«محبت از خداست ... خدا محبت است.» —اول یوحنا ۴:۷-۸ ESV
تجربه محبت خدا
«و اکنون ایمان، امید، محبت باقی است؛ این سه چیز؛ و بزرگتر از اینها محبت است.» —اول قرنتیان ۱۳:۱۳ JND
مسیحیان جایی که من زندگی می‌کنم عبارتی در مورد محبت خدا دارند: «احساس کردنش بهتر از گفتن است!» هر ایمانداری به خداوند عیسی با این احساس موافق است، زیرا واقعیت محبت خدا جوهر اصلی مسیحیت است! بنابراین من بسیار آگاه هستم که محبت خدا فراتر از هر زبان انسانی، چه گفتاری و چه نوشتاری است، اما اطمینان دارم که این تأمل کوتاه در مورد چنین موضوع بی‌نهایتی باعث می‌شود هر خواننده‌ای با شکرگزاری، ستایش و پرستش به خدا پاسخ دهد. همچنین، ممکن است برخی از خوانندگان هرگز محبت خدا را برای خود تجربه نکرده باشند. دعای من این است که آنها به آن مشتاق شوند و قلب‌هایشان برای دریافت و لذت بردن از آن باز شود.
بیان محبت خدا
خداوند انسان را که آفرید، از همان آغاز خلقت دوست داشته است. عهد عتیق تعلیم می‌دهد که محبت او به ویژه به سوی اسرائیل، ملت برگزیده او، هدایت شده بود. اکنون می‌توانیم بگوییم که محبت او به طور کامل توسط و در پسرش، که او را به جهان فرستاد تا آن را آشکار سازد، بیان شده است.
زیرا خدا جهان را اینقدر محبت کرد که پسر یگانه خود را داد تا هر که به او ایمان آورد هلاک نگردد بلکه حیات جاودانی یابد (یوحنا ۳:۱۶ ESV).
اندازه محبت او در این عمل دیده می‌شود: او پسرش را برای بشریت گناهکار به مرگ بر روی صلیب سپرد. در رومیان ۸:۳۲ پولس بیان کرد که خدا پسرش را دریغ نکرد. بلکه او پسرش را تسلیم کرد، یا به دست داد، تا برای گناهان ما رنج ببرد. اما پولس همچنین از همان ایده «تسلیم کردن» (JND, KJV) استفاده کرد وقتی که از قدردانی عمیق خود از محبت پسر نوشت:
«پسر خدا، که مرا دوست داشت و خود را برای من داد» (غلاطیان ۲:۲۰ ESV).
- «عیسی خداوند ما، که برای خطاهای ما تسلیم شد و برای توجیه ما برخیزانیده شد» (رومیان ۴:۲۴-۲۵).
- «مسیح کلیسا را دوست داشت و خود را برای آن تسلیم کرد» (افسسیان ۵:۲۵).
- «مسیح ما را دوست داشت و خود را برای ما تسلیم کرد، قربانی و هدیه‌ای خوشبو برای خدا» (افسسیان ۵:۲).
- پولس اشعیا ۵۳:۱۲ را تکرار کرد: «او جان خود را به مرگ ریخت.» این عبارت در ترجمه هفتادگانی «جان او به مرگ تسلیم شد» ترجمه شده است.
خدا محبت خود را نسبت به ما در این نشان می‌دهد که در حالی که ما هنوز گناهکار بودیم، مسیح برای ما مرد (رومیان ۵:۸).
محبت با عملی که نسبت به گیرنده(گان) خود انجام می‌دهد شناخته می‌شود. محبت خدا به ما می‌گوید که او همه چیز را در مورد ما و وضعیت وخیم ما می‌دانست. او ما را دوست داشت در حالی که ما گناهکاران سرکش و ناشایست بودیم، و انتخاب کرد که محبت خود را برای ما بر روی صلیب بیان کند. اکنون او آن را توصیه می‌کند، یا آن را ارائه می‌دهد، به عنوان چیزی که شایسته دریافت توسط همه مردم است. هیچ علت قابل انتسابی برای محبت خدا جز میل او برای برکت ما و جلال پسرش وجود ندارد! او عمداً ما را دوست داشت/دوست دارد – این یک عمل عمدی از اراده اوست.
وسعت محبت خدا
علاوه بر این واقعیت که ما هیچ رابطه‌ای با خدای قدوس نداشتیم، رومیان ۵:۶-۱۰ چیزهای دیگری را که علیه ما بود فهرست می‌کند:
ما ناتوان بودیم – بدون هیچ قدرتی برای کمک به خود.
