چرا روح‌القدس تا زمانی که عیسی جلال نیافته بود، داده نشد

پرسش: یوحنا ۷:۳۹ (NKJV) می‌گوید: «این را او دربارهٔ روح گفت، که کسانی که به او ایمان می‌آوردند، آن را دریافت می‌کردند؛ زیرا روح‌القدس هنوز داده نشده بود، چون عیسی هنوز جلال نیافته بود.» چرا لازم بود که مسیح جلال یابد تا روح‌القدس داده شود؟

پاسخ: خداوند ما عیسی مسیح، پس از اینکه خود را برای رهایی ما به جلال خدا و برای برکات ابدی ایماندار قربانی کرد، او را از میان مردگان برخیزاند و به دست راست خود بالا برد. با این کار، او رضایت کامل خود را از کار مسیح بر روی صلیب آشکار ساخت. «پس چون به دست راست خدا بالا برده شد و وعدهٔ روح‌القدس را از پدر دریافت کرد، این را که اکنون می‌بینید و می‌دانید، فرو ریخت» (اعمال ۲:۳۳).

با دانستن ضعف‌های خود ممکن است بپرسیم: «اما چگونه روح‌القدس می‌تواند در ایمانداری که هنوز طبیعت گناهکار در درون خود دارد و اغلب با افکار، احساسات، کلمات و اعمال گناهکارانه آلوده می‌شود، ساکن شود؟» این تنها به واسطهٔ خون ریخته شده‌ای است که از هر گناهی پاک می‌کند. بدین ترتیب، روح‌القدس بر ۱۲۰ شاگرد در خانه‌ای که جمع شده بودند، نازل شد. فرستادن روح، نمایش عمومی تأیید خدا نسبت به ما از طریق کار کفاره‌ای بزرگ، یا رضایت‌بخش، که خداوند ما عیسی بر روی صلیب به پایان رساند، و ارزش بی‌نهایت که خدا برای خون گرانبهای او که در آنجا ریخته شد، قائل است، بود.

در دوران عهد عتیق، روح مردان مقدس خدا را که کلام خدا را می‌گفتند و می‌نوشتند، به حرکت درمی‌آورد (۲ پطرس ۱:۲۱؛ ۱ پطرس ۱:۱۱). او به طور مداوم در آنها ساکن نبود، و به دلیل گناه، روح مردان را ترک می‌کرد. ما این واقعیت را از طریق دعای داوود پس از مواجهه با گناهش درک می‌کنیم:

روح‌القدس خود را از من مگیر (مزمور ۵۱:۱۱).

هنگامی که پسر خدا به عنوان انسان در این صحنه بود و از آب‌های تعمید بیرون آمد، آسمان‌ها بر او گشوده شد و روح خدا مانند کبوتری بر او نازل شد و بر او ماند. در آنجا، در آن شخص وابسته و مطیع، و تنها در او، معبد مناسبی برای سکونت روح‌القدس بود (یوحنا ۱:۳۰-۳۴؛ متی ۳:۱۶-۱۷؛ مرقس ۱:۵-۱۱؛ لوقا ۳:۲۱-۲۲). در پسر، خداوند عیسی مسیح، هیچ گناه یا آلودگی نبود، بلکه قدوسیت مطلق بود.

خداوند عیسی کاری را که پدر به او داده بود، به پایان رساند. پسر خون گرانبها را ریخت که ایماندار را از هر لکه گناه پاک می‌کند و او را برای همیشه در جایگاهش در برابر خدا تقدیس و کامل می‌سازد (عبرانیان ۱۰:۱۰،۱۴). به همین دلیل، کسی که به خداوند اعتماد می‌کند، به مکانی تبدیل می‌شود که روح‌القدس به طور مداوم در آن ساکن خواهد شد. این هم در مورد ایمانداران به طور جمعی و هم در مورد هر یک به طور فردی صادق است، زیرا بدن هر ایماندار معبد روح‌القدس است (افسسیان ۲:۲۲؛ ۱ قرنتیان ۳:۱۶-۱۷، ۶:۱۹).

با حضور و انرژی دائمی روح‌القدس در شخص، ایماندار قادر می‌شود زندگی‌ای از قدوسیت عملی داشته باشد. روح همچنین کلام خدا را بر قلب و وجدان مسیحی اعمال می‌کند. این منجر به خودداوری در مورد کلام، رفتار، اعمال و معاشرت می‌شود. اشتیاق تولید می‌شود و قدرت داده می‌شود تا ایماندار در همه چیز به طور کامل از خداوند عیسی پیروی کند، در حالی که در وابستگی ساده به او گام برمی‌دارد.

اقتباس شده از «مجلهٔ فیض و حقیقت» اوت ۱۹۷۲