این دنیا به کجا می‌رود؟
اما ما همیشه باید برای شما، ای برادران محبوب خداوند، خدا را شکر کنیم، زیرا خدا از ابتدا شما را برای نجات از طریق تقدیس روح و ایمان به حقیقت برگزیده است. (دوم تسالونیکیان ۲:۱۳ KJV)
تروریسم، آدم‌ربایی کودکان، قتل‌ها، تجاوزها، زلزله‌ها، آتش‌سوزی‌های جنگلی، سیل‌ها و ناآرامی‌های سیاسی هر روز تیتر اخبار می‌شوند. این دنیا به کجا می‌رود؟ کتاب مقدس می‌گوید اوضاع قبل از اینکه بهتر شود، بدتر خواهد شد. این وضعیت برای کسانی که به مسیح برای نجات اعتماد کرده‌اند، چه معنایی دارد؟
در اولین نامه پولس به تسالونیکیان می‌خوانیم که مسیحیان آن منطقه نگران ایماندارانی بودند که قبل از بازگشت موعود خداوند مرده بودند (یوحنا ۱۴:۱-۳). پولس به آنها اطمینان داد که چه مرده باشند و چه زنده، «ربوده خواهند شد... تا خداوند را در هوا ملاقات کنند» هنگامی که او برای کلیسای خود بازگردد (اول تسالونیکیان ۴:۱۳-۱۸). بدین ترتیب پولس به آنها امید به آینده‌ای روشن داد.
سپس در دوم تسالونیکیان می‌خوانیم که برخی آمدند و سعی کردند آنها را متقاعد کنند که بازگشت خداوند گذشته است و آنها قبلاً در «مصائب» هستند. شیطان دوباره سعی می‌کرد امید آنها را از بین ببرد. بنابراین پولس به آنها اطمینان داد که ممکن است از «مصائب» عبور کنند اما از دوره نبوی به نام «مصائب» عبور نمی‌کنند. او گفت که آن روز فرا نخواهد رسید مگر اینکه ابتدا یک «ارتداد» یا انحراف رخ دهد (دوم تسالونیکیان ۲:۳).
نه، تسالونیکیان از مجازاتی که سزاوار آن بودند نجات یافتند، و از داوری‌های زمینی که روزی بر همه کسانی که پسر خدا را رد کرده‌اند، خواهد افتاد، نجات یافتند. آیه بالا (دوم تسالونیکیان ۲:۱۳) می‌گوید که ایمانداران از مصائب نجات یافته‌اند زیرا به حقیقت ایمان آورده‌اند و توسط روح تقدیس شده‌اند تا از آن خشم آینده رهایی یابند.
خداوند به ما وعده‌ها می‌دهد و شیطان سعی می‌کند ما را وادار کند که در آن وعده‌ها شک کنیم. او از شرایط، دوستان، موقعیت‌های سیاسی و غیره استفاده می‌کند تا ما را وادار کند که در خدا شک کنیم. اما وعده‌های خدا راستین هستند. ما «تا نهایت» نجات یافته‌ایم (عبرانیان ۷:۲۵).
