«زیرا فیض خداوند ما عیسی مسیح را می‌دانید که با وجودی که دولتمند بود، به خاطر شما فقیر شد تا شما به واسطه فقر او دولتمند شوید.» دوم قرنتیان ۸:۹ NIV
همه ما می‌دانیم که روح واقعی کریسمس گرفتن نیست، بلکه بخشیدن است. و تجربه شخصی ما ثابت می‌کند که واقعاً در بخشیدن هدایای کریسمس شادی بیشتری نسبت به دریافت آنها وجود دارد. با این حال، بسیاری از بخشش‌های کریسمس ما از بخشش واقعی مسیحی کمتر است. از یک سو، بخشش کریسمس معمولاً آنقدرها هم هزینه ندارد، و علاوه بر این، یک هدیه کریسمس معمولاً به رفع نیازهای واقعی کسی کمک نمی‌کند. اما بخشش واقعی مسیحی متفاوت است – بسیار فراتر می‌رود. چقدر فراتر؟ بخشش مسیحی تا جایی پیش می‌رود که شروع به «آزار» بخشنده می‌کند و واقعاً به گیرنده کمک می‌کند. آیا اخیراً بخشش مسیحی داشته‌اید؟
خودت را ببخش
اولین اصلی که می‌خواهیم به آن بپردازیم، برای تمام بخشش‌های مسیحی اساسی است: ابتدا خودت را ببخش (دوم قرنتیان ۸:۵). مقدونیان ابتدا خودشان را بخشیدند، سپس دارایی خود را بخشیدند. اگر من واقعاً «درگیر» بخشش خود نباشم، این واقعاً بخشش واقعی مسیحی نیست. به هر حال، خداوند واقعاً به دارایی یا خدمت من نیازی ندارد. او می‌توانست پول را روی درختان رشد دهد و فرشتگان تمام کارها را انجام دهند! اما او می‌خواهد از من استفاده کند. این اساسی است. به جهتی که این بخشش از خودمان باید بگیرد توجه کنید – «به خداوند و سپس به ما» (دوم قرنتیان ۸:۵). برخی از مسیحیان این ایده را دارند که اگر فرار کنند و در انزوا «در تقدیم به خداوند» زندگی کنند، خودشان را می‌بخشند. به هیچ وجه! عمودی («به خداوند») باید شامل افقی («سپس به ما») باشد تا به عنوان بخشش واقعی مسیحی واجد شرایط باشد. ما باید به صورت عملی با افرادی که نیاز دارند درگیر باشیم. توجه داشته باشید که این «مطابق با اراده خدا» است (دوم قرنتیان ۸:۵).
فداکارانه ببخش
اصل دیگری از بخشش مسیحی این است: تا حد فداکاری ببخش (دوم قرنتیان ۸:۳). مقدونیان «اضافه بر سازمان» یا هر مقداری که «در پایان ماه باقی مانده بود» نمی‌بخشیدند. دوم قرنتیان ۸:۲ به ما نشان می‌دهد که این مسیحیان فقیر بودند و از ابتدا تحت فشار بودند، و با این حال در میان مشکلاتشان و با وجود فقرشان بخشیدند. آنها تا جایی بخشیدند که واقعاً دردناک بود! مطمئناً کمک ناچیز ما از چند دلار و یک ساعت در هفته از این اصل الهی کمتر است. تا کجا باید این اصل فداکاری را ادامه دهیم؟ دو اصل بعدی به ما راهنمایی می‌دهند.
همانطور که خداوند بخشید، ببخش
به پیروی از مثال خداوند ما ببخش (دوم قرنتیان ۸:۹). خداوند عیسی چقدر بخشید؟ او همه چیز را بخشید! و فقط برای دوستانش نبود: او تمام زندگی خود را برای دشمنانش و برای امثال من و شما بخشید. چرا؟ تا ما «به واسطه فقر او دولتمند شویم!»
اما چگونه می‌توان همه چیز را بخشید؟ آیا باید تمام دارایی خود را بفروشیم و با یک جفت شلوار جین کهنه و یک تی‌شرت بگردیم و در یک آپارتمان ارزان زندگی کنیم؟ خب، این بدترین واکنش به این اصل نخواهد بود، و برخی از ما ممکن است توسط خداوند فراخوانده شویم که بسیار شبیه به این زندگی کنیم.
به سوی برابری ببخش
با این حال، کتاب مقدس همیشه متعادل است. اصل تعادل در اینجا در دوم قرنتیان ۸:۱۳-۱۵ یافت می‌شود: به سوی برابری ببخش. اگرچه مقدونیان ثروتمند نبودند، اما در آن زمان بیشتر از مردم اورشلیم داشتند، و بنابراین درست بود که آنها به دنبال برابری باشند. قصد این نبود که مسیحیان در اورشلیم تا جایی راحت شوند که قرنتیان فقیر شوند (دوم قرنتیان ۸:۱۳). نه، هدف برابری بود. وقتی دیگران را با نیازی بیشتر از خودمان می‌بینیم، حداقل باید گامی به سوی برابری برداریم. اگر ما بیش از حد راحت باشیم در حالی که دیگران نیازمند هستند، چیزی اشتباه است! خدا را شکر برای سازمان‌های مسیحی که واقعاً نگران نیازهای مبرم مردم در سراسر جهان هستند. ما باید سخاوتمندانه به چنین سازمان‌هایی کمک کنیم.