- ما بی‌خدا بودیم – بدون هیچ تمایلی برای زندگی برای خدا یا درخواست کمک او.
- ما، بدتر از همه، دشمنان خدا بودیم – فعالانه علیه او سرکشی می‌کردیم!
- محبت خدا آنقدر بزرگ است که در وضعیت گمراه و ناامید ما به سوی ما دست دراز کرد. ما با خدا آشتی کرده‌ایم (رومیان ۵:۱۰) – از فاصله سرکشی، دشمنی و مرگ روحانی بازگردانده شده‌ایم.
سایر آیات عهد جدید نیز وسعت محبت خدا را که به سوی ما رسید، توصیف می‌کنند. به عنوان مثال، افسسیان ۱-۲ نشان می‌دهد که خدا از روی محبت عظیم خود به ما عمل کرد. او ما را از وضعیت مرگ روحانی، جایی که در خطاها و گناهان مرده بودیم، بیرون آورد و در نزدیکی صمیمی با خود قرار داد. از نظر روحانی، ما اکنون در محبت در برابر او مقدس و بی‌عیب هستیم. ما در محبوب پذیرفته شده‌ایم و با مسیح عیسی در مکان‌های آسمانی نشسته‌ایم.
این چه نوع محبتی است که می‌تواند به کسانی که در فساد گناه هستند برسد و آنها را به بالاترین جایگاه قدوسیت و محبت بالا ببرد؟ این محبت خداست آگاپه، کلمه یونانی منحصر به فردی که روح خدا برای توصیف محبت خدا استفاده می‌کند. هر شخص در الوهیت این محبت را نشان می‌دهد (غلاطیان ۲:۲۰؛ رومیان ۱۵:۳۰؛ یوحنا ۱۶:۲۷).
خداوند عیسی آگاپه را در لوقا ۱۵ با تمثیل‌های گوسفند گمشده، سکه و پسر نشان داد. این تمثیل‌ها نشان می‌دهند که هر شخص از الوهیت تا چه حد برای جستجو و نجات گناهکاران گمشده پیش می‌رود. شاید داستان پسر گمشده بهترین نمونه از وسعت محبت خدا باشد.
در حالی که او هنوز دور بود، پدرش او را دید و دلش به رحم آمد، و دوید و او را در آغوش گرفت و بوسید (لوقا ۱۵:۲۰).
پولس این عمل خدا را در دوم قرنتیان ۵:۱۸-۲۱ توصیف می‌کند: خدا در مسیح بود و وسیله آشتی گناهکاران با خود را از طریق صلیب فراهم می‌کرد.
لذت و ابدیت محبت خدا
آشتی اوج رومیان ۵ است:
زیرا اگر در حالی که دشمن بودیم، با مرگ پسرش با خدا آشتی کردیم، چقدر بیشتر، اکنون که آشتی کرده‌ایم، با حیات او نجات خواهیم یافت. بیش از آن، ما نیز در خدا از طریق خداوند عیسی مسیح شادمانیم [فخر می‌کنیم، jnd]، که از طریق او اکنون آشتی را دریافت کرده‌ایم (رومیان ۵:۱۰-۱۱).
در حالی که لوقا ۱۵ به ما می‌گوید که خدا بر گناهکاران توبه کننده شادمان است، رومیان ۵:۱۱ می‌گوید که ما در خدایی که ما را نجات داده و توجیه کرده است، شادمانیم یا فخر می‌کنیم. ما پرستش می‌کنیم زیرا روح محبت خدا را در قلب‌های ما جاری کرده است (رومیان ۵:۵). روح آن چشمه آبی است که در درون ما به حیات جاودانی می‌جوشد (نگاه کنید به یوحنا ۴:۱۴).
حیات جاودانی حیاتی است که ما قبلاً در خانواده خدا تجربه و از آن لذت می‌بریم، اما در خانه پدر به تمام کمال آن خواهیم رسید. به عنوان فرزندان خدا، ما محبتی را که جوهر حیات جاودانی است، تجربه و از آن لذت می‌بریم – پسرش آن محبت را به ما آشکار ساخته است.
بدین وسیله محبت خدا را درک می‌کنیم، زیرا [مسیح] جان خود را برای ما فدا کرد (اول یوحنا ۳:۱۶ NKJV).
