راه مسیحی بخش دوم: آموختن راه زندگی مسیحی
دنیای امروز پر از دام‌ها و تله‌ها است تا راه رفتن ما را با مسیح «متوقف» کند. به همین دلیل بررسی کتاب‌مقدسی از آنچه این راه شامل می‌شود، بسیار حیاتی است. در بخش دوم این مجموعه، ما افسسیان را بررسی می‌کنیم که شامل برخی از عالی‌ترین حقایق در مورد مسیحیان است. در آن می‌یابیم که ما باید «در محبت... همچون فرزندان نور... با دقت» راه برویم (افسسیان ۵:۲، ۸، ۱۵ ترجمه جدید پادشاه جیمز) – به طور مداوم به ایمان مسیحی وفادار باشیم، مهم نیست که دنیا چقدر ما را عجیب می‌پندارد (اول پطرس ۴:۲-۴).
افسسیان راهنمایی‌های زیادی برای راه مسیحی فراهم می‌کند. اول از همه، ما باید مانند خود خدا باشیم، زیرا ما بخشی از خانواده او هستیم (۵:۱). دوم، ما باید از مسیح نیز تقلید کنیم (۵:۲). در افسسیان ۴، پولس ما را ترغیب می‌کند که شایسته دعوت خود راه برویم و با بقیه بشریت متفاوت باشیم (۴:۱، ۱۷).
این «دعوت» موضوع بخش تعلیمی افسسیان، فصل‌های ۱-۳ است و در جاهای دیگر عهد جدید به عنوان یک دعوت «بالا»، «آسمانی» یا «مقدس» توصیف شده است (فیلیپیان ۳:۱۴؛ عبرانیان ۳:۱؛ دوم تیموتائوس ۱:۹). زندگی ما باید نشان دهد که خدا ما را برای فرزندان خود، پسران پذیرفته شده خود، فراخوانده است. از آنجا که راه رفتن ما باید دعوت ما را منعکس کند، پولس در فصل‌های ۴-۶، بخش عملی این رساله، توضیح می‌دهد که «شایسته راه رفتن» واقعاً به چه معناست.
۱. «در محبت راه بروید، همانطور که مسیح نیز ما را دوست داشت و خود را برای ما داد، یک قربانی و یک هدیه به خدا برای بوی خوش» (افسسیان ۵:۲).
«در محبت راه رفتن» پاسخ ما به محبت مسیح است (۵:۲). در زندگی و مرگ، نجات‌دهنده ما نشان داد که خدا را با تمام قلب، با تمام روح، با تمام قدرت، با تمام ذهن خود، و همسایه خود را مانند خود دوست داشت (مرقس ۱۲:۳۰-۳۱). در مرگ خود، محبت خود را به کلیسای خود نشان داد (افسسیان ۵:۲۵). اول یوحنا ۳:۱۶ به ما می‌گوید که اینگونه ما مسیحیان می‌دانیم محبت واقعی چیست و چگونه باید به آن با محبت فداکارانه برای برادران خود واکنش نشان دهیم. اگر ما در این محبت برای خانواده خدا راه برویم، این به خدا لذت می‌بخشد. حتی ممکن است مجبور شویم بهای نهایی را بپردازیم، همانطور که مسیح پرداخت. اما طبق افسسیان ۴:۱، ۲، ۱۵ ما قطعاً باید «با تمام فروتنی و ملایمت، با صبر، یکدیگر را در محبت تحمل کنیم... حقیقت را در محبت» به یکدیگر بگوییم. ما همچنین باید تمام تلاش خود را بکنیم «تا وحدت روح را در پیوند صلح حفظ کنیم» (۴:۳). از این طریق کلیسا خود را در محبت بنا می‌کند.
رومیان ۱۲-۱۵ بر محبتی متمرکز است که باید گردهمایی‌های مسیحی ما را هم درونی و هم بیرونی اداره و فراگیر کند. رومیان ۱۲:۹-۱۶ تصویری جامع از ویژگی‌های محبت مسیحی ارائه می‌دهد: صادقانه، بصیرت‌بخش، مهربان و محترمانه است؛ مشتاق و صبور، سخاوتمند و مهمان‌نواز، خیرخواه و دلسوز است؛ با حسن نیت، هماهنگی و فروتنی مشخص می‌شود. کلیساها جوامع سالم‌تر و شادتری خواهند بود اگر همه ما یکدیگر را اینگونه دوست داشته باشیم! همه اینها از استفاده پولس از کلمات «محبت برادرانه»، «یکدیگر» و «مقدسین» (رومیان ۱۲:۱۰، ۱۳) روشن است. سپس پولس به ما می‌گوید که محبت مسیحی شامل محبت به دشمنان ما (۱۲:۱۷-۲۱) و محبت به همسایگان ما همانطور که خود را دوست داریم (۱۳:۸-۱۰) نیز می‌شود. در ۱۴:۱۲-۱۹، او نشان می‌دهد که چقدر آسان است که با عدم توجه به وجدان دیگران، در محبت راه نرویم.
