یک رئیس جمهور آمریکایی، یک فضانورد و یک اقیانوس‌شناس چه وجه اشتراکی دارند؟
گزارش شده است که رئیس جمهور آبراهام لینکلن پس از تأمل در مزمور ۸ گفته است: «می‌توانم درک کنم که چگونه ممکن است یک انسان به زمین نگاه کند و یک ملحد باشد، اما نمی‌توانم تصور کنم که چگونه می‌تواند به آسمان‌ها نگاه کند و بگوید خدایی وجود ندارد.» لینکلن تمام کتاب مقدس را به خوبی می‌دانست و اغلب آن را از حفظ در اظهارات عمومی و خصوصی نقل می‌کرد. اما به گفته پرستار کاخ سفید، ربکا پومروی، کتاب مورد علاقه او مزامیر بود. او به او گفت: «مزامیر بهترین هستند، زیرا در آنها چیزی برای هر روز هفته پیدا می‌کنم.»
هنگامی که آپولو ۱۱ در سال ۱۹۶۹ از مأموریت موفقیت‌آمیز خود به ماه بازمی‌گشت، فیزیکدان برنده جایزه نوبل، اوون چمبرلین، گفت: «این نشان می‌دهد که بشریت می‌تواند سرنوشت خود را کنترل کند.» فضانورد «باز» آلدرین، که واقعاً روی ماه راه رفت، به آن مأموریت یک دیدگاه کتاب مقدسی داد و مزمور ۸: ۳-۴ را نقل کرد: «وقتی به آسمان‌های تو، کارهای انگشتان تو، ماه و ستارگان، که تو مقرر کرده‌ای، می‌نگرم، انسان چیست که به او توجه می‌کنی؟» او درک می‌کرد که چه کسی جهان را کنترل می‌کند و جایگاه ما در آن چیست. امروز، هیچ کس کلمات چمبرلین را به یاد نمی‌آورد. همه کلمات آلدرین را به یاد می‌آورند.
در دهه ۱۸۵۰، متیو موری، افسر نیروی دریایی ایالات متحده، آنقدر تحت تأثیر عبارت «راه‌های دریاها» (مزمور ۸: ۸) قرار گرفت که مطالعه و نقشه‌برداری گسترده‌ای از جریان‌های متعدد یا «رودخانه‌هایی» که در اقیانوس‌ها جریان دارند، آغاز کرد. او اولین کتاب را در مورد اقیانوس‌شناسی نوشت و به عنوان «راهنمای دریاها» و «پدر ناوبری مدرن اقیانوسی» شناخته شد. کشف او نه تنها ناوبری اقیانوسی را متحول کرد، بلکه ماهیگیری اقیانوسی را نیز به شدت بهبود بخشید، زیرا مزمور ۸: ۸ همچنین به «ماهی‌ها ... همه آنچه در راه‌های دریاها شنا می‌کنند» اشاره دارد.
این‌ها تنها سه نمونه از تأثیر کلام خدا بر زندگی کسانی است که آن را می‌خوانند. امیدوارم مقالات «عبادت» و «ویژه» این ماه شما را به درک عمیق‌تری از خداوند ما سوق دهد. عبادت و ویژه مقالات شما را به درک عمیق‌تری از خداوند ما سوق دهد.
