ما می‌دانیم که خدا صفات مختلفی دارد. برخی اینها را به دو دسته تقسیم می‌کنند:
- صفات الهی: مانند قدوسیت، خودبسندگی، ابدیت، تعالی، بی‌نهایت بودن، تغییرناپذیری، دانایی مطلق، قدرت مطلق، حضور مطلق و حاکمیت او.
- صفات اخلاقی: مانند وفاداری، بردباری، عدالت، نیکویی، فیض، رحمت، محبت و حکمت او.
اما آیا واقعاً می‌توانیم این صفات را از هم جدا کنیم؟ او همیشه و در همه حال همه اینهاست! ما کی هستیم که او را تعریف کنیم؟
با این حال، در نگاه کردن به اینکه خدای ما کیست، تشویق بزرگی وجود دارد—نه تنها برای دیدن چیزهایی درباره او که ممکن است هرگز به طور کامل درک نکنیم، بلکه برای درک آنچه او در کلام خود آشکار کرده است. در روزگار کنونی ما، که با شرارت و بی‌اخلاقی احاطه شده‌ایم، من مشغول این بوده‌ام که خدای ما واقعاً چقدر نیکو است.
وقتی به کلمه «نیکو» فکر می‌کنیم، احتمالاً برای هر یک از ما معانی متفاوتی دارد. بنابراین، یک نقطه شروع خوب با یک تعریف است. ا. و. توزر نیکویی خدا را چنین تعریف می‌کند:
«آنچه او را مایل به مهربانی، صمیمیت، خیرخواهی و پر از حسن نیت نسبت به انسان‌ها می‌کند. او دل‌رحم و دارای همدردی سریع است، و نگرش بی‌عیب و نقص او نسبت به همه موجودات اخلاقی باز، صریح و دوستانه است. او ذاتاً مایل به بخشش برکات است، و از شادی قوم خود لذت مقدس می‌برد.»
بیایید با مراجعه به مزمور ۳۴ شروع کنیم. این مزمور توسط داوود نوشته شد، زمانی که او در برابر ابیملک تظاهر به دیوانگی کرد، و ابیملک او را راند، و داوود رفت. این مزمور با ستایش صمیمانه خدا آغاز می‌شود (آیات ۱-۳)، سپس به محافظت خدا (آیات ۴-۷)، تأمین او (آیات ۸-۱۰)، حمایت او (آیات ۱۱-۱۹)، و در نهایت امنیت او (آیات ۲۰-۲۲) می‌پردازد. اما درست در میانه این مزمور، ما نیکوییخدا را می‌بینیم—یکی از برکات کلیدی که او به ما می‌دهد! بیایید نگاهی دقیق‌تر به آیات ۸-۱۰ بیندازیم.
بچشید و ببینید که خداوند نیکوست
مزمور ۳۴:۸ ما را دعوت می‌کند:
«بچشید و ببینید که خداوند نیکوست.»
ترتیب در اینجا چشیدن را عمل و دیدن را نتیجه قرار می‌دهد. خداوند می‌خواهد ما تمام حواس خود را برای کشف نیکویی او به کار گیریم. سه چیز در این آیات برجسته شده است:
- ما باید به او پناه ببریم و برکت یابیم.
- ما باید از خداوند بترسیم و هیچ چیز کم نداشته باشیم.
- ما باید خداوند را بجوییم و هیچ چیز نیکویی کم نداشته باشیم.
پناه بردن، ترسیدن از خداوند، و جستجوی او راه‌هایی برای چشیدن نیکویی او هستند. هرچه بیشتر با او درگیر شویم، بیشتر نیکویی او را می‌شناسیم. او ما را ترغیب می‌کند که آن را تجربه کنیم! نیکویی او اساس هر چیز نیکو است—و یک حقیقت اساسی برای نحوه تفکر ما درباره او.
نیکویی در خلقت
نیکویی خدا در سراسر خلقت او آشکار است. پیدایش ۱:۳۱ می‌گوید:
«خداوند هر آنچه را که ساخته بود دید، و بسیار نیکو بود.»
مزمور ۱۴۵:۹ به ما یادآوری می‌کند:
«خداوند نسبت به همه نیکوست؛ او بر همه آنچه ساخته است شفقت دارد.»
