نام بسیاری از افراد در رومیان ۱۶ برای ما ثبت شده است، از جمله برخی با اجتماعاتی که در خانه‌هایشان برگزار می‌شد. همه به نیکی یاد می‌شوند، زیرا این فصل تصویری زیبا از کرسی داوری مسیح ارائه می‌دهد، که بلافاصله پس از ربوده شدن ما را به حضور مبارک خداوند می‌آورد.
این فصل با این کلمات آغاز می‌شود: «فوبه، خواهر ما را به شما توصیه می‌کنم، که خادم کلیسا در کنخره است» (رومیان ۱۶:۱). توجه داشته باشید که ابتدا از یک خواهر نام برده شده است. شخصیت و کارهای او قابل ستایش بود. سپس نیز، پریسکا قبل از شوهرش، اکیلا، نام برده شده است. هرگاه این زوج در جایگاه مسئولیت‌پذیری بیرونی دیده می‌شوند، اکیلا ابتدا نام برده می‌شود. چقدر اغلب این اتفاق می‌افتد که «اولین‌ها آخرین و آخرین‌ها اولین خواهند بود.» به همین ترتیب، قدیسان گمنام‌تر، که عشقشان به خداوند واقعی و پرثمر بوده است، اغلب پاداشی کامل‌تر از کسانی که توانایی عمومی زیادی دارند، خواهند داشت. هم پریسکا و هم اکیلا به خاطر پولس جان خود را به خطر انداختند. اکیلا بدون شک از همسر فداکار خود قدرت و تشویق دریافت می‌کرد. مریم به عنوان کسی که زیاد زحمت کشید (آیۀ ۶) یاد شده است. تریفنا و تریفوسا احتمالاً خواهران خونی بودند که با هم در خداوند زحمت کشیدند. پرسیس محبوب «در خداوند زیاد زحمت کشید» (آیۀ ۱۲). همۀ اینها تشویقی فوق‌العاده برای کسانی است که به سادگی به دنبال خشنود کردن خداوند در گمنامی، بدون شناسایی از سوی دیگران، هستند.
«بنابراین، ای برادران محبوب من، ثابت‌قدم، استوار، همیشه در کار خداوند فراوان باشید، زیرا می‌دانید که زحمت شما در خداوند بیهوده نیست» (۱ قرنتیان ۱۵:۵۸). «و هر کاری که می‌کنید، با تمام دل انجام دهید، گویی برای خداوند و نه برای انسان‌ها، زیرا می‌دانید که از خداوند پاداش میراث را دریافت خواهید کرد؛ زیرا شما به خداوند مسیح خدمت می‌کنید» (کولسیان ۳:۲۳-۲۴).
