲ اگر دیگران چنین توقعی از شما دارند، آیا ما نباید توقع بیشتری داشته باشیم؟ با وجود این ما از حق خود استفاده نکرده بلکه همه چیز را تحمل کرده ایم تا مانعی بر سر راه پیشرفت خبر خوش عیسای مسیح نگذاشته باشیم. ^۱۳ شما خوب می دانید، آنهایی که در خانۀ خدا خدمت می کنند از آنچه به خانۀ خدا تقدیم می شود، می خورند و خادمان قربانگاه نیز از قربانی های آن حق خود را می گیرند. ^۱۴ به همین گونه، خداوند امر کرده است، کسانی که بشارت خبر خوش را می دهند از بشارت دادن خود معاش زندگی خود را بگیرند. ^۱۵ اما من از هیچ یک از این حقوق استفاده نکرده ام و این را هم به منظور آن نمی نویسم که برای خود چنین حقی کسب کنم. برای من مرگ بهتر از آن است که کسی افتخار مرا باطل سازد. ^۱۶ اگر من خبر خوش را به شما می رسانم، نمی توانم به خود فخر کنم، زیرا در انجام آن تحت فرمان هستم. وای بر من اگر بشارت ندهم! ^۱۷ اگر من کاری را به خواست خود انجام دهم، مستحق پاداش هستم، ولی اگر به انجام کاری مؤظف باشم، پس وظیفه ای است که به من سپرده شده است و باید آن را انجام دهم. ^۱۸ پس پاداش من چیست؟ پاداش من این است که وقتی بشارت می دهم، خبر خوش را رایگان به دیگران می رسانم و از حقوق خود به عنوان یک بشارت دهنده صرف نظر می کنم. ^۱۹ اگر چه کاملاً آزاد هستم و بردۀ کسی نیستم، ولی خود را غلام همه ساخته ام تا اگر ممکن باشد به وسیلۀ من عدۀ زیادی به عیسای مسیح ایمان آورند. ^۲۰ وقتی با یهودیان هستم مانند یک یهودی زندگی می کنم تا آنها ایمان بیاورند. یعنی وقتی بین کسانی هستم که تابع شریعت موسی هستند مانند آنها رفتار می کنم، با آن که من تابع شریعت موسی نیستم. ^۲۱ با آنهایی که شریعت ندارند، همرنگ شدم تا ایمان بیاورند. منظورم نافرمانی از شریعت خدا نیست، زیرا که من تابع فرمان عیسای مسیح هستم. ^۲۲ همچنان در میان اشخاص ضعیف مانند آنها ضعیف شدم تا به وسیلۀ من آنها به مسیح ایمان آورند. من در واقع برای همه کس، همه چیز گشتم تا به هر طریقی برای بعضی از آنها وسیلۀ نجات گردم. ^۲۳ همۀ این کارها را به خاطر خبر خوش انجام می دهم تا در برکت های آن شریک شوم. ^۲۴ آیا نمی دانید که در میدان مسابقه، همه می دوند اما فقط یک نفر جایزه را می برد؟ شما نیز طوری بدوید که آن جایزه را ببرید. ^۲۵ هر ورزشکاری خود را با کوشش زیاد آمادۀ مسابقه می سازد تا تاج فانی را به دست آورد، ولی ما می خواهیم تاج ابدی را به دست آوریم. ^۲۶ بنابر این من می دوم اما نه مانند آنهایی که بی هدف می دوند، من مشت می زنم اما نه مانند آنهایی که در هوا مشت می زنند. ^۲۷ بدن خود را زحمت می دهم و آن را تحت فرمان خود در می آورم تا مبادا پس از این که دیگران را به مسابقه دعوت کردم، خودم از شرکت در آن محروم شوم.

^۱ من خودم پولُس، با فروتنی و ملایمت مسیح از شما درخواست می کنم. بلی، همان پولُس که طبق گفتۀ بعضی، پیش روی شما ضعیف ولی دور از شما جدی است. ^۲ از شما التماس می کنم که مرا مجبور نسازید وقتی با شما می باشم، با جدیت رفتار کنم، چون تصمیم گرفتم در مقابل آنهایی که گمان می کنند ما با انگیزه های دنیوی عمل می کنیم، جدی باشم! ^۳ با آن که با جسم خود در این دنیا زندگی می کنیم اما جنگ ما دنیوی نیست. ^۴ اسلحۀ جنگ ما دنیوی نیست بلکه از طرف خدا قدرت دارد که هر مقاومتی را بشکند. ^۵ ما هر نوع دلیل و ادعای تکبرآمیز را که در مقابل شناخت خدا قرار بگیرد، از بین می بریم و هر فکری را تحت فرمان مسیح در می آوریم. ^۶ زمانی که اطاعت شما کامل شود، آن وقت کسانی را که نافرمانی می کنند، مجازات خواهیم کرد. ^۷ شما تنها به شکل ظاهری می بینید. اگر کسی اطمینان دارد که متعلق به مسیح است، او باید در نظر داشته باشد که ما نیز به همان اندازه متعلق به مسیح هستیم. ^۸ پس اگر من دربارۀ اختیاراتی که خدا به من داده است، بیش از اندازه به خود افتخار کرده باشم، پشیمان نیستم. زیرا خدا این اختیار را برای تشویق شما به من داده است، نه برای ویرانی تان. ^۹ من نمی خواهم که چنین به نظر آید که گویا هدف من این است که با نامه هایم شما را بترسانم. ^۱۰ بعضی می گویند: «نامه های او سخت و جدی، ولی حضورش ضعیف و سخنانش بی ارزش است.» ^۱۱ این اشخاص باید بدانند که آنچه را از دور به وسیلۀ نامه می نویسم، هر وقت بیایم همان را عملی خواهم کرد. ^۱۲ البته ما جرأت نمی کنیم که خود را با آدمهای خود خواه در یک سطح قرار دهیم و یا مقایسه کنیم! وقتی آنها خود را با همدیگر مقایسه می کنند و با یکدیگر می سنجند، نشان می دهند که چقدر احمق هستند! ^۱۳ ولی ما فقط در حدی افتخار می کنیم که خدا برای ما تعیین کرده است، آن حدی که خدمت به شما را نیز در بر می گیرد. ^۱۴ ما از حد خود تجاوز نکرده ایم، گویی این که هرگز نزد شما نیامده باشیم زیرا ما اولین کسانی بودیم که خبر خوش مسیح را به شما رساندیم. ^۱۵ ما به آنچه که دیگران در خارج از ساحۀ وظیفه ما انجام داده اند، به خود افتخار نمی کنیم بلکه امیدواریم که ایمان شما رشد کند تا دامنۀ خدمت ما وسیع تر شود. ^۱۶ آنگاه خواهیم توانست خبر خوش را در جاهایی که در آن سوی سرزمین شماست، اعلام نماییم. آن وقت لازم نیست که ما به کاری فخر کنیم که قبلاً شخصی دیگری آن را انجام داده است. ^۱۷ چنان که نوشته شده است: «هر کسی بخواهد افتخار کند، تنها باید به خداوند افتخار کند.» ^۱۸ بنابر این کسی که خودستایی کند، پذیرفته نمی شود بلکه فقط کسی که مورد پسند خدا باشد.

اول قرنتیان ۱۰:۱۳ · اول قرنتیان ۹:۲۷ · دوم قرنتیان ۱۰:۵ · TDV