مزمور ۳۳:۵ می‌گوید:
«زمین پر از نیکویی خداوند است.»
متی ۵:۴۵ به ما می‌گوید:
«...او خورشید خود را بر بدان و نیکان طلوع می‌دهد، و باران را بر عادلان و ظالمان می‌فرستد.»
یعقوب ۱:۱۷ اعلام می‌کند:
«هر هدیه نیکو و هر هدیه کامل از بالاست، و از پدر نورها نازل می‌شود، که در او هیچ تغییری یا سایه چرخشی نیست.»
برخی ممکن است بپرسند: «چگونه یک خدای نیکو و مهربان می‌تواند اجازه رنج را بدهد؟» این یک سوال دشوار است، و گاهی اوقات خدا در پاسخ دادن به آن سریع نیست. اما رحمت و مهربانی او بر همه آنچه ساخته است حاکم است. همانطور که رومیان ۸:۲۸ به ما یادآوری می‌کند:
«ما می‌دانیم که در همه چیز خدا برای نیکویی کسانی که او را دوست دارند، که بر اساس قصد او فراخوانده شده‌اند، کار می‌کند.»
به یوسف فکر کنید، که رنج عمیقی را تحمل کرد. با این حال، بعدها او می‌توانست به برادرانش—که بسیاری از درد او را ایجاد کرده بودند—بگوید:«شما آن را برای شرارت قصد کردید، اما خدا آن را برای نیکویی قصد کرد.»
نیکویی خدا در سقوط انسان
وقتی آدم و حوا گناه کردند، خدا می‌توانست بشریت را نابود کند. او می‌توانست هر برکت، آسایش و لذتی را دریغ کند. اما در عوض، او به بخشیدن نیکویی خود ادامه داد.
یعقوب ۲:۱۳ به ما یادآوری می‌کند:
«رحمت بر داوری پیروز می‌شود.»
با وجود شری که گناه به جهان آورد، نیکویی خدا هنوز بر آن غلبه دارد. حتی در یک جهان سقوط کرده، نیکویی او به ما اجازه می‌دهد تا در درک رشد کنیم و شفا بیابیم—مانند توسعه دارو در پاسخ به بیماری.
حتی زمانی که بشریت از او روی برمی‌گرداند، نیکویی او را نمی‌توان انکار کرد. پولس می‌نویسد:
«آیا ثروت نیکویی، بردباری و صبر او را خوار می‌شماری، و نمی‌دانی که نیکویی خدا تو را به توبه می‌کشاند؟» (رومیان ۲:۴).
اگر مردم نیکویی خدا را رد کنند، کسی را جز خودشان سرزنش نخواهند کرد.
نیکویی خدا در آمدن پسرش
لوقا ۲:۱۴ اعلامیه فرشتگان را ثبت می‌کند:
«جلال بر خدا در اعلیٰ‌علیین، و بر زمین صلح، و نیک‌خواهی نسبت به انسان‌ها.»
این عمل بزرگ نیکویی خدا، قلب محبت‌آمیز او را نسبت به ما در حالی که هنوز گناهکار بودیم، آشکار کرد (رومیان ۵:۸). ما با مزمورنویس هم‌صدا می‌شویم و می‌گوییم:
«آه، که انسان‌ها خداوند را برای نیکویی‌اش، و برای کارهای شگفت‌انگیز او برای فرزندان انسان‌ها شکر کنند!» (مزمور ۱۰۷:۸)
اعمال ۱۰:۳۸ به ما می‌گوید که عیسی، که با روح‌القدس و قدرت مسح شده بود، «به انجام کارهای نیکو می‌پرداخت.» مردمی که با او روبرو شدند، نیکویی او را از نزدیک دیدند.