اما آیا این اصل برابری به طور غیرمستقیم کمونیسم نیست؟ نه! دوم قرنتیان ۸:۱۵ از چنین تفکری جلوگیری می‌کند. این آیه نقل قولی از عهد عتیق (خروج ۱۶:۱۸) در اشاره به مَنّ است. روایت را بخوانید که چگونه خدا به طور معجزه‌آسا نان را برای قوم خود فراهم کرد، و روشن می‌شود که برابری بر اساس نیازها، نه مقدار، محقق شد. کمونیسم به دنبال برابری است، اما بر اساس مقدار یکسان برای همه. بخشش مسیحی به دنبال برابری بر اساس رفع نیازها است. آیه ۱۵ همچنین چیز دیگری را در مورد بخشش به سوی برابری به ما می‌آموزد. این چیزی است که ما مسیحیان در حال رشد باید با آن دست و پنجه نرم کنیم، و سنگین است. ما نباید بیشتر از آنچه نیاز داریم داشته باشیم! به اندازه کافی برای رفع نیازهایمان؟ بله! حساب‌های بانکی بزرگ؟ نه! هر یک از ما باید با تمایلات احتکار خود در برابر خداوند مقابله کنیم.
با میل ببخش
اصل پنجم بخشش مسیحی از دوم قرنتیان ۸:۱۲ می‌آید – با میل ببخش. این اصل بخشش با میل در دوم قرنتیان ۸:۳،۴،۸ نیز تأکید شده است. از این آیات می‌بینیم که پولس به آنها دستور نمی‌داد که ببخشند. این باید کاملاً داوطلبانه باشد، به عنوان اثباتی بر صداقت محبت مسیحی آنها. مقدونیان بسیار مایل بودند. آنها در واقع از پولس التماس کردند که افتخار مشارکت در رفع نیازهای برادران و خواهرانشان در اورشلیم را داشته باشند. چه مثالی برای قرنتیان! چه پیامی برای ما!
آنچه را که داری ببخش
اصل دیگری از بخشش مسیحی نیز در دوم قرنتیان ۸:۱۲ است – آنچه را که داری ببخش. نکته اینجاست که خداوند از ما انتظار ندارد آنچه را که نداریم ببخشیم، اما او از ما انتظار دارد بر اساس آنچه داریم ببخشیم. آیا توانایی کار با کودکان کوچکتر، نوجوانان یا بزرگسالان را دارید؟ چقدر از آن توانایی برای خداوند استفاده می‌شود، و چقدر توسعه نیافته، استفاده نشده و نبخشیده باقی می‌ماند؟ آیا وقت دارید با دوستتان در محل کار یا همسایه‌تان صحبت کنید؟ چقدر از آن زمان به تلاشی مشخص برای رساندن محبت مسیح به آن شخص اختصاص داده می‌شود، و چقدر در صحبت‌های بی‌اهمیت هدر می‌رود؟ شاید راه دیگری برای بیان این اصل ششم به شرح زیر باشد: خداوند آنقدر به آنچه ما می‌بخشیم نگاه نمی‌کند که به آنچه برایمان باقی می‌ماند!
طبق برنامه ببخش
برای اصل نهایی بخشش مسیحی از این فصل، بیایید به آیه ۱۱ نگاه کنیم: طبق برنامه ببخش. میل به تنهایی در بخشش مسیحی کافی نیست. باید یک کنار گذاشتن عمدی زمان، استعداد و ثروت وجود داشته باشد، و سپس یک بخشش واقعی مطابق با آن برنامه. قرنتیان نباید با نیت‌های خوب متوقف می‌شدند؛ آنها باید آنچه را که قصد کرده بودند کامل می‌کردند. بسیاری از مسیحیان در حال رشد نیت‌ها و تمایلات خوبی در زمینه بخشش مسیحی دارند. ما به یک مطالعه کتاب مقدس عبادی در مورد این موضوع «درست است!» خواهیم گفت. اما ما هرگز واقعاً مداد و کاغذ را بیرون نمی‌آوریم، به قول معروف، و عمداً برنامه‌ریزی نمی‌کنیم که چقدر از زمان، استعداد و ثروت شخصی خود را هر هفته فدا خواهیم کرد تا خودمان را به کار خداوند ببخشیم. بخشش مسیحی هرگز فقط بر اساس میل اتفاق نخواهد افتاد. ما باید طبق یک برنامه عمدی ببخشیم.
آماده بخشش هستید؟
ما هفت اصل بخشش مسیحی را از یک فصل از کلام خدا خواندیم. اصول دیگری نیز وجود دارد، اما مطمئناً در اینجا به اندازه کافی داریم تا به ما نشان دهد که همه ما باید آن مداد و کاغذ را بیرون بیاوریم و شروع به محاسبه کنیم که چه چیزی می‌توانیم ببخشیم و به چه کسی. شاید شب سال نو زمان ایده‌آلی باشد. از حالا تا آن زمان بیایید دعا کنیم که خداوند چشمان ما را به نیازهای خاصی که او می‌خواهد ما با زمان، استعداد یا ثروت خود برآورده کنیم، باز کند. سپس بیایید عمداً برنامه‌ریزی کنیم که چگونه می‌توانیم و خواهیم بخشید تا آن نیازها را برآورده کنیم – با میل و تا حد فداکاری. بله، بخشش واقعی مسیحی بسیار بیشتر از بخشش معمول کریسمس است.
