خوشا به حال آن غلامانی که اربابشان هنگام آمدن آنها را بیدار یابد... خوشا به حال آن غلامی که اربابش هنگام آمدن او را در حال انجام این کار یابد. —لوقا ۱۲:۳۷،۴۳ JND
نظاره‌گری و کار کردن
دو بار خداوند عیسی می‌خواند غلام خود را مبارک. در لوقا ۱۲:۳۷ برکت برای خادم در ارتباط با نظاره‌گریاست. توجه داشته باشید که در اینجا مشغول بودن برای او نیست بلکه نظاره‌گری برای اوست. مهم است که این را ببینیم. این به شخص او در محبت پیوستن است. این نشان می‌دهد که عواطف قلب به سوی او می‌رود. ما منتظر پسر انسان طرد شده هستیم که قبل از ظهورش در اینجا بر روی زمین، عروس خود را فرا خواهد خواند تا برای همیشه با او باشد. این نظاره‌گری توسط او حفظ می‌شود. این به رویدادهای جهانی وابسته نیست بلکه به مشغولیت در محبت برای او که به ما وعده داده است، «اینک، من به زودی می‌آیم» (مکاشفه ۲۲:۱۲). او خواهد آمد و با قوم خود، سپس عروس خود، برای همیشه و همیشه متحد خواهد شد. جنبه اخلاقی نیز وجود دارد. انتظار ما باید با کمرهای بسته و چراغ‌های روشن باشد. ما باید آزاد باشیم تا حرکت کنیم و از آلودگی این زمین جدا باشیم، کلام حیات را نگه داریم و آن را به عنوان مردان، مردانی که در شکاف برای ارباب خود ایستاده‌اند، انجام دهیم.
بار دوم که خداوند بر غلام خود برکت می‌نهد در لوقا ۱۲:۴۳ است، و این بار در ارتباط با انجام دادنماست. این در رابطه با یک مباشر بودن است. وفاداری و بصیرت روحانی در آنچه خداوند به ما سپرده است اکنون پیش روی ما قرار گرفته است. خداوند مسئولیت‌هایی را به هر یک از ما سپرده است. همانطور که ایمانداران بیرون می‌روند و خداوند را در راه جدایی از هرج و مرج انسانی دنبال می‌کنند، و حضور او را در راه آرزو می‌کنند، مسئولیت بزرگی دارند که مباشران خوبی باشند و با آنچه خداوند به آنها داده است کار کنند. برکت مربوط به نظاره‌گری و به انجام دادن بنابراین با توجه به شهادت و راه رفتن ما در اینجا بر روی زمین از اهمیت زیادی برخوردار است. اولاً، نشان می‌دهد که قلب در هنگام مشغول بودن به نظاره‌گری کجاست، و ثانیاً، گواهی بر کار ما برای او و آنچه ما را برای خدمت انرژی می‌دهد. آه، که خداوند بتواند بسیاری از ما را مبارک بخواند زیرا ما نظاره‌گر و کارگر برای او هستیم.