کامل‌ترین توصیف از شخصیت محبت در اول قرنتیان ۱۳ آمده است. در آنجا به ما گفته می‌شود که از «ایمان» و «امید» هر دو بزرگتر است (۱۳:۱۳). این «راهی عالی‌تر» است (۱۲:۳۱) که باید به طور مداوم دنبال شود (۱۴:۱) تا هر کلیسای محلی بتواند با استفاده صحیح از هدایای خود عمل کند. شاید پولس احساس می‌کرد که باید محبت و نحوه عمل آن را به کسانی که به نظر می‌رسید او را کمتر دوست دارند، هرچه بیشتر او آنها را دوست داشت، به طور کامل توصیف کند (دوم قرنتیان ۱۱:۱۱؛ ۱۲:۱۵).
محبت همچنین یک جزء ضروری از خداپرستی است که مرد خدا باید با جدیت به دنبال آن باشد (اول تیموتائوس ۱:۵؛ ۶:۱۱). به قول افسسیان ۵:۱، هم شخصیت و هم کیفیت محبت ما باید خدایی باشد.
۲. «زیرا شما زمانی تاریکی بودید، اما اکنون در خداوند نور هستید. همچون فرزندان نور راه بروید» (افسسیان ۵:۸).
در افسسیان ۵:۱۰ پولس ما را ترغیب می‌کند که «آنچه مورد قبول خداوند است» را دریابیم – یعنی آنچه برای خداوند خوشایند است. در طبیعت واقعی خود، خدا نور و همچنین محبت است (اول یوحنا ۱:۵؛ اول یوحنا ۴:۸). اگر خدا را می‌شناسیم، در نور راه می‌رویم. اگر مسیحیت ما صرفاً یک ادعا باشد، نادرست است و ما در واقع در تاریکی راه می‌رویم (اول یوحنا ۲:۱۱). اما هر ایماندار واقعی «در نور» زندگی می‌کند یا راه می‌رود (اول یوحنا ۱:۷)، یعنی در شناخت طبیعت و شخصیت کامل خدا که به طور کامل از طریق پسرش، خداوند عیسی مسیح، آشکار شده است. در اول تسالونیکیان ۲:۱۲ از ایمانداران خواسته شده است که «شایسته» خدایی که نور است، راه بروند. در هر زمینه از زندگی خود باید از هر شرارتی دوری کنیم. نباید هیچ اثری از فساد جنسی، هر نوع ناپاکی، فحاشی، سخنان احمقانه، شوخی‌های رکیک یا طمع در میان قوم خدا باشد؛ و ما نباید بت‌پرست باشیم (افسسیان ۵:۳-۷). پولس در افسسیان ۵:۹ و ۱۴ توضیح می‌دهد که ثمره نور این است که «تمام نیکی، عدالت و حقیقت» را نشان دهد؛ و ما می‌توانیم این نور را از خود مسیح با نگاه کردن به او در آسمان دریافت کنیم.
هنگامی که ما به عنوان فرزندان نور راه می‌رویم، رفتار ما هم راه‌های تاریک دنیای گناهکار را آشکار و هم سرزنش می‌کند (۵:۱۱-۱۳). به عبارت دیگر، ناباوران می‌توانند از راه خدایی که ما در میان آنها زندگی می‌کنیم، بفهمند گناه واقعاً چیست. خداوند عیسی این کار را در مورد زنی که در زنا گرفته شده بود انجام داد (یوحنا ۸:۱-۱۲). او ریاکاری کاتبان و فریسیان را که او را نزد او آورده بودند، با نوشتن بر روی زمین آشکار کرد (یوحنا ۸:۶-۹؛ ارمیا ۱۷:۱۳). سپس به او گفت: «برو و دیگر گناه نکن» و توضیح داد که چگونه می‌تواند راه زندگی خود را تغییر دهد: «من نور جهان هستم. هر که مرا پیروی کند، در تاریکی راه نخواهد رفت، بلکه نور زندگی را خواهد داشت» (۸:۱۱-۱۲). ما باید «به درستی راه برویم، مانند روز، نه در عیاشی و مستی، نه در هرزگی و شهوت، نه در نزاع و حسادت. بلکه خداوند عیسی مسیح را بپوشید و برای جسم هیچ تدارکی نبینید تا شهوات آن را برآورده سازید» (رومیان ۱۳:۱۳-۱۴). زندگی ما باید صادقانه نور جهان را منعکس کند، کسی که گفت ما باید نور خود را در برابر مردم بتابانیم (متی ۵:۱۴-۱۶). «راه رفتن به عنوان فرزندان نور» شامل انکار تمام روش‌های شرم‌آور و پنهانی موعظه است؛ و تحریف نکردن کلام خدا هنگام آموزش آن. اما «با بیان آشکار حقیقت، خود را در برابر وجدان هر انسانی در حضور خدا تأیید می‌کنیم» (دوم قرنتیان ۴:۲ NIV).