دقیق‌تر، از طریق مرگ او می‌دانیم که محبت واقعاً چیست (jnd, esv). ما فریاد می‌زنیم: «آیا این همان حدی است که خدا برای من پیش می‌رود؟» و ما دهنده را پرستش می‌کنیم،
پدر پسر خود را فرستاده است تا نجات‌دهنده جهان باشد (اول یوحنا ۴:۱۴).
اما جنبه دیگری از حیات جاودانی وجود دارد. محبت ذات خداست زیرا
خدا محبت است (اول یوحنا ۴:۸)،
و
پدر پسر را دوست دارد (یوحنا ۳:۳۵، ۵:۲۰)
یک حقیقت از واقعیت ابدی است. محبت الهی آن چیزی است که برای رابطه ابدی پدر/پسر مناسب است. پسر ما را به آن محبت معرفی کرده است:
پدر ... من تو را می‌شناسم، و اینها می‌دانند که تو مرا فرستاده‌ای. من نام تو را به آنها آشکار ساختم، و همچنان آن را آشکار خواهم ساخت، تا محبتی که تو مرا دوست داشته‌ای در آنها باشد، و من در آنها (یوحنا ۱۷:۲۵-۲۶).
علاوه بر این، اهمیت محبت خدا برای ما این است که ما به عنوان هدیه محبتی از پدر به پسر داده شده‌ایم:
آنها مال تو بودند، تو آنها را به من دادی (یوحنا ۱۷:۶ NKJV).
او جماعت مسیحی را «مال من» می‌نامد زیرا آنها معیار محبت پدر برای او هستند! به همین دلیل خداوند عیسی، در اطاعت از فرمان پدرش، جان خود را برای ما فدا کرد؛ و عمل او به پدر دلیلی جدید برای دوست داشتن او داد (یوحنا ۱۰:۱۴-۱۸). بنابراین، مال او برای او و برای پدر بسیار گرانبها هستند (یوحنا ۱۰:۲۷-۳۰).
همه چیز محبت خدا
در رومیان ۸:۲۸-۳۱ پولس به اوج خود در مورد اینکه «همه چیز» (ESV) محبت خدا ما را به کجا رسانده است، رسید و به طور بلاغی پرسید: «پس در این باره چه بگوییم؟» او بلافاصله در رومیان ۸:۳۲ با یک سوال بلاغی دیگر پاسخ داد:
او که پسر خود را دریغ نکرد بلکه او را برای همه ما تسلیم کرد، چگونه با او همه چیز را به ما نخواهد بخشید؟
سپس پولس در رومیان ۸:۳۵ پرسید،
چه کسی ما را از محبت مسیح جدا خواهد کرد؟
یوحنا ۱۳:۱ بیان می‌کند که خداوند عیسی «کسانی را که در جهان مال او بودند، دوست داشت، او آنها را تا به آخر دوست داشت.» پاورقی داربی اشاره می‌کند که «تا به آخر» معنای محدود به زمان ندارد و او فکر می‌کند که به معنای «گذراندن همه چیز» است. شاید این توسط پولس در پاسخ‌های «همه چیز» او در رومیان ۸:۳۳-۳۹ بیان شده باشد:
چه کسی برگزیدگان خدا را متهم خواهد کرد؟ خداست که توجیه می‌کند. چه کسی محکوم خواهد کرد؟ مسیح عیسی همان کسی است که مرد – بیش از آن، که برخیزانیده شد – که در دست راست خداست، که در واقع برای ما شفاعت می‌کند. چه کسی ما را از محبت مسیح جدا خواهد کرد؟ آیا سختی، یا پریشانی، یا آزار، یا قحطی، یا برهنگی، یا خطر، یا شمشیر؟ همانطور که نوشته شده است، «به خاطر تو ما تمام روز کشته می‌شویم؛ ما مانند گوسفندانی برای ذبح شمرده می‌شویم.» نه، در همه اینها ما بیش از فاتحان هستیم از طریق او که ما را دوست داشت. زیرا من مطمئنم که نه مرگ و نه زندگی، نه فرشتگان و نه حاکمان، نه چیزهای حال و نه چیزهای آینده، نه قدرت‌ها، نه بلندی و نه عمق، و نه هیچ چیز دیگری در تمام خلقت، قادر نخواهد بود ما را از محبت خدا در مسیح عیسی خداوند ما جدا کند.
آمین و آمین!
پایان‌نوشت
- همان کلمه برای «دور» در «سرزمین دور» در آیه ۱۳ استفاده شده است.