وقتی یک حاکم یک بار پرسید: «معلم نیکو، چه کنم تا حیات جاودان را به ارث برم؟» (لوقا ۱۸:۱۸)، عیسی پاسخ داد: «من شبان نیکو هستم. شبان نیکو جان خود را برای گوسفندان می‌دهد» (یوحنا ۱۰:۱۱،۱۴). بعدها، او گفت: «کارهای نیکوی بسیاری از پدرم به شما نشان داده‌ام. برای کدام یک از آن کارها مرا سنگسار می‌کنید؟» (یوحنا ۱۰:۳۲)
نیکویی خدا
در لوقا ۱۸:۱۹، عیسی اعلام کرد: «هیچ کس نیکو نیست جز یک نفر، یعنی خدا.» بیایید در مورد معنای این موضوع تأمل کنیم:
- خدا ذاتاً نیکو است: تمام نیکویی از او سرچشمه می‌گیرد. یعقوب ۱:۱۷ این حقیقت را تأیید می‌کند.
- خدا اساساً نیکو است: او فقط نیکو نیست—او نیکویی است. مزمور ۱۱۹:۶۸ می‌گوید: «تو نیکو هستی، و آنچه می‌کنی نیکو است.»
- خدا بی‌نهایت نیکو است: نیکویی او حد و مرزی ندارد. مزمور ۵۲:۱ به ما می‌گوید: «نیکویی خدا پیوسته پایدار است.»
- خدا نیکویی تغییرناپذیر است: نیکویی او هرگز تغییر نمی‌کند، زیرا او هرگز تغییر نمی‌کند.
تشویق شده توسط نیکویی او
ما باید از نیکویی خدا بسیار تشویق شویم. حتی در زمان‌های تاریک، امید پیدا می‌کنیم.
ناحوم ۱:۷ اعلام می‌کند:
«خداوند نیکو است، پناهگاهی در روز سختی؛ و او کسانی را که به او توکل می‌کنند، می‌شناسد.»
مزمور ۸۴:۱۱ به ما اطمینان می‌دهد:
«زیرا خداوند خدا خورشید و سپر است؛ خداوند فیض و جلال می‌دهد؛ هیچ چیز نیکویی را از کسانی که راست‌رو هستند، دریغ نخواهد کرد.»
نیکویی او را نمایش دهید
به عنوان مسیحیان، ما فراخوانده شده‌ایم تا از خدا تقلید کنیم (افسسیان ۵:۱). در حالی که هرگز نمی‌توانیم به طور کامل با نیکویی او برابری کنیم، باید در زندگی کسانی که چشیده‌اند و دیده‌اند که خداوند نیکو است، دیده شود.
غلاطیان ۵:۲۲–۲۳ به ما می‌گوید که یکی از جنبه‌های ثمره روح، نیکوییاست:
«اما ثمرۀ روح محبت، خوشی، آرامش، صبر، مهربانی، نیکویی، وفاداری، فروتنی و خویشتنداری است. هیچ شریعتی مخالف اینها نیست.»
این نیکویی، محبت در عمل است. عبرانیان ۱۳: ۱۵-۱۶ به ما یادآوری می‌کند:
«پس بیایید به‌وسیلۀ او دائماً قربانی ستایش را به خدا تقدیم کنیم، یعنی ثمرۀ لب‌های خود را که نام او را شکر می‌کنند. اما نیکوکاری و سهیم شدن را فراموش نکنید، زیرا خدا از چنین قربانی‌هایی خشنود است.»
رومیان ۱۵: ۱۴ تعلیم می‌دهد که ما باید «پر از نیکویی» باشیم تا خادمان مؤثری باشیم، درست مانند استادمان.
ما باید این نیکویی را نه تنها به ایمانداران دیگر، بلکه به گمشدگان - حتی کسانی که با ما مخالفت می‌کنند - نشان دهیم. پولس در رومیان ۱۲: ۲۰-۲۱ می‌نویسد:
«اگر دشمنت گرسنه است، به او غذا بده؛ اگر تشنه است، به او آب بده... مغلوب بدی نشو، بلکه بدی را با نیکویی مغلوب کن.»
و در غلاطیان ۶: ۹-۱۰:
«پس از نیکوکاری خسته نشویم، زیرا اگر دلسرد نشویم، در زمان مناسب درو خواهیم کرد. بنابراین، تا زمانی که فرصت داریم، به همه نیکویی کنیم، به‌ویژه به کسانی که از خانوادۀ ایمان هستند.»
باشد که ما کسانی باشیم که دائماً بچشیم و ببینیم که خداوند نیکوست. و باشد که نیکویی او ما را چنان پر و متحول کند که به زندگی دیگران سرازیر شود - برای جلال او