۳. «پس ببینید که با دقت راه می‌روید، نه مانند احمقان، بلکه مانند حکیمان، زمان را بازخرید می‌کنید، زیرا روزها شرور هستند» (افسسیان ۵:۱۵-۱۶ ترجمه جدید پادشاه جیمز).
کلمه‌ای که «با دقت» ترجمه شده است می‌تواند به معنای «دقیقاً» یا «مطابق با یک هنجار دقیق» باشد. مسیحیان باید «راه بروند» مطابق با کتاب‌مقدس که مشخص می‌کند خداوند از ما چه می‌خواهد. همچنین به معنای «با احتیاط» است. ایمانداران باید تلاش دقیق و دعایی در نحوه زندگی خود به کار گیرند – بنابراین می‌توانیم افسسیان ۵:۱۵ را اینگونه بازنویسی کنیم: «با احتیاط و خردمندانه راه بروید.» از طریق مطالعه دقیق و مداوم کتاب‌مقدس و با دعا، هر ایماندار به این درک خواهد رسید که خداوند از ما در حوزه‌ها و روابط مختلف زندگی چه می‌خواهد: در کلیسا؛ خانواده (شوهر/زن، والدین/فرزندان)؛ محل کار (کارفرما/کارمند)؛ و در نبرد مسیحی (دوست/دشمن). اراده خداوند در افسسیان ۵:۱۹-۶:۲۱ و سایر قسمت‌های کتاب‌مقدس بیان شده است. به طور خاص، ایمانداران باید زندگی‌ای را که خداوند به ما اختصاص داده است، زندگی کنند: «همانطور که خدا به هر یک تقسیم کرده است، همانطور که خداوند هر یک را فراخوانده است، پس او راه برود» (اول قرنتیان ۷:۱۷)؛ و توجه داشته باشید که اول قرنتیان ۷ در مورد ازدواج یا مجرد ماندن است!
راز «خردمندانه راه رفتن» این است که از روح پر باشیم و به او اجازه دهیم زندگی ما را کنترل کند (افسسیان ۵:۱۸؛ غلاطیان ۵:۲۵). بسیار آسان است که جسم، به جای روح، افکار و اعمال ما را هدایت کند. چقدر اوقات خودم را متقاعد می‌کنم که «احساس می‌کنم این همان چیزی است که خداوند از من می‌خواهد انجام دهم» در حالی که در واقع این تحریک طبیعت گناهکار من است که متقاعد می‌کند.
ما ترغیب شده‌ایم که زمان را بازخرید کنیم، یعنی فرصت‌های از دست رفته برای خردمندانه راه رفتن را بازخرید کنیم و به این واقعیت بیدار شویم که زمان زیادی برای خدمت به خداوند باقی نمانده است: «دانستن... که اکنون زمان آن است که از خواب بیدار شویم؛ زیرا اکنون نجات ما نزدیک‌تر از زمانی است که ایمان آوردیم. شب بسیار گذشته است، روز نزدیک است؛ بنابراین بیایید اعمال تاریکی را کنار بگذاریم... بیایید به درستی راه برویم، مانند روز، نه در عیاشی و مستی، نه در هرزگی و شهوت، نه در نزاع و حسادت. بلکه خداوند عیسی مسیح را بپوشید و برای جسم هیچ تدارکی نبینید تا شهوات آن را برآورده سازید» (رومیان ۱۳:۱۱-۱۴).
با خدا راه رفتن با خدا راه رفتن یعنی در نور چهره خدا راه رفتن – زندگی کردن به عنوان مردمی که به یاد دارند که همه چیز در برابر چشمان او که با او راه می‌رویم، عریان و آشکار است، که تاریکی در برابر او تاریکی نیست؛ و با به یاد آوردن این، هدف این است که هرگز چیزی را فکر نکنیم یا نگوییم یا انجام ندهیم که در حضور جستجوگر بزرگ قلب‌ها از آن شرمنده شویم. با خدا راه رفتن یعنی به دنبال روح راه رفتن – به روح‌القدس به عنوان معلم خود نگاه کردن، بر او برای قدرت تکیه کردن، به جسم هیچ اعتمادی نکردن، محبت‌های خود را بر چیزهای بالا قرار دادن، آنها را از چیزهای زمینی جدا کردن، و روحانی بودن. توسط جی. سی. رایل (۱۸۱۶-۱۹۰۰)
